vrijdag 18 maart 2022

Propaganda en de week van de klassieken

De Week van de klassieken gebruiken we (de tentoonstellingscoördinator en ik) altijd om een deel van onze rijke collectie van de Griekse en Romeinse Talen en Cultuur tentoon te stellen. Gewoontegetrouw sluiten we dan aan bij het thema van die week. Dit jaar was het onderwerp propaganda. Daar konden we vast wel iets mee, zeker in Nijmegen, waar het een van de speerpunten het onderzoek is.

En ja hoor, een mooie aanleiding diende zich aan: toevallig (maar dus ook weer niet heel toevallig) werd bij Oude Geschiedenis dit voorjaar een cursus Populisme en propaganda gegeven. En toen ik de docenten van die cursus benaderde met de vraag of ze mee zouden willen werken aan een (digitale) tentoonstelling over dit onderwerp, en daar in de vorm van een opdracht het liefst studenten bij zouden willen betrekken, waren ze direct enthousiast.

De afspraak was dat er voor elke dag van de week van de klassieken een blogpost geschreven zou worden door een of twee studenten van de cursus over de propaganda-uitingen van een bepaalde sleutelfiguur (consul, volkstribuun of keizer) uit de Romeinse tijd - en de reactie van het publiek hierop. Ze kregen daarbij de verplichting om vijf publicaties uit de UB te gebruiken en ook een rechtenvrij plaatje mee te leveren. Dat laatste leverde een mooie bijvangst op: dat ze zich bewust zouden worden van copyrightissues.

De studenten vonden het een heerlijke opdracht en ik moet zeggen: het resultaat mag er wezen!

Zie hier (hier) en hier de vorige edities.

zaterdag 26 februari 2022

Webarchivering bij de KB

De Koninklijke Bibliotheek heeft zich al behoorlijk wat jaar terug ten doel gesteld 'het web' te archiveren en dat wil natuurlijk zeggen websites te behouden die voor het nageslacht interessant of van belang zouden kunnen zijn. Toen ze in 2018 vroegen of ze in het kader van dit project mijn weblog mochten archiveren, heb ik daar uiteraard ja op gezegd.

Nu hebben ze een filmpje over dit onderwerp gemaakt en een van de eerste zinnen uit deze clip is meteen al raak: Oude websites zijn soms zeldzamer dan Middeleeuwse kronieken. Dat u het maar weet!


Bekijk ook deel twee en deel drie uit deze reeks.

woensdag 16 februari 2022

Gewoon massagemodel


Toen mijn favoriete masseur Denis vroeg of iemand misschien model wilde staan (eigenlijk dus meer liggen) voor zijn nieuwe website en daar een gratis massage voor in het vooruitzicht stelde, heb ik me daar natuurlijk meteen voor aangemeld: alles voor een gratis massage!

En tot mijn grote verbazing werd ik uitgekozen. 'Je bent ondanks al je uniciteit namelijk zo heerlijk gewoon, en dat past goed bij Gewoon Ontspannen (de naam van zijn salon)'. Een twijfelachtig compliment uiteraard, maar ik vond het fantastisch om te doen en ik kreeg er in feite twéé gratis massages voor: een tijdens de opnames en daarna nog een extra gratis. 

Typisch Denis, altijd gul in z'n beloningen.

Ook zonder dat ik voor hem model zou hebben gestaan (gelegen) zou ik hem trouwens als masseur aanbevelen: geen poespas, gewoon een goede en professionele massage met ruim de tijd voor een prettig voor- en nagesprek. Hij is altijd goed gehumeurd, geïnteresseerd in je wel en wee, kan goed luisteren en zelf ook leuk vertellen. Dat maakt dat je je al helemaal op je gemak voelt - soms zelfs met een grote smile op je gezicht - voordat je op de tafel gaat liggen. En daarna kom je onder zijn vaardige handen al vrij snel in een heerlijk diepe ontspanning. Ik zou zeggen: probeer het zelf eens. Wellness zoals wellness bedoeld is.

Zie hier de website en oordeel zelf of het gewoon genoeg is. 

* Zelf vind ik een massage nog altijd heel bijzonder, lux en weldadig trouwens, maar dat terzijde.

donderdag 10 februari 2022

Herkansing met Boris


Boris? Welke Boris? Niet Boris Johnson; die heeft al te veel kansen gehad! Nee, een herkansing met Boris Kester, de schrijver van het boek De lange weg naar Cullaville en tevens mijn neef.

Met excuses van Boris voor de mensen die klaar zaten voor de livestream via YouTube voor de boekpresentatie van de Engelse versie van zijn boek; die was niet gelukt en heeft hij uiteindelijk omgezet naar een live groepsgesprek via Messenger. Ook leuk, maar niet iedereen kon daar bij zijn, want daarvoor moest je vriendjes met hem zijn op Facebook.

Nu is er echter misschien wel iets leukers te beluisteren en wel een interview op de radio (NH) dat hier prima achteraf te beluisteren is. Zelf vond ik het antwoord op de laatste vraag van de interviewster het meest bijzonder. De vraag luidde wat de meest bijzondere persoon was die Boris op al zijn reizen was tegengekomen en hij antwoordde niet 'Nana', de vrouw die later zijn echtgenote zou worden, maar hij vertelde over een oude vrouw die hij op Madagaskar was tegengekomen en die nog nooit buiten haar dorp was geweest. 

