Andere interessante lezingen op de LILAC

Maar natuurlijk waren er ook nog andere interessante lezingen op de LILAC. Wat daarbij vooral opviel, was dat informatievaardigheden inmiddels al lang niet meer alleen gaat over informatie zoeken, vinden en evalueren, maar dat er - onder andere geholpen door het ACRL-Framework - steeds meer aandacht komt voor (liefst open access) publiceren, datavaardigheden, en de nieuwste loot aan de boom: codeervaardigheden.

Wat dat laatste betreft was de lezing van MathildePanes uit Zwitserland een eyeopener: in Lausanne geven de informatiespecialisten 'gewoon' les in Python, Bash, Git, R en MySQL. Of ze daar een opleiding in gehad hebben. Nee hoor, gewoon zichzelf aangeleerd. En ze geven uitdrukkelijk alleen maar de basis: de gevorderden dienen zich bij de programmeurs te melden. Maar de basiscursus (Software Carpentry) is POPULAIR.

Tevens waren er goede workshops over het ARCL-Framework, waaronder een van onze 'new-kid-on-the-block' Nederlandse collega's Jaro Pichel, die voor z'n workshop gebruik maakte van de jigsaw-methode.

En over escaperooms, waarvan ik er helaas een heb moeten missen omdat ik zelf een presentatie moest geven.


Vermeldenswaardig was ook nog de keynotelezing van Carrol Littlejohn, hoofd van de vakgroep learning and teaching van de faculteit Sociale Wetenschappen in Glasgow, die ons bibliotheekmensen de keystone species within the universities noemde. Kijk, dan weet je waar je het over hebt!

Ze was ook een van de trekkers van het LLIDA-project, dat de basis heeft gelegd voor het Building digital capability project van Jisc. Geen onbelangrijke dame dus.
Ze heeft ook veel onderzoek gedaan naar MOOCs en hoe studenten daar hun eigen pad in kiezen, hoe zelfsturend ze daar in zijn en waar ze hun motivatie vandaan halen.

Verder vertelde ze ons hoe enthousiast ze was over het kironproject voor vluchtelingen in Duitsland waar ze aan mee heeft gewerkt ('we really have to emphasize literacy more than ever') en de Wikipediaschrijfsessies (ediathons) in Glasgow ('as people engage in tasks, you see a growing awareness of new responsitilities').

Daarnaast betoogde ze naar aanleiding van scholingsprogramma's in Afrika met betrekking tot voorlichting over het gevaar van bacterieresistentie voor antibiotica dat alleen cursussen niet genoeg zijn: je moet achteraf meten of er ook werkelijk gedragsverandering op de werkvloer heeft plaatsgevonden. Dat laatste lijkt me een hele nuttige tip.

Op het laatst kon ze het niet laten ons nog een keer extra een hart onder de riem te steken: 'Librarians have so much to offer and are being unutilized'. Kijk, nu hoor je het ook eens van een ander!

Enfin, haar laatste dia was wat mij betreft de klapper van de dag (let op de rode letters aan het begin van de opsomming telkens na de cijfers):

hier uitgebreider verslag van haar lezing

De leukste lezing op de LILAC

De leukste lezing op de LILAC vond ik die van Jane Secker over Open Access en Informatievaardigheden: Information Literacy and Open Access: two movements - one aim?

De zaal zat dan ook, tegen haar eigen verwachting in, bomvol. Open Access (ze spreekt zelf liever eigenlijk van Open Science) is natuurlijk ook een hot topic in de bibliotheekwereld. En Jane had ook een behoorlijk sterk panel bij elkaar gezocht: Chris Morrison (copyright specialist), Claire Sewall (research support skills coordinator in Cambridge)  Stephen Wyber (beleidsmedewerker bij IFLA), Stuart Taylor (publishing director bij de Royal Society) en Elizabeth Gadd (research policy manager).

De aankondiging luidde als volgt:

This symposium explores the relationship between information literacy and scholarly
communication and how they both relate to the concept of openness. One important
aspect of that relationship is how to square open access with developing the literacies that both researchers and citizens need. It considers whether the open access movement has been more successful in highlighting its cause than those who champion for IL and the reasons for any differences. The panel will discuss whether open access without information literacy is helpful, or if information literacy without full access to publicly funded research is realistic. It will also consider the role that copyright education plays in both movements in light of the recent Statement on Copyright Literacy from IFLA.

Het was mooi dat het onderwerp van zo veel kanten belicht werd, en zeker ook van de kant van de uitgevers, in de persoon van Stuart Taylor. Hij benadrukte dat hij ook groot voorstander was van Open Access, en dat de uitgevers zeker niet als vijanden gezien moeten worden.

