En toen stond je ineens in de Vox

foto: Martine van Harten

Ongeveer een maand geleden kreeg ik een alleraardigst mailtje van een internationale student (Reuben Malekar), die tevens redacteur van de Vox is: of hij met mij een interview kon houden over mijn werk voor Cobomen; dat ik daar vrijwilliger was had hij via LinkedIn ontdekt. 

Ik antwoordde hem dat ik de laatste paar jaar niet meer zo actief was voor de stichting omdat ik tegenwoordig een volkstuintje (en de roeivereniging) heb en er dus niet zo veel tijd in kan steken als voorheen. Of ik dan andere mensen wist die hij zou kunnen benaderen. Ja hoor, de oprichters van de club, aan hun e-mailadressen kon ik hem wel helpen.

Zo gezegd, zo gedaan en dus vertelde hij me een week later dat hij contact met hen had gehad en dat hij een interview met hen ingepland had. Maar hij wilde mij eigenlijk ook nog graag wel interviewen en natuurlijk stemde ik daar mee in.

Het resultaat lees je hier.

Nu sta ik weer quitte met mijn dochter, die al in de Vox stond toen ze nog maar net een paar maanden op de uni zat. Hard werken om je kinderen een beetje bij te houden....

Under the spotlight

Over het algemeen vind ik het wel leuk om presentaties te geven, maar met presentaties in het Engels heb ik toch aanzienlijk meer moeite. Dus toen mij gevraagd werd om een presentatie van maar liefst een half uur te houden voor een Europees gezelschap van informatiespecialisten die zich bezighouden met open onderwijs (de ENOEL, oftewel European Network of Open Education Librarians), was ik behoorlijk terughoudend. 

'Ik ben geen native speaker'. 

'Dat is geen probleem, bijna niemand in onze groep is een native speaker, dat is zo'n beetje de essentie van elk Europees gezelschap, en iemand moet het ijs breken en jouw Engels is best behoorlijk.'

'Niet'.

'Wel. En in ieder geval ben je al heel lang enthousiast met dit onderwerp bezig en trouwens, op het gebied van open online onderwijs zijn jullie in Nederland zo'n beetje het verst gevorderd van heel Europa met een uitstekend platform als Edusources​ dat dit jaar is opgezet en waaraan jullie als bibliotheekcommunity als pilotpartner hebben meegedraaid en daarom is jouw verhaal heel inspirerend voor de rest van onze groep.'

En zo heb ik me laten overhalen om via Zoom (dat ook nog!) een presentatie van een half uur (met daarna nog een Q & A sessie) te houden. De bedoeling van deze eerste in een set presentaties van mensen die zich achter de schermen bezighouden met Open Educational Resources is om het bewustzijn over dit onderwerp te vergroten en de opdracht aan ons is om deze video's zo veel mogelijk te verspreiden. 

Dat laatste is de enige, maar dan ook enige reden om deze video met jullie te delen en mocht er iemand zijn die een cursus 'presenteren in het Engels' aanbiedt, dan meld ik met hierbij aan. Enjoy!

Romeinen op de werelderfgoedlijst

Over misleidende krantenkoppen gesproken: dit bericht in de Gelderlander: 'Positief advies over Romeinen op werelderfgoedlijst'.

Ah, het blijkt te gaan om de Berg en Dalse potten- en pannenfabriek en het Berg en Dals/ Nijmeegs aquaduct, als onderdeel van vindplaatsen langs de Romeinse Limes. Zeg dat dan!

Zie ook hier.

Fred Osterdoos

Leuker (want bureaucratischer) is het er niet op geworden, dat je bij het plaatsnemen op het terras je gegevens moet achterlaten. Maar ja, we mógen tenminste weer!

En toegegeven, sommige terraseigenaren weten er wel iets van te maken, zoals de uitbater van het café waar we gisteren neerstreken. 'Schrijf je gegevens maar op het papiertje en dump het in deze blauwe Fred Osterdoos; de trekking (de prijs is een magnetron) is volgende week.'

Dat is een van de redenen waar je voor naar het terras gaat: een vrolijke en creatieve ober of eigenaar.

Testuitje

 

Als de overheid iets van je vraagt, doe je dat natuurlijk. Dus als de overheid proefkonijnen vraagt voor een proefuitje, dan zorg je dat je een kaartje bemachtigt en dan GA je. Ook als je je van tevoren moet testen en de teststraat niet zoals van tevoren beloofd in je eigen stad, maar Vitessestad blijkt te zijn. En je de optredende band niet eens kent. Dat zijn kleine, overkomelijke problemen.

Want je krijgt er wat voor terug. Een geheel verzorgd optreden. In coronatijd. 

En wat was het heerlijk om weer eens een concertje te bezoeken! De opwinding vooraf: jurkje kiezen, opmaken (vooral stippenlift lippenstift natuurlijk), controleren of je je kaartje, testuitslag, legitimatiebewijs en mondkapje bij je hebt, op de fiets en in de rij bij Doornroosje. Je bureaucratie aan toegangsbewijzen laten zien ('heb je je contactgegevens op de site ingevuld, zodat de GGD die bij een eventueel bron- en contactonderzoek beschikbaar heeft?), je naar je plaats laten leiden en neerzijgen. 

Hè hè, maar het vertrouwde sfeertje was er. Muziek, drank, iedereen had er zin in. Trouwens, drank? Hoe komen die mensen daaraan? Ah, via de QR-code op het bordje op je tafeltje. De bestelling wordt netjes bij je gebracht. In een emmer met ijs. En niet zo maar een emmer, nee, een emmer met levensgroot 'corona' erop gedrukt. Iedereen z'n eigen emmer. Het leek wel een nachtclub.

