Onze supermarkt: ongeschonden het nieuwe jaar in

Geen brandjes in onze supermarkt deze jaarwisseling. Nee, ze hebben zich dit jaar wél goed voorbereid: ter preventie in ieder geval alle winkelwagentjes binnen gezet. Geen mogelijkheden voor (onbedoelde?) brandstichting door de onstuimige Lentse jeugd.

En terecht, want wat een ramp voor ons dorp was dat vorig jaar. Maar één supermarkt (dat is sowieso niet goed voor een dorp ter grootte van Lent) en die werd nog afgefikt ook!

We zullen dus in 2018 gewoon weer/ nog twee straten verderop boodschappen kunnen doen en mijn dochter zal hopelijk niet net als vorig jaar een tijdje bij de Jan Linders in Arnhem-Zuid hoeven te werken om haar baantje te kunnen behouden.

Een goed voorteken lijkt me.

Overigens is van het noodgebouw boven de sloot naast de begraafplaats geen spoor meer te bekennen. Net als van 2017. Ja, wat vuurwerkresten.

Fijn 2018 jullie allemaal. Ik hoop dat ook jullie ongeschonden 2017 hebben overleefd!

Eigen boekwinkeltje

Als je kerstvakantie hebt, heb je nog eens tijd voor iets. Boeken opruimen bijvoorbeeld. En een boekwinkeltje openen om de op te ruimen boeken op te zetten.
Niet alle boeken zijn immers geschikt om in een weggeefkast te zetten. Want welke niet-classicus zit er bijvoorbeeld te wachten op de kleine Pauly?

Dus heb ik een boekwinkeltje met de naam FestinaLent geopend op boekwinkeltjes.nl. En ik heb er een goede daad mee verricht, want meteen de eerste dag had ik al een klant. Ze had interesse in Harry Potter en de relieken van de dood. Ik moest ´m naar een neefje van haar opsturen. Met een briefje erbij. Uit de tekst van het briefje dat ik er bij moest schrijven, maakte ik op dat het het laatste nog ontbrekende deel van zijn collectie was. Zó fijn om deel te mogen zijn van iemands mooie gift. Zoiets had ik niet meegemaakt als ik het boek in de weggeefkast had gezet. Want dan zie je niet hoe blij je iemand met een specifiek boek maakt, hoewel je je er wel een voorstelling van kunt maken.

Het enige jammere is dat de verzendkosten bijkans hoger zijn dan het boek zelf. Mijn klant had die in eerste instantie ook vergeten over te maken. Begrijpelijk, ze dacht natuurlijk dat ik de beschikking had over een hippogrief.

Maar uiteraard maakte ze het alsnog over toen ik haar er om vroeg. Want zo zijn boekenliefhebbers onder elkaar. Ik hoefde geen incassobureau in te huren.

Kerstwens

Hierbij een kerstwens voor jullie, mijn lieve lezers. Sober en zen. Net als het aantal bijdragen op mijn weblog dit jaar. Dat wil niet zeggen dat er niet veel gebeurd is in 2017. Allerminst, zou ik willen zeggen. Ik miste er gewoon even de zinspiratie en tijd voor. Zinspiratie? Ja, zin en inspiratie. Die komen en gaan immers in golven en de zee was kalm dit jaar, kabbelend. Maar drijven op z'n tijd is ook wel eens lekker.

Een gedreven kerst jullie allemaal, en steek heel veel kaarsjes aan voor dat wat er ooit was (tolerantie, ik noem maar wat) en hen, die ooit stralend in ons midden waren.

Roeien met de Romeinen

Nijmegen leek van het weekend wel Cambridge aan de Waal! De roeivereniging Phocas had namelijk na tien jaar weer eens een grote roeiwedstrijd, namelijk de Traianus Regatta, in onze stad georganiseerd.

En in samenwerking met RomeinenNU had men bedacht een Romeins galeischip naar Nijmegen te laten komen, waarop ook meegevaren en -geroeid kon worden door belangstellenden. Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat ik me meteen heb opgegeven.

Zondagmiddag om 1 uur was het zover. Het zou het derde rondje van de dag zijn, maar die van 11 uur was verlaat, omdat - je gelooft het of niet - de Romeinen een verouderd navigatiesysteem hadden en de Spiegelwaal, vanwaar de boot zou vertrekken niet konden vinden! Dus werd die van 1 uur het tweede rondje.

Het liep desalniettemin gesmeerd, want iedereen was inmiddels goed op elkaar ingespeeld: de kapitein (een geoefend Phocasroeier) en de meevarende Romeinen. Die laatsten waren ongeoefend: het was de bedoeling dat zij door het meedoen aan deze sessie een beetje roei-ervaring op zouden doen, zodat bij de volgende Romeinenfestivals ook schepen ingezet zouden kunnen worden. Een welkome aanvulling op de gebruikelijke (vecht)demonstraties.

Ik zou zeggen: gaan met die banaan voortaan en als er nog figuranten nodig zijn: ik ben getraind en heb een modern navigatiesysteem!

Best practices van andere universiteitsbibliotheken op de ECIL

Keynotes op congressen zijn vaak leuk en inspirerend, maar het zijn toch echt de best-practice-sessies waar ik voor kom en waar ik het meeste van leer.
Helaas waren er daar dit jaar minder van dan andere jaren, er waren meer papersessies (en die zijn vaak toch wat theoretischer). Desalniettemin zaten er wat juweeltjes tussen. Neem bijvoorbeeld (in willekeurige volgorde en verre van een compleet overzicht):

De informatievaardigheden-MOOC die men in Brussel heeft ontworpen; de bibliotheek van de Technische Universiteit van Denemarken bleek er trouwens ook al een te hebben, zelfs met betalende bezoekers - tot hun eigen grote verbazing. Co-creatie, ook met studenten, bleek hier een grote succesfactor. Het materiaal (veel video's) wordt - heel slim - ook gebruikt voor de blended face to face intstructies. Het filmpje over hoe je een account aanmaakt in Mendeley bijvoorbeeld moet bekeken zijn (en het account ook aangemaakt!) voordat men de instructie bezoekt; dat bespaart tijd tijdens de instructie.