Evenwel verstrakte zijn gezicht behoorlijk toen Jane bij wijze van afsluiting van de discussie het laatste stukje uit P@ywall, the movie liet zien, waarin behoorlijk de vloer wordt aangeveegd met Elsevier (voor de vertoning hiervan zei ze trouwens nog netjes tegen Taylor dat hij dit waarschijnlijk niet zo'n fijn fragment zou vinden - dat was dus te zien, alleen voor dat gezicht was het al de moeite waard om aanwezig geweest te zijn!). Beetje een Robin Hoodstreek dus van haar, en dus zeer op z'n plek in Nottingham.

Verder waren er sterke dia's: wat vind je bijvoorbeeld van deze?

En een leuke werkvorm: discussie door middel van een world café. Daarbij had ik trouwens nog een moment of fame, toen Jane mijn opmerking als beste van de dag aanprees, namelijk dat als alle informatie Open Access beschikbaar zou zijn, maar de wereld niet informatievaardig, dat het dan net zou zijn alsof er een product geleverd zou zijn zonder handleiding.

Natuurlijk heb ik er meteen patent op aangevraagd :-)

Hier de hele presentatie (alle afbeeldingen zijn daar ook uit afkomstig)

Maar er waren zeker nog andere lezingen die de moeite waard waren. Zie daarvoor de volgende blogpost(s).

Janes eigen blogpost over deze workshop

De LILAC-conferentie

Eindelijk heb ik de LILAC-conferentie dus een keer bezocht. Dit is een jaarlijkse conferentie met betrekking tot informatievaardigheden in Engeland. Het lijkt een beetje op de ECIL-conferentie die ik normaliter bezoek, maar is iets minder internationaal. Wel heel blank. Dat laatste viel vooral op  toen we het congresdiner hadden en wij blanken bediend werden door toevallig uitsluitend Indiërs. Ik vond dat zelf een beetje ongemakkelijk, maar de rest van de goegemeente leek er niet zo veel last van te hebben. 'Zij verzorgen gewoon de catering.'

De kwaliteit van de lezingen is over het algemeen wel beter dan bij de ECIL, maar dat komt voornamelijk omdat iedereen het Engels hier goed beheerst. Een voordeeltje van een Engels congres. Naast de Britten waren er voornamelijk Amerikanen, Scandinaviërs en .... Nederlanders.En die spreken allemaal (misschien op mij na) behoorlijk goed Engels. Tevens is de selectie van de papers behoorlijk veel strenger en duurt het congres korter (drie in plaats van vier dagen).

Verder hebben de LILAC-ers een leuke traditie die de ECIL-ers niet hebben: op het congresdiner worden boeken verloot en wel op de volgende wijze: onder sommige borden is een lotnummer geplakt. Degene die een nummertje heeft 'getrokken', mag naar voren komen en een boek ophalen. Dat maakt het nét nog iets meer een bibliotheekcongres.

Jammer is wel dat ze geen georganiseerde gezamenlijke excursiedag ná het congres hebben zoals bij de ECIL, zodat je in het gezelschap van je internationale collega's iets van de omgeving kunt zien. Want eigenlijk zijn dat - zo is mij opgevallen - bij uitstek de dagen waarop je lekker informeel kunt netwerken en de inhoud van het congres nog eens kunt doorspreken.

Maar natuurlijk hebben we er zelf met een paar man een dagje aan vastgeplakt. Want het is zonde om in Nottingham een congres te hebben en niets van de stad te zien behalve de overigens prachtige campus. Nee, we hebben ondanks het wat gure weer mooi een dagje sightseeing kunnen doen. Pitcher & Piano (een kerk omgebouwd tot kroeg, zo krijg je de mensen wel weer de kerk in!), de Robin Hood tour door outlaw Ezekial Bone die je absoluut moet doen mocht je toevallig in Nottingham verzeild raken, de absolutely scary Ghost Walk, beginnend bij een van de leukste en oudste herbergen van Engeland en de dag erna een rondleiding in de city of caves.

En dat kasteel dan, zeg maar de grootste attractie? Ach, dat werd verbouwd en dat hebben we niet eens gemerkt. We hadden het sowieso al kei-leuk.

Ja, hierna komt eindelijk het inhoudelijk verslag, en het verhaal van de terugreis. En nee, dat was geen ghost tour, noch heb ik me als een Robin Hood gedragen. Nou ja, een beetje dan...

Lila

De afgelopen week was er een van vijftig kleuren lila voor mij. Ten eerste omdat ik voor het eerst in m'n leven de LILAC-conferentie bezocht heb. Ten tweede omdat ik daar met een paarsgekleurd vliegtuig heen gevlogen ben en ten derde omdat de seringen op de campus van de universiteit van Nottingham prachtig in bloei stonden. En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.

Het belangrijkste is echter dat de conferentie geslaagd was en de twee presentaties die ik gegeven heb ook. Verder heb ik Robin Hood ontmoet. Of die echt bestaat? Ja, in Nottingham wel en hij leidt je rond in de stad die ooit de trotse bezitter van de naam Snottingham was. Poor them.

Een volgende keer zal ik je er meer over vertellen, maar eerst even bijkomen van de reis die een onvermoed lange terugreis kende.

Stay tuned!

