Complimenteuze kamergenoten

Als je voor een wat grotere operatie in het ziekenhuis terechtkomt, krijg je op een gegeven moment kamergenoten. Ik nu dus ook weer. Had ik er de vorige keer nog één, dit keer maar liefst drie. En ze waren niet eens allemaal aan hun heup geopereerd!

Eentje wel, de vrolijke Miep van 91, die door een onfortuinlijke val een heup gebroken had. De prothese welteverstaan, want ze had al twee kunstheupen. Hmmm, niet fijn om te weten dat die ook kunnen breken...

Verder werd de kamer bevolkt door een eveneens vrolijke man van rond de vijftig, die zijn enkel gebroken had. Hij hield van voetbal en zong veel. Praten deed hij ook graag; hij had een bewogen leven gehad.

En dan was er nog een jongeman van rond de dertig, die een infectie had opgelopen toen ze zijn schouder opereerden - in het najaar, een half jaar geleden nota bene! 

Gelukkig ben ik geen pessimist, maar je zou er wanhopig van kunnen worden als je zo om je heen ziet wat er allemaal mis kan gaan bij zo'n operatie. Vooral toen er de tweede dag in de plaats van de vrolijke vijftiger een man werd binnengereden wiens heup enkele dagen daarvoor was geopereerd waarbij een wondlek was ontstaan; de operatie moest over....

Maar als je je daar even niet zo druk over maakt, kun je veel plezier beleven aan je kamergenoten. Heerlijk om de mannen zo enthousiast te zien worden van de halve bekerfinale die NEC toch maar mooi won. Alle pijnen en pijntjes waren prompt vergeten en iedereen viel tevreden in slaap na die wedstrijd met gratis commentaar.

De volgende dag vertrok na de vrolijke vijftiger ook de coole dertiger; hij had een boodschap voor ons, de dames. Dat hij zo onder de indruk was van ons geweest, dat wij niet de hele nacht gekermd hadden van de pijn. De heren die vóór ons in de kamer hadden gelegen en ook een heupoperatie hadden gehad, hadden dat namelijk wel gedaan. 

Zo. Die konden we in onze zak steken. Of is dat een raar woord in dit verband?

Gepromoveerd

Na drie maanden revalidatie ben ik gepromoveerd en mag ik van de fysiotherapeut in plaats van mijn individuele begeleiding meedoen aan een fitnessgroepje. Een uur per week in een groepje trainen onder begeleiding van de fysiotherapeut. Ik vind dat behoorlijk lux, want daar mag ik nog tot volgend jaar zomer gratis (nou ja, betaald door de zorgverzekering) aan meedoen. 

Gezonde mensen zouden daar kapitalen voor betalen; een groepje van vijf mensen met ongeveer dezelfde fysieke gesteldheid dat elke week bijeenkomt in de overzichtelijke fitnessruimte in de buurt. Geen gezeur van 'ik heb geen zin', want het hoort bij je behandeling. Je steunt elkaar, je legt elkaar dingen uit en als je er niet uitkomt, komt de fysiotherapeut erbij, die aan het eind ook nog een mooi circuitje voor het groepje heeft klaargezet. 

Je hoort mij (even) niet klagen over de gezondheidszorg in Nederland en als ik straks een killerbody heb, weet jij hoe dat komt!

Mag ik je wond zien?

 'Mag ik je wond zien?', vroeg de fysiotherapeut die ik nu wekelijks aan huis ontvang. 

'Pardon?'

'Ja, de pleister is er nu toch af?'

'Uhm ja, maar dan moet ik wel even de gordijnen dicht doen, voordat de hele straat mee kan kijken.'

Ik wist niet dat fysiotherapeuten tegenwoordig ook verstand van wonden hebben, maar het is wel efficiënt natuurlijk dat niet én de huisarts én de fysiotherapeut na de operatie aan huis hoeven te komen.

'Over een halve week zouden de hechtingen opgelost moeten zijn, en anders kun je ze ook zelf verwijderen met een pincet'. 

WÁÁÁT?

Ik hoop dat de hechtingen vanzelf oplossen, anders denk ik dat ik tegen die tijd toch maar even richting huisarts loop. Zelfwerkzaamheid heeft zo z'n grenzen.....

Verschillende behandelingen

 

Nou, het zit erop, ik heb een nieuwe heup. Been en prothese moeten nog wel een beetje aan elkaar wennen en de wond trekt nog behoorlijk, maar ik mag niet klagen.

En gelukkig ben ik uit het ziekenhuis en kan ik gewoon thuis en in de tuin uitrusten. Zelfs even op de laptop schrijven zoals ik nu doe, wat een verademing!

Of het zo vervelend was in het ziekenhuis? Nou eigenlijk helemaal niet; het was er zelfs gezellig. Soms was ik zo diep in gesprek met mijn buurvrouw aldaar dat we helemaal vergaten dat we ook nog een prikje of fotootje moesten en keken we verstoord op als zoiets moest. Zo van 'hé, we waren net lekker in gesprek, zie je dat niet?'.

Wat ons opviel, was dat de behandeling zo verschillend was. Tenminste, daar wees mijn 81-jarige buurvrouw mij op. Niet zozeer vanwege het leeftijdsverschil, maar door de verpleegkundige die je toevallig net trof. Zelf mocht ik bijvoorbeeld meteen de eerste nacht op de postoel, terwijl zij het had moeten doen met een soort bedpo waar de niets op 'gedaan' kreeg. Zij bleef met haar infuusje waar de slangen uitgehaald waren steeds haken, terwijl ik er meteen een kousje over kreeg om te voorkomen dat ik overal aan bleef haken.

Of zou het toch de persoon zelf zijn die dat afdwingt? Dat ze bijvoorbeeld meteen aan mij zagen dat ik - potdomme - wel even als een koningin behandeld wil worden en bovendien zo onhandig ben dat ik overal aan zou blijven haken als ik geen kousje over mijn infuus zou krijgen en ze dus een bloedbad wilden voorkomen?

CWZ only knows...

Ben je in Lourdes geweest?

Dat riep mijn collega vol ongeloof naar mij toen ik na mijn ziekenhuisbezoek waarbij ik een injectie met ontstekingsremmer en pijnstiller in mijn (versleten) rechterheup had gekregen. 

En ik kan me voorstellen dat hij dat riep. Ik leef weer! Heb zelfs alweer op de roeimachine gezeten en meegedaan met de lunchwandeling. Voor je het weet zit ik binnenkort weer gewoon in de roeiboot!

Maar schrik niet, zwemmen blijf ik ook gewoon doen. Anders wordt de overgang te groot.