Omid Djalili

Eindelijk is hij ook op de Nederlandse televisie te bewonderen: de vrolijke Brits/Iraanse komiek Omid Djalili. Weliswaar veel te laat, maar daar hebben we de DVD-recorder voor.

Soms is hij ronduit flauw, maar soms ook briljant grappig. De stukjes die ik vooral grappig vind, zijn de sketches waarin hij zelfspot bedrijft met zichzelf als Iraniër en Middenoosteling (en natuurlijk als Brit/ moderne westeling- hij heeft een Britse moeder).

Hij houdt ons allemaal een vette spiegel voor en doet dat in een waanzinnig tempo, afgewisseld met enkele vreemdsoortige buik- en andere dansjes.

Tevens heeft hij gefigureerd in een aantal films (Gladiator, the Mummy, Mean Machine, Spy Game en Pirates of the Caribbean). Ook daar refereert hij menigmaal aan.

Mijn favoriet is voorlopig de sketch met Djalili als homofiele filmmaker die Osama bin Laden gaat helpen met het maken van een video.

Alsof hij het nog niet druk genoeg heeft, houdt de komiek ook nog een blog bij. Te vinden op zijn website.

Go on, Omid! We love your show!

ingelijst (2)

Enkele dagen was ik van slag, want ik had mijn volgers niet op de gebruikelijke rij staan. Het schijnt dat Blogger en Google samen een leuk plannetje hadden bedacht. Iets met Friend connect. En ze hadden me niet eens persoonlijk bericht daarover. Dat viel me wel erg van ze tegen. Het voelde een beetje alsof de huisbaas van alles in je van hem gehuurde kamer aan het veranderen was. Een soort inbreuk op je privacy.
Ik miste ineens een van mijn volgers, mijn muzen. Als ik even niet meer weet wat ik moet schrijven, kijk ik ze altijd even aan en de woorden vloeien mijn hoofd binnen. Dat voelde nu ineens anders, er ontbrak iets, het klopte niet.
Gelukkig is het allemaal weer hersteld nu. De volgers zijn zelfs ingelijst nu en dat hoort ook zo.

Ik heb je laatst lezen zeggen

Ik had ze lange tijd niet gelezen, maar ontdekte ze bij toeval weer: de linguïstische miniatuurtjes van Neder-L. Het taalminiatuurtje van lezen als zintuig stemde me tot enig nadenken. Diamantjes zijn het, die miniatuurtjes!

Entre les murs

Gisteren maar weer eens naar de film geweest. De afspraak stond al langer, maar we hadden nog niet afgesproken naar welke film we zouden gaan. Opties waren Revolutionary Road, Slumdog Millionaire en Entre les murs. De eerste werd alleen 's middags getoond, van de tweede dachten we dat het wel erg druk zou worden na de oscaruitreikingen van afgelopen weekend (wat ook bleek te kloppen), dus het werd de laatste.

We hebben geen moment spijt gehad van onze keuze. Prachtige film die zowel veel ellende als humor in zich bergt.

Het gaat over een idealistische leraar Frans op een school in een buitenwijk van Parijs en zijn relatie met zijn heftige, multiculturele klas. Er wordt voornamelijk binnen de muren van de klas gefilmd (en kleine stukjes op het schoolplein, de lerarenkamer, de vergaderkamer en de rectorskamer). De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de voormalige leraar François Bégaudeau, die ook de hoofdrol speelt. Zijn leerlingen worden gespeeld door niet-professionele acteurs. Hij heeft in Cannes de Gouden Palm gekregen. Terecht.

Onderwijs en academici

Het wil maar geen chemie meer worden: academici en (middelbaar) onderwijs. Ooit waren het natuurlijke bondgenoten, nu probeert men ze met een fopspeen kalm te houden, wat natuurlijk niet lukt; ze verlaten massaal het onderwijs met verslechtering van kwaliteit van datzelfde onderwijs als gevolg. Aleid Truijens schreef er gisteren over in de Volkskrant. Zij vergelijkt de belofte van minister Plasterk voor structurele loonsverhoging van academici met het beloven van een iPod en het daarna afschepen met een MP3-speler van het Kruidvat.

In vergelijking met de rest van Europa verdienen leraren in Nederland belachelijk weinig in verhouding tot het aantal uren dat ze draaien en de grootte van de klassen waar ze voor staan.

Eén van de redenen dat ik het onderwijs verlaten heb - inmiddels al weer 9 jaar geleden - had (naast een aantal andere redenen, namelijk de beroerde invoering van de tweede fase, de verslechtering van bestuur en sfeer op onze school, de steeds vollere klassen, de combinatie werk/ tweede kind, genoeg van reizen en 's avonds, in de vakanties en in het weekend werken etc.) ook een financiële reden.

