Eén of twee monden?

'Is het voor één of twee monden?'

Die vraag kreeg ik toen ik het groentepakket van vrienden ophaalde. Zij hebben zich aangesloten bij een herenboereninitiatief bij ons in de buurt. 

Ze bedoelden uiteraard één of twee personen, maar als herenboer heb je natuurlijk een eigen jargon om je te onderscheiden van de gewone boer. Je blokkeert immers ook niet met je tractor de snelweg om je giftige hachje te redden.

En ik moet volmondig toegeven dat het ophalen van het wekelijkse pakketje de fietstocht waard is: heerlijk en eerlijk voedsel!

Gepromoveerd

Na drie maanden revalidatie ben ik gepromoveerd en mag ik van de fysiotherapeut in plaats van mijn individuele begeleiding meedoen aan een fitnessgroepje. Een uur per week in een groepje trainen onder begeleiding van de fysiotherapeut. Ik vind dat behoorlijk lux, want daar mag ik nog tot volgend jaar zomer gratis (nou ja, betaald door de zorgverzekering) aan meedoen. 

Gezonde mensen zouden daar kapitalen voor betalen; een groepje van vijf mensen met ongeveer dezelfde fysieke gesteldheid dat elke week bijeenkomt in de overzichtelijke fitnessruimte in de buurt. Geen gezeur van 'ik heb geen zin', want het hoort bij je behandeling. Je steunt elkaar, je legt elkaar dingen uit en als je er niet uitkomt, komt de fysiotherapeut erbij, die aan het eind ook nog een mooi circuitje voor het groepje heeft klaargezet. 

Je hoort mij (even) niet klagen over de gezondheidszorg in Nederland en als ik straks een killerbody heb, weet jij hoe dat komt!

DOMunder: verrassend leuk uitje

Soms is het goed om lage verwachtingen van iets te hebben; dan kan het uiteindelijk alleen nog maar meevallen.

Zo ook met DOMunder. Wij (=Katharina en ik) hadden er geen hoge verwachtingen van, maar het leek ons toch aardig om het een keer te bezoeken. En - surprise - het was leuk en ook nog eens relatief spectaculair. Alles speelde zich af in twee kelders. In een van de kelders werd uitleg gegeven door twee stadsgidsen die gewapend waren met allerlei platen op een soort zeildoek dat ze op de grond gooiden als ze iets uit wilden leggen. Leuker dan altijd maar weer die beamer met powerpointplaatjes. Nostalgischer ook, alsof je weer les kreeg van je oude geschiedenisleraar. 

Ook leuk: je mocht alles aanraken! Ook de muur van het Romeinse castellum waar de dom op was gebouwd, met tufsteen uit de Eiffel. Heel duurzaam.

Na de geschiedenisles mochten we écht onder de dom; daar mochten we niets aanraken, wel beschijnen met de lichtpistolen die we kregen, waardoor het op een potje lasergamen leek. In het donker welteverstaan, want de tentoongestelde brokstukken konden niet tegen veel licht. Dat maakte het wel spannend, vooral omdat bij de lichtpistolen ook oortjes hoorden om informatie over de artefacten te krijgen door op de informatiepunten te 'schieten', waardoor we ook een soort bodyguards leken.

De stadsgids had al gezegd dat we allemaal naar het beginpunt moesten komen als we onweer en bliksem hoorden. Dan kregen we een animatie van de grote tornado van 1674 te zien waardoor de dom instortte. Vooral voor de kleintjes moet dit ontzettend indrukwekkend zijn geweest, die 'live' beelden van de ineenstorting van de dom op het grote scherm.

Daarna mochten we weer verder met onze lichtpistooltjes, schijnen op stukken steen met sporen van hondenpootjes en sandalen van Romeinse sandalen. 

Heel in de verte deed het me denken aan de Basilica Cisterne in Istanbul, die ik een jaar of tien geleden bezocht. Ook daar hadden ze de kelder mooi uitgebuit en -gebaat.