De sessie over het peerpoint steunpunt in Maastricht door Vincent Jansen; opvallend dat er steeds meer met studenten wordt samengewerkt; dit kwam bij meerdere sessies aan de orde. Overigens ook met middelbare scholieren, maar dat is meer vóór dan met hen.

Natuurlijk was er ook veel aandacht voor het ACRL-framework en welke successen daarmee behaald zijn in gesprekken met faculteiten; je kunt hiermee makkelijk laten zien dat de aandacht (ook van bibliotheken) verschuift van 'taugtht to the test naar teach to discover'. Een leuke opdracht die in dit verband voor de studenten verzonnen is: maak een infographic waaruit duidelijk blijkt wie wie geciteerd heeft (zo wordt het concept 'scholarship as conversation' mooi gecoverd).

Bruikbaar in dit opzicht zijn de zogenaamde scoring rubrics, die nu (in de Nederlandse versie van Jos van Helvoort) ook in digitale vorm beschikbaar zijn.

Verder was er aandacht voor gaming: een UB uit Parijs die geëxperimenteerd had met een escaperoom, en het inzetten van bingo (!) (door Hana Jeneckova uit Tsjechië) in de instructies informatievaardigheden (open science, datamanagement en publiceren) voor de PhD's.

En bij een paar sessies ging men in op the slow movement: aandacht voor mindful en deep learning in plaats van snel scannend leren; hier zou de bibliotheek een rol in kunnen spelen, evenals in meditatielessen volgens sommigen. Nou ja, zorg voor stilte, daar zijn we in elk geval expert in!

ECIL 2017

En de ECIL-organisatie had het weer voor elkaar: een prachtige locatie voor het jaarlijkse Europese informatievaardighedencongres. Wát een woest aantrekkelijke badplaats, dat Saint-Malo, met z'n roemrijke verleden. Stad van rotsen, stadsmuren, kastelen, piraten, zee, getijden, Cartier en Chataubriand.

Geen straf om daar een week te bivakkeren met collega-informatiespecialisten uit de hele wereld, ook een soort piraten. Piraten tegen nepnieuws. Strijders voor eerlijke informatie. Reken maar dat er op dit congres fel van leer getrokken werd tegen onbetrouwbare overheden en bezuinigingen op informatievoorzieningen voor de burgers. Hoe gaan we deze burgers bewapenen, zodat ze zich kunnen verweren tegen informatiemanupilatie? Dat was eigenlijk wel het voornaamste onderwerp van de conferentie, verpakt in het thema information literacy in the workplace met als belangrijkste sprekers Bonnie Cheuk, Andrew Witworth en Stépane Goldstein.

Ja, het was een redelijk politiek congres dit jaar, maar wat wil je, in deze roerige tijden? Het is geen optie om - zeker als informatiespecialist - aan de zijlijn te blijven staan en toe te kijken hoe informatiestromen bezoedeld worden.

De keynotes hebben hier zeker wat handvatten voor gegeven; Bonnie pleitte voor aanpassing van ons taalgebruik aan de zakenwereld om daar van meer nut te kunnen zijn, Andrew had een wat filosofischer verhaal en brak met name een lans voor xenofilia (het proberen te begrijpen en omarmen van in plaats van bang te zijn voor het vreemde en de verschillen, want daar is waar het echte leren plaatsvindt) en Stépane wierp vooral vragen op ('don't expect any answers from me') over de toekomst van werk en de ethische consequenties die de verschillende scenario's waarschijnlijk zullen gaan hebben.

En natuurlijk was Sheila Webber weer aanwezig om live verslag te doen, dit keer versterkt door Pam McKinney, om meer sessies te coveren en af en toe ook vanuit verschillende perspectieven de presentaties samen te vatten, iets wat de objectiviteit natuurlijk behoorlijk ten goede komt.

Maar verder waren er comme l'habitude ook gewoon sessies over best practices vanuit de verschillende werkvloeren en -velden, de belangrijkste reden voor mij om dit congres te bezoeken. En ja, ik heb ook weer een presentatie gegeven; daar is zelfs over geliveblogd door Pam.

Wat een eer!

Epen 2017

Nee, we hebben niet gesurvivald in Epen dit jaar. We wilden wel hoor, hoewel het een survival light zou worden, iets met kruiwagenraces of wat dan ook, maar het weer werkte niet helemaal mee. En de eigenaar van de Paradijsvogels is nogal een flexibele man, dus we konden gewoon lekker gaan boogschieten en mergel bewerken in zijn multifunctionele schuur - misschien maar beter.

Voor de rest was het wandelen, open haard, muziek en Halli Galli spelen en Remigiusvlaai eten bij de Smidse op zondag, toen het - god zij dank - ineens weer ouderwets heerlijk weer werd.

Het voornaamste gespreksonderwerp dit jaar was Dikke Dennis. Daar konden we werkelijk alles aan ophangen, alsof hij erbij was. Misschien moeten we hem volgend jaar gewoon méévragen. Dat we dan allemaal een tattoo aangemeten krijgen of zo. Kijk, dan vergeet je zo'n weekend tenminste nooit meer.

Een jaar de tijd om erover na te denken wat we dan op onze arm, rug of schouder aangebracht zouden willen hebben. Deliciae meae?