De dochters van Malakeh

Afgelopen woensdag was er een documentaire van een Nederlandse Iraniër en z'n vrouw over z'n Iraanse zus die op haar 45ste levensjaar gaat trouwen na de rest van haar leven voornamelijk voor haar ouders gezorgd te hebben. Het geeft een mooi inkijkje in een Iraans gezin anno nu.

Veel zaken in de docu kwamen me bekend voor van de twee bezoeken die ik aan Iran bracht: de gastvrijheid, de familiezin, de verkeerschaos, het soort huizen, het lekkere eten, het fruit dat gezamenlijk gegeten wordt, de Engelse les (mooi is de scène van de zus van de verloofde die met haar leerlinge over Pride en Prejudice spreekt en de rol van de vrouw en het huwelijk in het negentiende eeuwse Engeland vergelijkt met die van het Iran van nu).

Wat me overigens verbaasde was dat de vrouwen tegenwoordig apart in de metro moeten zitten; ik kan me wel herinneren dat ze apart in de bus moeten zitten. Achterin wel te verstaan.

Huiswerkoverhoringen

Een groot deel van mijn moederschap bestaat tegenwoordig uit huiswerkoverhoringen. En naast het feit dat je daar een heleboel van leert, is het soms ook ronduit grappig.

Bijvoorbeeld tijdens een overhoring aardrijkskunde van mijn dochter:
'Wat is het tegenovergestelde van een heterogeen bos?' 'Een heterowel bos?'

Of tijdens het overhoren van mijn zoon:
'Zie je, het gaat al beter.' 'Hoezo, was ik ziek dan?'

Meesterlijk.

Trapveldje (7)

De zon rukt op, de bebouwing ook. Kaal.

Naakt met één scherm

Sinds vandaag voel ik me naakt met één scherm. Want er zijn wéér een paar mensen bijgekomen met twéé schermen op het werk. Eigenlijk gek, dat je je eerst volmaakt gelukkig voelt met wat je hebt, en als anderen dan twéé van dat soort dingen hebben, dat je dan het gevoel krijgt dat het maar kaal is, één zo'n ding. En dat terwijl ik thuis meestal ook met twee schermen werk (iPad en laptop).

O ja, en de schermen van de collega's zijn ook nog eens gróter, zodat ik mijn eigen scherm, waar ik tot voor vandaag nog perfect gelukkig mee was, nu ineens heel klein vind.

Kun je nagaan hoe relatief bezit eigenlijk is.

Rijbewijskeuring op je 75ste

Blogberichten schrijven is fijn, maar verzoeken ontvangen voor een gastblog is zo mogelijk nóg fijner. Vandaag kreeg ik er een van ..... mijn vader!
Hij stuurde mij een handgeschreven brief met een verhaal dat volgens hem blogwaardig was. Het verhaal kende ik al wel van de vorige keer dat ik mijn ouders een bezoek bracht - helaas hebben we de laatste tijd veel bezoeken moeten brengen bij mijn ouders in verband met plotselinge pech met mijn vaders gezondheid; liever doe je dat in leukere omstandigheden. Maar het gaat nu gelukkig weer beter, veel beter! En met trots presenteer ik dan ook zijn gastblogstukje:

De rijbewijskeuring

Pasgeleden moest ik me laten keuren voor het verlengen van mijn rijbewijs en aangezien je je voor je rijbewijs niet door je eigen huisarts mag laten keuren toog ik naar Gorssel, naar dokter B. Alles was prima in orde volgens haar, 'maar', zei ze wel, 'als ik jou was zou ik een keer naar de oogarts gaan.'
'Nou, dat komt later wel een keer, eerst die aanvraag maar eens weg', dacht ik, want ik was er al rijkelijk laat mee.

Dus de papieren opgestuurd naar het CBR. Na een kleine maand kreeg ik bericht; waar het formulier van de oogarts bleef. Dus dokter B. had blijkbaar gezegd dat ik hoognodig naar de oogarts moest, terwijl ze tegen mij gezegd had dat ik naar de oogarts zou moeten gaan als het zo eens uit kwam.

Een week of 3 verder had ik een afspraak met de oogarts.
Het oordeel van de oogarts luidde: hele gezonde ogen, dus ik dacht: 'dat is dan klaar'.

Weer een paar weken later een brief van het CBR. Die dachten zeker dat ik stekeblind was, want ik moest van hen ineens .... een oogtest en rijexamen doen doen. Dat was schrikken. Bij het examen aangekomen kijkt de examinator mij na de oogtest aan en schudt zijn hoofd. Voor de vorm hebben we nog een stukje gereden.

Wat blijkt nu? De oogarts heeft tijdens de test m'n hoofd naar een computerkastje gedirigeerd, waardoor mijn oogleden voor m'n ogen gingen zitten en ik dus maar de helft zag volgens de computertest. De uitslag van die test heeft hij opgestuurd naar het CBR.

En nu, na een paar maanden door mijn vrouw te zijn rondgereden, en 200 euro aan controlekosten armer, heb ik eindelijk m'n rijbewijs weer. Met 'dank' aan de artsen.

One thousand

De duizendste blogpost, dat is toch wel iets om even bij stil te staan. Duizend verhaaltjes over.....niets! Want dat is wat ik uiteindelijk probeer: over het schijnbare niets iets te schrijven.

Deze mijlpaal grijp ik aan om eenieder die het geduld heeft (gehad) om de niet(s)ige verhaaltjes over mijn niet(s)ige leven, mijn lieve pubers, mijn (en misschien wel jouw) geliefde boeken, mijn (en misschien wel jouw) geliefde oudheid, mijn (en misschien wel jouw) geliefde Perzië, mijn (en misschien wel jouw) mooie bibliotheek en andere hobby's te lezen.

Dat deze hobby zo uit de hand zou lopen, had ik van tevoren niet gedacht. Maar het heeft me veel gebracht: nieuwe vrienden, nieuwe interesses, nieuwe ideeën, leuke reacties, leuke brainstormsessies......

Kortom: tijd voor een feestje!

Bestond RSI in de oudheid ook?

Jazeker!

via stilus