Kunst in de klas

Ja hoor, weer een televisietip van mij! Het programma De klas deze keer. Een uur lang krijgen de leerlingen van een klas een uurtje les van een BN'er. Matthijsje van Nieuwkerk mocht voor deze eerste aflevering van het jaar een klas middelbare scholieren (van het Montessori College in Nijmegen) een uur lang vertellen en laten discussiëren over kunst. Hij vertelde over schilder-, foto- en beeldhouwkunst en liet de kinderen kiezen welke van de afbeeldingen die hij bij zich had nou kunst waren en welke niet. Dat leverde mooie discussies van voor- en tegenstanders op.

Daarna ging het over literatuur en muziek. Vooral de muziek deed het goed uiteraard. Muziek is zeer belangrijk in een scholierenleven; veel belangrijker dan literatuur. In muziek vinden ze troost en afleiding en met het bespreken van de liedjes en zinnen daaruit kwamen de verhalen van de leerlingen los. Van het meisje dat anorexia overwonnen had, het meisje dat vroeger gepest was en de jongen die een arm met een stomp aan zijn arm.

Matthijs van Nieuwkerk deed het goed als leraar. En Özcan Alyol en Erben Wennemars waarschijnlijk ook, maar die afleveringen moet ik nog bekijken, die zijn vorig jaar uitgezonden.

Wat me wel opviel, is dat de klas uit slechts zestien leerlingen bestond. Ik weet niet of dat dat voor het programma was, of dat men in het Montessori College standaard kleine klassen heeft; ik vrees dat dat laatste niet het geval is. En dat valt me wel vaker op als er programma's of series zijn met schoolklassen. In werkelijkheid zitten er namelijk meestal 30 of 32 kinderen in een klas en dat geeft natuurlijk een heel ander beeld van de praktijk van het leraarschap dan dit geïdealiseerde plaatje....(hoewel ik als docent klassieke talen ook niet altijd te klagen had :-)

Samenvatting op YouTube:

Brieven met Eus

Özcan Akyol is wel van de originele aanpak. Zo heeft hij bijvoorbeeld een documentaire-serie gemaakt over Turkije, waarbij hij bij zijn eigen neven, nichten, ooms en tantes interviewt. De meesten van hen zijn behoorlijk kritisch over het regime, wat niet helemaal zonder gevaar is. Ter plekke is hij dan ook bijna in elkaar geslagen en ook bij terugkomst is hij flink bedreigd geweest. Gelukkig is het geen bange jongen....

Ook heeft hij een (live) radioprogramma op de zaterdagnacht, dat niet in de studio, maar bij hem thuis in Deventer wordt opgenomen, terwijl zijn vrouw en kinderen daar gewoon boven slapen. Scheelt hem weer reistijd, hoeft hij niet naar Hilversum. Deventer is toch het centrum van de wereld, nietwaar? En anders moet het dat maar even zijn. De geluidsman en de gasten komen naar hém toe in plaats van andersom.

Akyol ('eikel', zoals een keurige, goed bedoelende vrouw het uitsprak toen ze hem aankondigde) is ook columnist bij het AD en in die hoedanigheid krijgt hij heel wat zeik over zich heen. Op Twitter, maar ook via ouderwetse brieven naar de krant. Op een gegeven moment dacht hij 'ik ga die brievenschrijvers eens opzoeken, kijken wat er voor de camera van hun commentaar heel blijft'. En gewapend met cameraman ging hij op weg.

Bijvoorbeeld naar de gepensioneerde huisarts, die vindt dat allochtonen van de tweede of derde generatie die zich niet in Nederland begraven willen laten worden, niet goed geïntegreerd zijn, en ook degenen die het Nederlandse volkslied niet kennen niet. Eus daagt de man uit om het volkslied samen te zingen en de man loopt na een paar woorden al vast. Schitterend opgezet, dit interview.

Ook het interview met de brievenschrijver die vindt dat Akyol ontslagen moet worden is een juweeltje, evenals dat met de mevrouw die vindt dat de maatschappij veel te soft is geworden ("een zachte-witte-broodjes-maatschappij"). Eus weet de geïnterviewden allemaal te pareren en charmeren.

Je ziet ze hier allemaal op een rijtje. Schitterende 'televiesie'.

Escaperoom

We hadden al een tijdje plannen om voor onze instructies informatievaardigheden wellicht een escaperoom op te gaan zetten; net even iets cooler dan een normale instructie.

Nu worden die plannen langzaam iets serieuzer; afgelopen maandag zijn we er zelfs een gaan bezoeken in Amsterdam, bij hogeschool InHolland. Niet van een bibliotheek, maar bij de opleiding Life Sciences.

Heel vet, en waarschijnlijk zo cool dat het een brug te ver is voor ons. Ik bedoel, wie kan er nou tegen de ontmanteling van een drugslab op?

Aan de andere kant, wij hebben boeken! En de Naam van de roos en Dan Brown en  als inspiratiebron....

Stay tuned!