Gelukkig nieuwjaar en....

...let the sun shine!

Twitter en Latijn

Latijn lijkt me een uitermate geschikte taal om mee te twitteren: de Romeinen hadden weinig woorden nodig (ons bint zuunig) om zich te uiten. Lidwoorden: niet nodig toch? Persoonlijke voornaamwoorden: in principe ook niet nodig. Dat scheelt een slok op een borrel op 140 tekens.

Gewapend met deze gedachte ben ik eens gaan neuzen op het internet wat er over de combinatie twitter en Latijn te melden valt. Niet heel veel, tot mijn verbazing. Waarom bestaat er geen twitteraccount met alleen Latijnse spreekwoorden? Terwijl dat zo'n logisch 'product' lijkt.

Wat ik wel vond: een twitteraccount met één woord Latijn per dag (om Latijn te leren). Hm. Zou kunnen.
Een leraar Latijn uit Amerika die vertelt over het gebruik van Twitter in de les en bij klas- en proefvertalingen. Lijkt me leuk en zinvol.

Nou, voorlopig moeten we het dus doen met de wikipagina met Latijnese spreekwoorden en zegswijzen (met vertaling).

Aer mea arena est  (17 tekens)
De lucht is mijn strijdtoneel (29 tekens)

Ik bedoel maar!

Ontvrienden?

Ontvrienden is het woord van het jaar 2009. Mij gebeurt het tegenovergestelde: ik krijg er steeds meer virtuele vrienden bij. (Dat komt natuurlijk doordat ik altijd wat stadia achterloop. Ik ben nog maar een 2.0 beginneling, terwijl sommigen al 2.0 suïcide plegen).

Een paar dagen geleden nog, op Facebook: een vriendenverzoek van Frans Timmermans. En dat terwijl ik besloten had dat iemand die nu nog vrienden van mij wilde worden op Facebook, minstens minister of bekende schrijver of dichter moet zijn.

Brutale aap hoor, die Frans!

Blefaritis

Zo. Weer een nieuw woord geleerd dat ik liever niet had leren kennen: blefaritis. Zou er dat aan de hand zijn met mijn oog? Met kerst vertelde mijn broer me namelijk dat hij dezelfde klachten had gehad als ik en dat het uiteindelijk 'gewoon' een bacteriële infectie bleek te zijn. Ook hij dacht dat het misschien wel door veel beeldschermwerk kwam en ook hij kreeg het advies van zijn huisarts om zijn ogen vet te houden (vasaline, sudocrem). Wrong!

Gewoon ooghygiëne door een paar maal daags steriel water met een wattenstokje opbrengen. Of een oogcompres (er zijn verschillende middeltjes voor, maar MIJN apotheek kende ze niet).

Op de site staat dat het een kwaal is die veel voorkomt, vooral bij vrouwen (sorry broertje!) en veroorzaakt kan worden door droge lucht. Dat kan kloppen, want mijn klachten begonnen toen de verwarmingen aangingen.

Wat mij echter verbaast, is dat de huisarts dit niet heeft herkend. Ik ben toch twee keer bij hem geweest met deze klachten. Ook de apotheek kende de klacht niet en had de bijbehorende middeltjes dus niet.

Nou ja, ik mag volgende week dinsdag naar de oogarts, moet die maar eens kijken. Ik kan er natuurlijk ook gewoon helemaal naast zitten. Zo makkelijk is dat niet, doktertje spelen....

Bezoek aan het Teylersmuseum

Spontane invallen leiden vaak tot de leukste belevenissen - dat bleek gisteren maar weer. Vrij spontaan had ik namelijk besloten om met Wilma en twittervrienden naar het Teylersmuseum in Haarlem te gaan, alwaar ter gelegenheid van het 225-jarig bestaan van het museum een rondleiding door de bibliotheek werd gegeven; normaal ist-ie nooit zo maar open.

Speciaal voor deze gelegenheid had ik een twitteraccount aangemaakt. Niet dat ik daar heel veel aan had, want ik bezit noch iPhone, noch Blackberry, dus voor het laatste nieuws zou ik toch op mijn gewone telefoon aangewezen zijn (en ik had van geen van de leden een telefoonnummer). Maar dat maakte het juist extra spannend. Om 13 uur zouden we elkaar treffen voor de rondleiding.

Omdat ik van ver moest komen - voor de meesten van de rest was het een thuiswedstrijd - en ik de NS deze dagen maar zozo vertrouw, was ik (nog niet aan de flitsende twittersnelheid gewend) behoorlijk op tijd vertrokken en dito aangekomen. En dat was mijn geluk, want ik was op tijd voor de rondleiding (en de twitteraars, zo bleek later, niet).

