Geen opa en oma meer

Vroeger was je met 40 à 50 jaar al stokoud, maar heden ten dage met 50 à 60 jaar nog piepjong.

Het schijnt dat tegenwoordig zelfs niet iedereen van die leeftijd die opa en oma wordt, meer zo genoemd wil worden. Want als je grootvader of grootmoeder wordt, dan lijk je ineens zo oud. En dat willen de moderne opa's en oma's niet meer! Tenminste, niet in België. Maar het zou me niet verbazen als dat voor de Nederlandse bonpa's en bomma's ook geldt.

Maar ja, hoe zou je de jonge grootouders dan moeten noemen? Kerel en merel? Mozes kriebel!
En dan ook alsjeblieft geen u meer natuurlijk. Gewoon joh! Of hé!

Zelf heb ik helaas geen opa of oma meer. Maar ik zou ze wel met opa en oma aanspreken, geloof ik, en ook niet tutoyeren. Een totaal andere generatie.

Mijn ooms en tantes van mijn moeders kant wilden vroeger ook niet met de bij hun horende familiestatus aangesproken worden. Niets oom Sjors, gewoon: Sjors. Zelf voel ik me daar ook prettiger bij. Aanspreken met tante Monique sta ik niet toe. Vandaar dat ik pas door mijn lieve nichtje van zes jaar oud op 22 jaar geschat werd.

Het werkt dus blijkbaar wel!

via

Rijbewijskeuring op je 75ste

Blogberichten schrijven is fijn, maar verzoeken ontvangen voor een gastblog is zo mogelijk nóg fijner. Vandaag kreeg ik er een van ..... mijn vader!
Hij stuurde mij een handgeschreven brief met een verhaal dat volgens hem blogwaardig was. Het verhaal kende ik al wel van de vorige keer dat ik mijn ouders een bezoek bracht - helaas hebben we de laatste tijd veel bezoeken moeten brengen bij mijn ouders in verband met plotselinge pech met mijn vaders gezondheid; liever doe je dat in leukere omstandigheden. Maar het gaat nu gelukkig weer beter, veel beter! En met trots presenteer ik dan ook zijn gastblogstukje:

De rijbewijskeuring

Pasgeleden moest ik me laten keuren voor het verlengen van mijn rijbewijs en aangezien je je voor je rijbewijs niet door je eigen huisarts mag laten keuren toog ik naar Gorssel, naar dokter B. Alles was prima in orde volgens haar, 'maar', zei ze wel, 'als ik jou was zou ik een keer naar de oogarts gaan.'
'Nou, dat komt later wel een keer, eerst die aanvraag maar eens weg', dacht ik, want ik was er al rijkelijk laat mee.

Dus de papieren opgestuurd naar het CBR. Na een kleine maand kreeg ik bericht; waar het formulier van de oogarts bleef. Dus dokter B. had blijkbaar gezegd dat ik hoognodig naar de oogarts moest, terwijl ze tegen mij gezegd had dat ik naar de oogarts zou moeten gaan als het zo eens uit kwam.

Een week of 3 verder had ik een afspraak met de oogarts.
Het oordeel van de oogarts luidde: hele gezonde ogen, dus ik dacht: 'dat is dan klaar'.

Weer een paar weken later een brief van het CBR. Die dachten zeker dat ik stekeblind was, want ik moest van hen ineens .... een oogtest en rijexamen doen doen. Dat was schrikken. Bij het examen aangekomen kijkt de examinator mij na de oogtest aan en schudt zijn hoofd. Voor de vorm hebben we nog een stukje gereden.

Wat blijkt nu? De oogarts heeft tijdens de test m'n hoofd naar een computerkastje gedirigeerd, waardoor mijn oogleden voor m'n ogen gingen zitten en ik dus maar de helft zag volgens de computertest. De uitslag van die test heeft hij opgestuurd naar het CBR.

En nu, na een paar maanden door mijn vrouw te zijn rondgereden, en 200 euro aan controlekosten armer, heb ik eindelijk m'n rijbewijs weer. Met 'dank' aan de artsen.

iPad opa overleden

Al veel in het nieuws geweest, maar het is zo'n heldere en weldenkende man, dat het geen kwaad kan ook hier de filmpjes met meneer Strubbe te plaatsen. De eerste met betrekking tot de iPad 1('een gouwe nieuwe') en de oude DOS-machine ('een trouwe vriend') waar opa geen afstand van wil doen:

En het tweede met betrekking tot de iPad 2 (waarop hij onder andere Angry Birds speelt):
En nu is hij dus overleden. Rust zacht, lieve opa Strubbe! Ik hoop dat er in de hemel ook iPads zijn.....

Nieuwe volger: opa

We hebben er een nieuwe volger bij: opa. Nee, niet mijn opa - die heb ik allang niet meer, mijn beide opa's zijn jong gestorven, of tenminste, ik was nog jong toen ze stierven, de vader van mijn vaders kant heb ik zelfs nooit gekend - maar gewoon opa, iemand die zich opa noemt, omdat hij binnenkort zijn eigen kleinkind gaat krijgen en zich daar enorm op verheugt; daar kan ik me iets bij voorstellen.
Wij hadden vroeger een jongetje in de buurt wonen en als je hem vroeg wat hij later wilde worden, zei hij steevast "opa". Het heeft blijkbaar iets heel aantrekkelijks om opa te zijn.

En opa heeft is net een weblog begonnen; wat zal zijn kleinkind trots op hem zijn als hij (zij) dit bericht later leest.....

Welkom, opa!