Het verschil: daar was het lekker koel tegen de verzengende hitte, hier was het droog tegen de overvloedige regen, die op ons dagje uit overigens gelukkig nog meeviel.

Mijn krachtige vader

Mijn vader was ziek en was daardoor genoodzaakt thuis in een ziekenhuisbed te verblijven. Door interne bloedingen was zijn HB gevaarlijk laag geworden; hij sliep veel en qua energie was mijn vader een schim van wat hij tot een paar dagen daarvoor nog was. De huisarts had hem opgegeven. Bezoek wilde hij niet meer ontvangen, behalve zijn kinderen en kleinkinderen. 

Samen met de voorganger hielden we een ceremonie waarbij alle kinderen en kleinkinderen aanwezig waren. Echt emotioneel werd het toen een van de kleinkinderen, mijn neefje dus, een prachtige afscheidsrede hield waarin hij zijn opa bedankte voor zijn gulheid, gastvrijheid, humor en kracht ('ik schepte tegenover mijn vrienden altijd op over jouw kracht, opa'). Ook mijn vader was zichtbaar geroerd; normaal worden dit soort dingen alleen op de begrafenis uitgesproken, maar dit was natuurlijk een veel mooier moment hiervoor.

Dat is inmiddels twee weken geleden. Mijn vader is inmiddels weer helemaal op de been. De huisarts had zijn kracht onderschat. Ik ben trots op mijn vader (en mijn moeder die dag en nacht met zorg en kunde over hem gewaakt heeft).

Nick Cave en Seán O'Hagan in het concertgebouw

Het was even spannend of ik het heuptechnisch al zou kunnen redden toen ik de kaartjes voor de happening bestelde, maar het leek me dat ik de kaartjes makkelijk kwijt zou kunnen als ik NIET zou gaan. Maar dankzij mijn allerliefste Cavemate Karen is het allemaal gelukt.

We hadden niet het onderste uit de kan gehaald door 's ochtends ook nog naar de signeersessie van beide heren in de Atheneum Boekhandel te gaan, maar zonder was ook mooi. Na afloop hebben we nog wel even de droneshow ter ere van het 150-jarig bestaan van het Van Goghmuseum meegepikt.

Maar eerst dé (talk)show dus.

Die bestond uit een interview van Seán O'Hagan met Nick Cave naar aanleiding van het boek Faith, hope and carnage. En Cave zou Cave niet zijn als hij niet meteen een grap had gemaakt bij binnenkomst: 'Are these the good seats or the bad seeds?' tegen het publiek dat achter hem op het podium zat. En ook ons, die voor hem zaten begroette hij hartelijk: 'you're all that smart dressed up!' De man heeft het vermogen om het te doen lijken alsof hij ons allemaal persoonlijk aankeek, zelfs de mensen op het balkon, waar wij niet zaten, nee, wij zaten op de derde rij in het midden, de best denkbare plaatsen.

Later bleek dat wij zo'n beetje tussen de fanclub (de Vortex, naar de song) zaten. Die hadden logischerwijs op net zulke topplaatsen gemikt als wij. En in tegenstelling tot ons waren zij wel naar de signeersessie geweest, zoals ze breed uitgemeten hebben op Instagram; daar herkenden we zo ook van, hoewel sommigen ook Vortex-tshirts hadden. Wat een feestje! Eerst een mooi interview door Seán, die niet altijd goed te verstaan was (Iers accent en neiging tot mompelen) en daarna was het publiek aan de beurt om vragen te stellen. 

Ik weet niet wat er in mij gevaren was, maar ik was de eerste die een vraag stelde, namelijk waarom hij niet af en toe stukjes in het Latijn zong; ik vond dat wel bij hem en zijn (bijbelse) teksten passen namelijk. 'In het Latijn zei je? Een taal die niemand verstaat? Ik heb wel eens in het Frans gezongen, maar beheers die taal niet, dus dat was fonetisch. Bovendien zou ik dan net een Italiaan lijken waarschijnlijk'. 'Je zou de vertaling erbij kunnen leveren of ik zou het voor je kunnen vertalen', probeerde ik nog, maar hij wou er niets van weten. Misschien heb ik echter wel een zaadje bij hem geplant en komt hij binnenkort met een Ave Susia. Na mij waren er nog een stuk of twintig mensen die een vraag stelden, de een interessanter dan de ander. Degenen die meer een verhaal wilden vertellen dan een vraag stellen werden handig door hem afgekapt: 'one sentence question please'. 