Nauwelijks bekomen van de schoonheid van het museum, kon ik dus, in het gelukkige bezit van een kaartje, meedoen met de rondleiding van 1 uur 's middags in de bibliotheek zoals ik 'm graag zie: stijlvol, vol met prachtige en kostbare werken en muf ruikend. Het verhaal van de conservator was helder en indrukwekkend. Voor één van de jeugdige bezoekers zelfs té indrukwekkend - hij viel bijna flauw en moest de ruimte verlaten. Misschien waande hij zich in Zweinstein en was hij bang dat er dementors zouden verschijnen. Ik kan het me levendig voorstellen.

Voor mij was de dag dus al geslaagd, maar ik had nog geen twitteraar (hoe zien die eruit: vleugelschoentjes?) gezien. Gelukkig is het museum niet groot en was er een tentoonstelling om me te vermaken. En uiteindelijk vond ik ze - in het museumcafé natuurlijk! Wilma herkende ik van de foto en de rest zag er eigenlijk vrij normaal uit. Geen knotjes en parelkettinkjes, maar ook geen vleugelschoenen. Gelukkig maar!

Aangezien één van de leden van het gezelschap contacten in het museum had, was er een extra rondleiding bedongen, alleen voor ons, het geheime genootschap van inmiddels zeven personen. En met dit gezelschap van experts mochten we natuurlijk ècht achter de schermen kijken. Ook deze rondleiding was dus zeer interessant en speciaal.

En om de goede afloop te vieren, hebben we onszelf verwend in een café in de buurt. Totdat onze partners zich afvroegen waar we nu toch bleven.

Ja, het leven van een twitteraar gaat over rozen!
Dat bleek vooral toen bij thuiskomst alle foto's van het samenzijn al online stonden en er al een blogpost gemaakt was door Alex, die - hoewel in het Engels - natuurlijk ook voor niet-ingewijden te bekijken is.

En mijn foto's? Ehhh, die volgen later!

Zie ook ecobibl voor een verslag.

Voor wie zich verveelt met kerst...

Voor wie zich verveelt met kerst: bekijk de wiki-pagina bij onze tentoonstelling 'Sint in oude plaatjes en kerst in oude praatjes'. Hij is weer tof. Jammer dat ik het expo-groepje alweer moet verlaten; het begon net leuk te worden!

Veel plezier deze dagen!

Bergje post

We hadden al enkele dagen geen (papieren) post meer ontvangen, maar vandaag had de postbode post voor ons: een bergje kerstkaarten. Niet iedereen houdt van dit gebruik, maar ik vind het wel wat hebben, die vrolijk gekleurde post. En altijd zitten er wel weer verrassingen tussen. Van onze vrienden zijn er een stuk of drie die creatieve kaarten maken. Dat zijn eigenlijk altijd wel de èchte verrassingen waar we op zitten te wachten. Maar die komen niet met kerst, nee, dat zijn NIEUWJAARSKAARTEN. Nog even wachten dus.

Eén vriendin van mij, Enig, misschien ken je haar uit eerdere verhalen, stuurt altijd een echte BRIEF van een kantje of vier, vijf. Ik heb haar al eens gezegd dat ze beter kan gaan bloggen, want al dat geschrijf naar al die mensen twee keer per jaar (met m'n verjaardag krijg ik ook altijd een zeer uitgebreide brief en dat zal ongetwijfeld ook voor de rest van haar vrienden en familie gelden) zal haar heel veel tijd kosten, maar ze schrijft nou eenmaal graag zegt ze. En ik geloof haar. Het leuke van zo'n handgeschreven brief is dat-ie helemaal op maat is. De aan mij gerichte brieven gaan dus over boeken, bibliotheekleven, tuingebeurtenissen, geplande reisjes, de observaties met betrekking tot mijn kinderen in Epen (met mijn zoon heeft ze heel wat afgeboomd over Harry Potter en LOTR). En die van anderen natuurlijk over weer heel andere zaken.

En soms krijg je een kaart men namen die je eigenlijk niet veel zeggen. Van één van de kaarten dacht ik bijvoorbeeld dat die van onze afdeling automatisering waren; bleek het van de moeder van een vriendje van mijn dochter met de namen van haar nieuwe vriendje met kinderen te zijn. En die hadden dezelfde namen als de jongens van onze automatiseringsafdeling. Weird.

Maar mede om dit soort verrassingen vind ik kerstkaarten leuk.

Zelfs het feit dat ik met sommigen alleen kerstkaartcontact heb. Da's nog altijd beter dan geen contact. En als de warmte niet van de zon komt, dan moet-ie maar ergens anders vandaan komen!

Fijne kerstdagen!