En dan was ik nog goed bedeeld, want ik had middels een kleine stunt - een ingezonden brief in de Volkskrant - een forse schaalverhoging binnengehaald.

De ingezonden brief had ik ooit wel bewaard natuurlijk, maar was 'm allang weer kwijt. Vanmorgen dacht ik: 'zal ik 'm eens proberen op te zoeken in de krantenbank?' en ja, het lukte. Grappig om de tekst van zo'n tien jaar geleden weer eens terug te lezen. Het was in de tijd dat minister Hermans de mond vol had van het zogenoemde keurkorps (dat hij m.i. allang in huis had, maar weigerde goed te betalen). Er waren op dat moment stakingen om loonsverhogingen voor alle docenten.

Voor degenen die niet bij de krantenbank kunnen, volgt hier de tekst:

Het is maandag, ik werk in regio zuid als jonge docent en ik staak niet. Toch ben ik boos over wat ik verdien. Het gaat me daarbij echter niet om enkele procenten (dat wil in het geval van jonge docenten zeggen enkele tientjes), maar om een veel fundamentelere kwestie, namelijk de beloning van jonge eerstegraads docenten.
Dezen worden uit kostenbesparing vaak als tweedegraads docenten met bijbehorende salariëring aangesteld, terwijl ze het werk van een eerstegraads docent verrichten. Nu zou ik me daar niet zo heel erg druk over maken, als ik me niet elke maand blauw zou betalen aan de studiefinanciering, die door mijn langere studietijd (vwo-universiteit-Unilo) behoorlijk is opgelopen. Als je daar de inkomstenderving van twee a drie jaar langer studeren dan tweedegraads opgeleide docenten bij optelt, kom je al gauw uit op een extra investering van een halve ton. Wanneer gaat minister Hermans zich het lot aantrekken van dit onderbetaalde 'keurkorps'?

Het bracht destijds veel beroering teweeg, eerst thuis (mijn huis leek het hele weekend een vakbondskwartier) en later op school. Ik weet nog letterlijk welke woorden de rector tegen mij sprak: 'zullen we de kwestie hier in de lerarenkamer bespreken of kom je even mee naar mijn kamer?'. Ik koos natuurlijk voor het laatste, met de salarisstijging van schaal 10 naar schaal 12 tot gevolg. Ziehier de macht van de pen. Ik wens het huidige keurkorps veel succes.

Ingelijst

Al weken kijken we tegen een lege lijst aan; de overburen zijn namelijk verhuisd. Vandaag hebben we ze gezien: de vermoedelijke nieuwe overburen.

Ze kwamen aanrijden met een zwart autootje. De man bleef in de auto zitten, de vrouw stapte uit en ging met de (vrouwelijke) mutatieambtenaar naar binnen en ondertekende daar een hoop papieren. Enkele minuten stapte ook de man uit de auto. Kennelijk moest hij ook iets ondertekenen. Ze zagen er rustig uit (gelukkig).

Ik ben benieuwd hoe het schilderij zich gaat ontwikkelen de komende tijd. Levende schilderijen zijn nog altijd leuker dan lege lijsten. En aangezien het raam van het huis als een schilderij bedoeld is, vind ik ook dat ik naar het schilderij mag kijken. De busladingen toeristen die af en toe bij ons in de straat komen, doen dat namelijk bij voortduring ook altijd bij ons. En wij, het schilderij, kijken dan altijd onbeschaamd terug. De nieuwe overburen zullen dat ook snel genoeg leren: welkom, nieuwe buren, in kunstveld Lent!

Wuthering heights

De ellende die wij een paar maanden geleden het liefst wilden ontvluchten: kou, sneeuw en gladheid, hebben we dit weekend juist opgezocht. En we hebben er nog van genoten ook! De spierpijn die nu mijn kuiten kwelt, heb ik er graag voor over om me weer even als Maxima in Lech gevoeld te hebben. Dat was namelijk al 25 jaar geleden en dit keer moesten we het zelfs zonder skileraar doen.

Enkele van onze vrienden, die nog nooit in Center Parcs vertoefd hadden, voelden zich echter tegelijk ook figurant in Wall-E en echt ongelijk kon ik ze niet geven. Heel veel relaxter op vakantie kan eigenlijk niet. Als je even niet oplet, kom je het park niet meer af. Je wordt nog net niet van activiteit naar activiteit vervoerd, maar heel veel schelen doet het ook niet. Of we ooit nog terug mogen komen weet ik niet; daarvoor hebben we te veel schadeformulieren moeten invullen (ijsbal door de ruit, reclameringen over te korte bowlingtijd, verkeerde bonnetjes, niet werkende steengrill, huisjessleutel mee naar huis, niets gekocht in de souvenierwinkel).

We staan vast op de zwarte lijst nu. Weer eens wat anders dan de zwarte piste.