Behalve één vrouw. Ze zat op het balkon en wilde, zo zei ze, écht een goed verhaal vertellen. Hij liet haar half geamuseerd maar even. En daar kwam het verhaal hoor. Ze was vier jaar oud en was voor het eerst in de kerk. Ze had echter geen idee wat ze zich bij God moest voorstellen en op een of andere manier bedacht ze dat hij wellicht in de orgelpijpen zat en daar als het ware uitkringelde. Wat hij daarvan vond. 'God is voor iedereen anders, dus als jij denkt dat hij uit de orgelpijpen komt, dan is dat oké'. Zelf had hij al meerdere keren uitgelegd dat hij zowel wél als niet in een God gelooft. Dus ja, een god uit een oorgolpijp behoort dan ook tot de mogelijkheden.

Een man uit het midden van de zaal wilde ook een vraag stellen, maar voordat hij daar aan toekwam, zei Nick dat hij hem herkende van de signeersessie en dat hij zich herinnerde dat hij een hele leuke vrouw had. Luid gelach natuurlijk. Een andere vragenstelster vroeg hij rechtop te gaan staan. 'Maar ik sta al rechtop, ik ben alleen wat klein!' Tja, daar moest hij zich even charmant voor verontschuldigen. Wat de vraag precies was weet ik niet meer, maar het was in ieder geval 'a big question for such a little person'. 

Wat mij betreft had Nick Cave de voorstelling mogen afmaken door nog wat te spelen - hij was immers toch in het Concertgebouw - maar dat zat er helaas niet in. Dan maar wachten op de volgende CD, die volgens hem in niets lijkt op zijn vorige werk en dat was ook het enige wat hij erover kwijt wilde.

Verslag van de signeersessie door het Parool (zie ook hier)

Foto-impressie door de organisatie (Brainwash)

Been to Nick Cave’s talk yesterday in Amsterdam about his book / interview ‘Faith, Hope & Carnage’ with Seán O’Hagan. Change & loss was the constant in his talk. Honest & true. It reflected a lot with me. @nickcave #nickcave pic.twitter.com/n5QktiM7L7

— Jeroen (@whepper) June 3, 2023

De Nederlandse Alkibiades

Als je de Arbeiderspers iets kunt nageven, dan is het wel dat ze alles uit de kast gehaald hebben om het nieuwe boek van Ilja Leonard Pfeijffer aan de man te brengen. Een persreis, minicolleges, optredens bij televisie en radio (hier en hier) en natuurlijk een rondgang langs de boekhandels.

En gelukkig (ja, ik ben ondanks al zijn ijdeltuiterij nog steeds fan van hem; hij schrijft gewoon prachtige boeken) deed hij bij zijn tour ook Nijmegen aan. Ik bezocht de lezing samen met mijn echtgenoot, wiens voorouders (aka de Perzen) ook in het boek voorkomen.

We hebben genoten, niet alleen van de man en z'n verhalen, maar ook van het publiek. In verband met mijn traagheid ter been ten gevolge van de operatie waren we er vroeg, zodat we een mooie plek (aan tafel) met goede stoelen konden bemachtigen. De plekken op de eerste rij (ook goede stoelen) waren al bezet door de grootste gretigaards. Dat gold ook voor de tweede en derde rij. De rijen daarachter bestonden uit dicht achter elkaar opgestelde klapstoeltjes, wat een vrouw de opmerking 'het lijkt wel Ryan Air hier zeg!' ontlokte.