En dan komt de artiest op. In een schitterend bont pak. Z'n keybordje stond er al en ook de lichtshow/ animatie was al begonnen. Vrolijk begroette hij ons; 'Welkom mensen, zijn jullie klaar om getest te worden?' Ja hoor, wij waren en klaar voor en ook hij had er overduidelijk zin in. Alleen, hij was wel een beetje jaloers op ons. Want wij waren aan het uitgaan en hij moest werken; hij had eigenlijk ook wel zin om gewoon uit te gaan. Maar hij vermaakte ons prima en was er een meester in om ons steeds op speelse wijze op de absurde situatie waarin we ons bevonden te wijzen. 'Hé wat gaaf, jullie drinken zelfs speciaalbier uit een glas!' Zelf had hij een paar blikjes volksbier op het podium staan, waar hij er op het laatst een van weggaf aan het publiek toen hij doorhad dat wij geen drank meer mochten bestellen, want ja, het was na achten. 

Of wij ons nog moesten haasten om voor de avondklok binnen te zijn? Nee, we woonden allemaal dichtbij. Nou jammer dan, want hij moest het toch bij zijn vijf kwartier houden. Als toegift had hij een cover van het nummer Een eigen huis in petto. Het dak ging er bijna af; hij had moeite ons in bedwang te houden. 'Jullie mogen niet meezingen hoor, jongens!' We voelden ons wel een beetje gehandicapten op een rolstoel zonder wielen met al die beperkingen, maar we hadden tóch een ouderwets geweldige avond gehad. 

En ik heb er een nieuwe favoriete band bij. Want z'n muziek zal me altijd blijven herinneren aan deze bijzondere soirée. Met de ex-goth Stippenlift, die er tegenwoordig een beetje uitziet als een personage uit Trainspotting. Die zwaarmoedig kan zijn, maar vooral ook humor heeft. Ook in z'n muziek.

Een beetje vriendelijkheid

Een beetje vriendelijkheid, wat kost dat nou? Een complimentje, een grapje, mensen helpen, mensen laten merken dat ze er toe doen? Zeker in deze stresserende tijden.

Voor mij als opgewekte pleaser kost het nooit veel moeite, maar het gros van de mensen blijkbaar wel. Waarom ik dat denk? Dat komt door het volgende voorval:

Vorige week vrijdag belde ik de apotheek; ik had namelijk een medicijn opgehaald uit de afhaalautomaat aldaar en dat bleek niet het juiste te zijn. De huisartspraktijk had ik daar al over gebeld, en het lag niet aan hen; het recept was correct, het moest dus aan de apotheek liggen.

Telefonisch contact met de apotheek bevestigde dat. Men had daar een fout gemaakt. Of ik het 'foute' medicijn naar de apotheek wilde meenemen, zodat ze me nu wel het goede konden geven. 

'Prima', zei ik, 'ik hoef het dus niet uit de automatiek te halen, maar kan gewoon bij jullie naar binnen gaan?'

'Automatiek?' 

'Ja, dat afhaalautomaat van jullie'.

'Haha, noem jij die altijd zo?'

'Ja, ik zie het verschil met een krokettenautomaat niet hoor!'

De apothekersassistente moest lachen; blijkbaar had niemand hun afhaalautomaat zo genoemd of de associatie met een automatiek gehad en we grapten er nog wat over door.

Enfin, ik nam het doosje verkeerde medicijnen mee naar de apotheek en het juiste doosje werd voor me klaargemaakt. Opeens kwam er een andere apothekersassistente vanuit de backoffice tevoorschijn. 

'Bent u die mevrouw die ik zojuist aan de lijn had?'

'Dat klopt.'

'Ik herkende uw stem en wilde u nog even zeggen dat ik het zo fijn vond dat u gewoon een grapje maakte over onze afhaalautomaat, en dat nog wel terwijl wij een fout hadden gemaakt'.

'Ik vond het gewoon grappig en dat foutje; ach, vergissen is menselijk toch?'

'Nou, u zou eens moeten weten wat we bij een foutje normaal naar ons hoofd geslingerd krijgen! Sowieso is iedereen tegenwoordig alleen maar chagrijnig en drammerig. U heeft echt mijn dag goedgemaakt!'

En dat alleen maar door een beetje vriendelijkheid. Hoe ver zijn wij als land gekomen?

De inclusieve oudheid

 En het is weer zo ver: de Week van de Klassieken is begonnen! Het thema van dit jaar is de inclusieve oudheid. Dat klinkt meteen als een contradictio in terminis: in de oudheid werd namelijk voornamelijk geëxcludeerd. Slaven hadden minder vrijheden dan vrije mensen en vrouwen minder dan mannen. Burgers hadden meer rechten dan niet-burgers en het maakte nogal uit of je Griek of barbaar was. Om maar een paar dingen te noemen. 

En dé oudheid bestaat natuurlijk ook niet. Je hebt het hier over een tijdspanne van ongeveer 3.500 jaar en een enorm gebied: op z'n minst Europa, het Midden-Oosten en Noord-Afrika. 

Maar ook als je het alleen over de klassieke oudheid hebt, heb je het over een lange tijd, namelijk van ca. 750 voor Christus tot ca. 500 na Christus. En beperkt het gebied zich niet alleen tot Italië en Griekenland, maar ook tot de door hen veroverde gebieden en dat verschilde nogal per periode.

Enfin, wij als UB Nijmegen dragen ook een klein steentje bij aan dit jaarlijkse event middels een digitale tentoonstelling. We hebben dus niet zo groot uitgepakt als vorig jaar, maar het kan niet altijd feest zijn helaas.....