Deliciae meae: de corona-editie

Natuurlijk lieten we het ons niet ontnemen door Het Virus: ons jaarlijkse weekendje weg met de studiegenoten klassieke talen, al moeten we er wel bij aantekenen dat we het mede door lieten gaan doordat de annuleringsvoorwaarden heel slecht waren: als we niet waren gegaan, zouden we maar 25% van de totaalsom terug hebben gekregen. 

Het betekende wel dat we alsnog een groot offer moesten brengen: de partners en kinderen zouden dit jaar niet met ons mee mogen, zodat we voldoende afstand tot elkaar konden houden. Lekker met z'n zevenen in een 20-persoons huisje; dat is nog eens Lebensraum! De eerste nacht hebben mijn voormalig studiegenootjes daar zelfs maar met z'n zessen gezeten, gegeten, gedronken en geslapen, ZONDER MIJ!

Ik zat namelijk in quarantaine, in afwachting van de uitslag van mijn coronatest. Die test was donderdag al afgenomen (ik had een lichte verkoudheid met wat keelpijn), maar ik had het verlossende telefoontje van de GGD nog niet ontvangen. Ik gebruik het woord k*t niet vaak, maar hier was wel heel erg van toepassing.

Zat ik daar in m'n eentje thuis een glaasje Baileys te drinken.

Toen ik de volgende dag opstond (zonder kater, want ik had het bij één glaasje gehouden), zag ik dat mijn vrienden mij 's nachts geappt hadden: dat ze het er unaniem over eens waren dat ik absoluut moest komen: het voelde niet compleet zonder mij, ze voelden zich geamputeerd. Ik slikte van ontroering en merkte ineens: de keelpijn was weg!

Ik dacht nog even dat het misschien een soort beneveld grapje van ze was, maar nee, het was bloedserieus. Ze herhaalden hun uitdrukkelijk verzoek, mijn gehuurde fiets stond al klaar en nu mijn verkoudheid zo goed als weg was, durfden ze het aan om mij te laten aansluiten - we zouden immers de hele dag buiten zijn en de kans dat ik positief zou testen nu de verkoudheid weg was zou sowieso zo goed als nihil zijn. Zelden zo'n groep slimme mensen bij elkaar gezien! Want 's middags bleek de uitslag inderdaad negatief te zijn en toen zat ik al lang en breed op de fiets naar Groenlo en kon ik toen we daar eenmaal aankwamen zelfs een echte pul ongefilterd oerbier in het Grolschmuseum drinken. Zelden zo'n lekkere kelk pils gedronken. De stemming was dan ook opperbest: we waren weer verenigd en konden de hele wereld aan. 

De (droge - hij dronk ook geen bier) humor van de museumgids sloot perfect aan bij de Brabantse. Afstand tot ons voelde hij niet: we mochten hem omhelzen als we dat wilden. Maar zó close wilden we nou ook weer niet met hem worden, ondanks dat hij nog zo zijn best had gedaan ons de romantiek van het bierbrouwen en de gildemeesters te laten voelen middels twee filmpjes (hier een fragment uit een van de filmpjes). Vakmanschap is meesterschap en hop het geheim.

We hebben er nog lang over nagepraat.

De laatste dag van het (gebroken) weekend was rustiger, toen hebben we de tuinen van Rosenhaege met bijbehorend Keltisch koffiehuis bezocht. Dat laatste natuurlijk vooral om onze 'Ierse' vriendin (zij heeft klassieke talen én Keltisch gestudeerd) te behagen: zij was helemaal uit (N-)Ierland gekomen om dit weekend met ons door te brengen. Iets wat ze overigens elk jaar doet, zo hecht zijn we wel, dus moet je wat voor elkaar over hebben, nietwaar? Wat haar betreft betekende dat dit jaar voor vertrek naar Nederland testen op corona en na afloop twee weken in quarantaine. Maar dan echt, en niet dat gesjoemel van mij....

happy me

Lentopia

Tijdens deze vakantie was ik vaak aan de Lentse Plas te vinden. Want de Middellandse Zee, die zat er dit jaar even niet in. Absoluut geen geklaag hoor, want wie heeft er nou een heerlijk strand (zeg maar Antalya) op vijf minuten loopafstand van zijn huis? Elke dag even een heerlijke plons in de plas, na bijvoorbeeld een prachtige fietstocht of wandeling in het Rijk van Nijmegen en soms verder. Wie wil dat nou niet?