Naast ons nam een vrouw plaats. Uit haar tas haalde ze een blocnote en pen tevoorschijn; 'ik kan me altijd beter op een lezing concentreren als ik aantekeningen maak'. Zij en haar man, die wat dichter bij de voorste rij op een gemakkelijke stoel zat, waren lid van een leesclub. Ik vermoed dat zij niet de enigen waren.

Anders dan bij andere lezingen was het een redelijk gemêleerd publiek, zowel qua man/vrouw als jong/oud. Eén jonge vrouw viel op door haar korte rok en netkousen. Eerst zat ze op de vierde rij, maar zodra ze de kans kreeg, wurmde ze zich samen met haar vriendin op de eerste rij. Vermakelijk om dit schouwspel vanaf een afstandje te bekijken. 

Om vijf over acht begon het geroezemoes en kwam de schrijver aangeschreden, in het gezelschap van de interviewster (Annemarie Haverkamp). Het was een leuk en openhartig gesprek en Ilja heeft ook nog wat voorgelezen. Een feit dat nieuw was voor mij was dat Pfeijffer in z'n jeugd klarinet heeft gespeeld en daar onlangs weer mee begonnen is. Het ontlokte aan Haverkamp de vraag of Alkibiades ook een instrument bespeelde. 'Hè?', dacht ik, 'dat staat toch (redelijk vooraan) in het boek?'. Oei, betrapt, ze had het boek dus niet (zorgvuldig) gelezen, terwijl ze net verteld had dat ze het al geruime tijd van tevoren in pdf-vorm gekregen had en in bed had gelezen. 

Mijn andere held, Nick Cave, zou het interview op zo'n moment meteen stopgezet hebben, maar Ilja deed of er niets aan de hand was en vertelde geduldig en bloemrijk het verhaal over de weigering van Alkibiades om de dubbele fluit te bespelen; dat was niet goed voor z'n mooie wangetjes. De lier was geen probleem, dus die bespeelde hij gewoon. Bij de boeklancering in Den Haag had de gelauwerde schrijver ter illustratie daarvan zelfs een echte Griekse lierspeler meegenomen; daar had ik graag bij willen zijn!

Maar ja, een mens kan niet alles hebben. Een (op verzoek) in het Grieks gesigneerd exemplaar is al heel wat, nietwaar?

Voor degenen die een indruk willen krijgen van het boek en de man: bekijk hieronder het fragment uit de uitzending van Buitenhof van afgelopen zondag en geniet!

Als je de beste collega's ter wereld hebt

 Als je de beste collega's ter wereld hebt, weten ze waar je van houdt. 'Logisch', zul je misschien zeggen, 'je zit de hele dag met ze op een kamer.' 

Dat is misschien waar, maar het is geen enkele garantie natuurlijk. De collega's hadden aan kunnen komen met bloemen (houd ik van), plantjes (houd ik ook van), boeken en boekjes, daar houd ik zeker van. En dat weten ze. Maar het gaat om het specifieke, het scherpe, het precíes in de roos schieten.

Dinsdag kwamen ze op bezoek en dinsdag verscheen ook de nieuwste roman van Ilja Leonard Pfeijffer. Mijn collega's zouden mijn collega's niet zijn als ze niet precies dáár mee aankwamen. En ze moesten moeite doen; toen de eerste collega op het station aankwam, was de zending nog niet binnen. Meteen appte ze de tweede collega (de meeste van de collega's van mijn team komen met de trein), dat hij het boek moest proberen te bemachtigen; deze collega is van de iets latere shift, ook dat soort dingen weten we van elkaar. En ja, het was gelukt. Maar daar bleef het niet bij; ze hadden ook nog bier (Oedipus natuurlijk), nootjes en chocolade voor onder het lezen meegenomen.

Ik verlang ernaar weer aan het werk te gaan. Met zulke collega's heb je geen ziektereces nodig. Dat is gewoon familie, daar wil je je de hele dag mee omringen.

Maar goed, eerst nog even het boek lezen. De eerste zin beloofde al veel goeds: die besloeg meteen al een alinea met een stuk of tien bijzinnen. Heerlijk! Collega's bedankt!