Rijbewijskeuring op je 75ste

Blogberichten schrijven is fijn, maar verzoeken ontvangen voor een gastblog is zo mogelijk nóg fijner. Vandaag kreeg ik er een van ..... mijn vader!
Hij stuurde mij een handgeschreven brief met een verhaal dat volgens hem blogwaardig was. Het verhaal kende ik al wel van de vorige keer dat ik mijn ouders een bezoek bracht - helaas hebben we de laatste tijd veel bezoeken moeten brengen bij mijn ouders in verband met plotselinge pech met mijn vaders gezondheid; liever doe je dat in leukere omstandigheden. Maar het gaat nu gelukkig weer beter, veel beter! En met trots presenteer ik dan ook zijn gastblogstukje:

De rijbewijskeuring

Pasgeleden moest ik me laten keuren voor het verlengen van mijn rijbewijs en aangezien je je voor je rijbewijs niet door je eigen huisarts mag laten keuren toog ik naar Gorssel, naar dokter B. Alles was prima in orde volgens haar, 'maar', zei ze wel, 'als ik jou was zou ik een keer naar de oogarts gaan.'
'Nou, dat komt later wel een keer, eerst die aanvraag maar eens weg', dacht ik, want ik was er al rijkelijk laat mee.

Dus de papieren opgestuurd naar het CBR. Na een kleine maand kreeg ik bericht; waar het formulier van de oogarts bleef. Dus dokter B. had blijkbaar gezegd dat ik hoognodig naar de oogarts moest, terwijl ze tegen mij gezegd had dat ik naar de oogarts zou moeten gaan als het zo eens uit kwam.

Een week of 3 verder had ik een afspraak met de oogarts.
Het oordeel van de oogarts luidde: hele gezonde ogen, dus ik dacht: 'dat is dan klaar'.

Weer een paar weken later een brief van het CBR. Die dachten zeker dat ik stekeblind was, want ik moest van hen ineens .... een oogtest en rijexamen doen doen. Dat was schrikken. Bij het examen aangekomen kijkt de examinator mij na de oogtest aan en schudt zijn hoofd. Voor de vorm hebben we nog een stukje gereden.

Wat blijkt nu? De oogarts heeft tijdens de test m'n hoofd naar een computerkastje gedirigeerd, waardoor mijn oogleden voor m'n ogen gingen zitten en ik dus maar de helft zag volgens de computertest. De uitslag van die test heeft hij opgestuurd naar het CBR.

En nu, na een paar maanden door mijn vrouw te zijn rondgereden, en 200 euro aan controlekosten armer, heb ik eindelijk m'n rijbewijs weer. Met 'dank' aan de artsen.

Eigenlijk geen zonnebrillenweer

Hoe bewolkt het vandaag ook was, ik MOEST met een zonnebril op naar huis en naar de supermarkt fietsen. De orthoptiste had namelijk een goedje in mijn ogen gedaan om de plussterkte van mijn ogen in de verte te meten (nee, het is nog niet klaar; over 6 weken moet ik weer). Ik voelde me wel een patser, maar alles voor het goede doel, nietwaar?
Ik was in ieder geval weer een ervaring rijker en een vooroordeel minder (mensen met zonnebrillen op terwijl het niet zonnig is, vond ik voorheen altijd behoorlijke exhibitionisten).

De meest aannemelijke uitkomst van al dat gemeet met lenzen, witte, groene en rode lampjes en viewmasters is dat ik waarschijnlijk een varifocale bril met prismaglazen zal krijgen - geen operatie (al had de oogarts, ja die, abusievelijk opgeschreven dat ik al een operatie aan mijn ogen gehad had; nou ik weet nergens van! Jullie iets gezien misschien?).

Hoe vettiger, hoe prettiger

Mijn ogen zijn te droog. Dat constateerde de oogarts een paar weken geleden. Nou, bij dat soort berichten kan ik m'n ogen niet drooghouden!

Wat ik nu moet doen is twee maal daags m'n ogen druppelen. En dat vind ik niet zo'n prettige bezigheid, maar goed, ik heb ook geen zin in eczeem op m'n ooglid zoals afgelopen najaar. Dus ik zal wel moeten. Nu is tegen die eczeem wel een prima zalfje, alleen wordt je huid daar heel dun van, dus dat is eigenlijk geen optie. Dat wist mijn huisarts tenminste te melden.