Desondanks vond hij haar ongelooflijk wijs en had hij een heel leuk gesprek met haar. Toen hij haar ten afscheid iets wilde geven, gaf hij haar een stuk gember dat hij toevallig van huis had meegenomen en in zijn rugzak had zitten; tijdens het gesprek had ze namelijk aangegeven dat dat hetgeen was waar ze op dat moment het meest behoefte aan had.

Het contrast tussen deze twee mensen, van wie de een op pad was naar de laatste etappe van zijn alle-landen-van-de-wereld-bezoeken-project en de ander die nog nooit gereisd had, kon niet groter en symbolischer zijn en dat zij elkaar vonden en even gelukkig leken te zijn relativeerde in een klap alle reisbewegingen.

Het had in de Bijbel of boeddhistisch geschrift als parabel kunnen staan, toen het leven nog even eenvoudig was als de oude vrouw op Madagaskar, maar reizen evengoed al tot de verbeelding sprak en er nog niet over ecologische voetafdrukken gepraat hoefde te worden....

maandag 17 januari 2022

Naar college met een mondkapje op


De coronacrisis schrijdt voort en inmiddels mogen de studenten weer de collegezalen in, maar om te voorkomen dat de collegebanken superspread events worden, moeten ze tijdens de lessen wel mondkapjes op.

Dat lijkt me eerlijk gezegd een behoorlijke opgave: geconcentreerd luisteren terwijl je bijna niet kunt ademen. Ja, natuurlijk, veel mensen (kappers, obers, kassières, winkeliers en noem maar op), hebben óók de hele dag van die adembenemende maskers op, maar toch, het is niet fijn, vooral niet als je ook nog eens een bril draagt.

Toen ik over deze nieuwe verplichting hoorde, moest ik even denken aan mijn bezoek aan Iran een jaar of 15 geleden, toen ik door de nichtjes van mijn man was uitgenodigd om een lesje Engels te komen volgen in hun summer school. Ondanks dat het een vrouwenschool was, moest je daar volledig bedekt zijn, dus inclusief hoofddoek, want je wist maar nooit of er toch niet een man binnen zou komen. En het was al loeiheet in het lokaal omdat het midden in de zomer was en er op dat moment geen stroom voor de airco was; stroomstoringen waren en zijn aan de orde van de dag in Iran.

Wat een hel was dat zeg! Door die warmte en eskimokleding (zo voelde dat tenminste op dat ogenblik) was het voor mij niet mogelijk om na te denken, ik was gewoonweg te druk met proberen niet flauw te vallen. Ik vroeg de nichtjes van mijn man of ze het ook zo heet hadden, maar die hadden er niet zo'n last van, ze waren het gewend.

Daar moest ik dus aan denken toen ik over de verplichte mondkapjes in de collegezalen hoorde. Zouden de studenten zich kunnen concentreren met zo'n ding over hun mond en neus? Het voordeel is wel dat het niet midden in de zomer is en de energieprijzen hoog zijn. 

Mijn tip aan de gebouwbeheerders zou dan ook zijn de verwarming zo laag mogelijk te zetten; dat komt de concentratie van de studenten vast ten goede en is nog vriendelijk voor de universiteitsportemonnee en het milieu ook!

Win win heet zoiets toch?

zaterdag 15 januari 2022

Boekpresentatie lange weg naar Cullaville


Het boek van neef Boris, De lange weg naar Cullaville, is inmiddels ook in het Engels vertaald. Mocht je nieuwsgierig zijn: vanavond om 20 uur is de boekpresentatie: https://youtu.be/eTEO2creL18

Update: uiteindelijk is het streamen via YouTube niet gelukt en is het event verschoven naar Facebook Messenger. Met excuses van Boris...

zaterdag 8 januari 2022

45 jaar en ouder

Ouder worden, het schijnt z'n voor- en nadelen te hebben. Ik moet eerlijk bekennen dat ik (nog steeds) liever als een student van 20 jaar benaderd wil worden dan als oude vrouw. En misschien ben ik ook nog wel redelijk jong (lees: speels) van geest, de lichamelijke gebreken verraden toch wel dat ik langzaam een dagje ouder word. 

Dus toen ik m'n boosterprik ging halen, moest ik naar ingang 1, waar alleen 45-plussers welkom waren. Bij de deur stond een portier ons op te wachten met een stapel gezondheidsverklaringen. 'Heeft u deze al ingevuld? Anders kunt u dat nu doen. En trouwens, bent u ouder dan 45? Anders dient u zich naar ingang 2 te begeven.' Dat laatste zei hij overigens alleen tegen de vrouw die voor mij was, en tot mijn grote ontsteltenis niet tegen mij. Zie ik er dan echt al zo oud uit?

Maar goed, ik vulde braaf de gezondheidsverklaring in en begaf me naar de zich traag voortbewegende rij. Overal militairen - het straalde echt crisis uit. Zou dat bij ingang 2 ook zo zijn? Of wordt dat militaire vertoon de jeugd bespaard en worden zij door knappe influencers geprikt?

De soldaat die mijn gegevens moest controleren was - hoewel niet knap - wel aardig. Hij zei dat hij dezelfde koptelefoon als ik had, maar dan wel in het zwart; de oorkussentjes had hij al een keer vervangen, die kon je gewoon via Bol kopen. Daarna vroeg hij me nog net niet mee uit, maar verwees hij me door naar zijn M*A*S*H - collega, die me vakkundig de prik gaf. Hoe veel zou hij er al gegeven hebben, of was hij maar een beginneling? Ik durfde het niet te vragen en onderging het lijdzaam en na het uitzitten verliet ik vrolijk het gebouw.

Via uitgang 1, dat dan weer wel.