Gepromoveerd

Na drie maanden revalidatie ben ik gepromoveerd en mag ik van de fysiotherapeut in plaats van mijn individuele begeleiding meedoen aan een fitnessgroepje. Een uur per week in een groepje trainen onder begeleiding van de fysiotherapeut. Ik vind dat behoorlijk lux, want daar mag ik nog tot volgend jaar zomer gratis (nou ja, betaald door de zorgverzekering) aan meedoen. 

Gezonde mensen zouden daar kapitalen voor betalen; een groepje van vijf mensen met ongeveer dezelfde fysieke gesteldheid dat elke week bijeenkomt in de overzichtelijke fitnessruimte in de buurt. Geen gezeur van 'ik heb geen zin', want het hoort bij je behandeling. Je steunt elkaar, je legt elkaar dingen uit en als je er niet uitkomt, komt de fysiotherapeut erbij, die aan het eind ook nog een mooi circuitje voor het groepje heeft klaargezet. 

Je hoort mij (even) niet klagen over de gezondheidszorg in Nederland en als ik straks een killerbody heb, weet jij hoe dat komt!

Mag ik je wond zien?

 'Mag ik je wond zien?', vroeg de fysiotherapeut die ik nu wekelijks aan huis ontvang. 

'Pardon?'

'Ja, de pleister is er nu toch af?'

'Uhm ja, maar dan moet ik wel even de gordijnen dicht doen, voordat de hele straat mee kan kijken.'

Ik wist niet dat fysiotherapeuten tegenwoordig ook verstand van wonden hebben, maar het is wel efficiënt natuurlijk dat niet én de huisarts én de fysiotherapeut na de operatie aan huis hoeven te komen.

'Over een halve week zouden de hechtingen opgelost moeten zijn, en anders kun je ze ook zelf verwijderen met een pincet'. 

WÁÁÁT?

Ik hoop dat de hechtingen vanzelf oplossen, anders denk ik dat ik tegen die tijd toch maar even richting huisarts loop. Zelfwerkzaamheid heeft zo z'n grenzen.....

Deegroller

Voor het eerst in m'n leven ging ik vandaag naar de fysiotherapeut. Klacht: een slijmbeursontsteking in de heup. Dat schijnt een typische klacht voor vrouwen boven de veertig te zijn. Tja, en tot die categorie behoor ik nu eenmaal.

De fysiotherapeut trok, duwde, draaide en voelde wat aan mijn heupen, benen en rug en het was hem duidelijk: het euvel zat 'm vooral in de linker dijbeenspier. Die moest ik gaan masseren. Met massageolie. En als ik er lastig bijkwam (alsof mijn man dat niet zou kunnen doen), dan moest ik dat maar met een deegroller doen. Pardon? Juist, een deegroller.

Of daar dan ook massageolie op moet? Nee, dat hoefde niet.

Tjonge, ik had nog gehoopt dat ik er met een paar oefeningetjes af zou komen, maar nee. Geen pizza's bakken de komende tijd! Een verrassende wending.