De huisarts is namelijk veel mededeelzamer dan de oogarts; dat laatste is sinds de vorige keer niet veel beter geworden. Ze wist me nog wel mee te delen dat ik niet meer terug hoefde te komen. Ben nu onder de hoede van een (veel spraakzamere) orthoptist. Die gaat kijken of ze me prismaglazen kan aanmeten. En de testjes daarvoor zijn zo heerlijk infantiel: zit het vogeltje in de kooi of niet? Heeft het huisje één of twee daken? Draai eens aan het hendeltje om het vogeltje in de kooi te krijgen. Etcetera. Have been there.

Maar die droge ogen, hoe kom ik daar dan aan?

Waarschijnlijk door de enorm droge lucht bij ons op het werk. Daar loopt momenteel een onderzoek naar, want er zijn heel veel collega's met klachten na de renovatie. Sommigen krijgen net als ik eczeem, anderen kunnen niet langer dan een halve dag hun lenzen in houden, weer anderen niezen aan de lopende band en nog weer anderen krijgen zelfs bloedneuzen. Maar die verrekte arbonormen zijn zo ruim qua luchtvochtigheid (alleen als de luchtvochtigheid onder de 20 procent daalt, hoeft er te worden ingegrepen), dat er geen aanpassingen aan het klimaatsysteem komen. We moeten de deuren dichthouden en de dauerlufters zo veel mogelijk open zetten. Het probleem is dat de mensen die hun bureau dicht bij het raam hebben, dan weer last krijgen van de koudeval langs het raam.

Allemaal 1 meter van het raam weg dan?

Dat kan niet, want dan moet er allemaal nieuw meubilair komen en da's te kostbaar. En nu moet ik dus druppelen. En 5 keer per dag de oogleden insmeren met een soort vasaline (hoe vettiger, hoe prettiger, aldus de huisarts). En het probleem - daar zijn we inmiddels achter - is niet zozeer de droge lucht, maar zeker ook het stof dat door de droge lucht actiever wordt.

De oplossing van de arbodeskundige? Alle boeken uit de kantoren!

Tja, nu moeten we wel digitaal......

Bij de oogarts

Toen ik binnenkwam, zag ik het meteen: dit is geen dame om mee te spotten. En daarbij had ze ook nog eens een onelegant uiterlijk en een Oosteuropese naam: ik had een beetje het idee aan de andere kant van het ijzeren gordijn beland te zijn.

'Gaat u zitten op de zwarte stoel', zei ze, terwijl ik in haar spreekkamer rondkeek. Posters van uitvergrote oogbollen met uitleg over de meest vreselijke oogaandoeningen. Verder ongeveer 50 stempels uitgestald op het ongezellig uitziende bureau. En natuurlijk de martelwerktuigen oogmeetapparatuur.

'Kijk maar even in het lampje. Nee, hoofd rechthouden. Hmm, ogen zijn goed. Alleen die scheelkijk, hè, daar moeten we iets aan doen. Komt u op 1 maart maar naar onze depandance in de Waalsprong, dan kijken we met de orthoptist (loensdeskundige) of oefeningen of een operatie nodig zijn'. Wat! Operatie? Ik dacht gewoon een brilletje of iets dergelijks.

'Waarom heeft de huisarts u trouwens naar deze locatie laten komen? U woont toch in Lent, dan had u toch beter naar de Waalspronglocatie verwezen kunnen worden?' Ja, sorry hoor, ik heb alle mogelijkheden niet precies in beeld, ben geen ziekenhuisspecialist (en de huisarts blijkbaar ook niet?).
Lastig hoor, al die vragen beantwoorden terwijl en zo'n lamp in je oog priemt. Geen fouten maken nu, Festina, geen fouten maken nu.

'Eh, ik heb ook nog last van een soort uitslag op mijn ooglid.'

'Ja, dat zie ik ja. Heeft u een ooglidcorrectie gehad', vroeg ze bestraffend, terwijl ze in mijn oog scheen. 'Eh, nee', schamperde ik.
'Dan ga ik u bacteriedodende zalf voorschrijven', zei ze en ze pakte een van de vijftig stempels van haar bureau. 'Als het helpt, stopt u meteen en als het niet helpt, kijken we 1 maart verder'.

En ik stond weer buiten. Enigszins beduusd.

Maar de zalf helpt voortreffelijk. Goddank.