Er waren ook dagen bij dat we de hele middag aan de rand van het water vertoefden. Op een van die middagen zagen we ineens een opblaasboot/- matras in de vorm van een onbewoond eiland langskomen. Dát is gaaf, dachten we, dat willen we ook! En het zou de plas ook goed doen als er meerdere onbewoonde eilandjes in zouden ronddrijven (naast de al aanwezige flamingo's, eenhoorns en watermeloenen). Dus we gaan er ook een kopen en de trend helpen verspreiden!

Nu hadden ze bij de grote Nederlandse internetwinkel geen opblaasbaar onbewoond eiland inclusief palmboom in de aanbieding, maar wel een pizzapunt; een stuk handzamer en makkelijker op te pompen. Dat leek ons ook enorm bij te dragen aan de tropische sfeer van het pittoreske Lent. En bovendien: als meer mensen zo'n punt zouden kopen, zouden we met z'n allen kunnen proberen een hele pizza in de plas te maken.

Dus we hebben er een besteld en zijn er heerlijk op gaan drijven. Tot groot genoegen van de kinderen in de plas: 'mag ik een hapje?', al vonden ook de volwassenen het wel amusant: 'heb je je lunch meegenomen?'. En twee dagen later zagen we er ineens nog een ronddrijven.

Jammer dat de hittegolf niet langer heeft geduurd, want ik ben er zeker van dat we anders als Lent een hele pizza bij elkaar hadden kunnen verzamelen.

Nou ja, wie weet volgend jaar; nieuwe hittegolf, nieuwe kansen!

Hoe je mensen naar je bibliotheek trekt?

Nou, misschien op deze manier?

Niet downloadbaar

Het is toch zo'n soap, die corona-app van de overheid. Probeer ik 'm als brave burger te downloaden op mijn telefoon, krijg ik de melding dat hij alleen werkt op telefoons met iOS 13.5 of hoger. Is de app wellicht alleen bedoeld voor de elite? Je zou het haast denken…..

Weekendje moezelen

Toen vrienden ons vroegen of we een stukje met hen mee wilden fietsen langs de Moezel, konden we hen dat natuurlijk niet weigeren. Op vakantie zouden we eigenlijk niet gaan, maar een weekendje Moezel konden we ons nog wel over ons coronahart verkrijgen. En wat betreft het goede weer, de bergen, de wijngaarden, de rivier, aardige mensen, rust en lekkere wijn deed het niet onder voor een weekje Frankrijk of Italië. En dat op 3 uurtjes rijden van huis! Heerlijk!

Roeien met Phaedra

de eerste roeiles - een sprookje

Sinds ik drie jaar een keer geroeid had op de Spiegelwaal, wist ik dat ik dat nog wel een keer zou willen. Maar je weet hoe dat gaat met dat soort verlangens....

Begin van dit jaar stuitte ik echter op de website van Roeivereniging De Waal en heb ik me opgegeven voor een beginnerscursus. Die zou in april van start gaan, maar ja, door Het Virus ging dat niet helaas niet door. In juli kwam echter het bericht dat de cursus verplaatst was naar augustus. Of ik nog zin had om mee te doen; het zou dan wel twee keer per week zijn. Geen enkel probleem natuurlijk!

Maandag was de eerste les. En het was magisch! Nog magischer dan die ene keer drie jaar geleden. Waarschijnlijk komt dat doordat we eerst een rondleiding door de loods kregen, even op de roeimachine mochten oefenen en vervolgens zelf de boot naar het water mochten dragen, waardoor we nog meer bij het proces betrokken waren. En het fantastisch weer was natuurlijk...

Ondertussen vlogen de technische termen om de oren. Ik zal het bijvoorbeeld nooit meer wagen de riemen roeispanen te noemen. Palen mag wel.

En dan de boot. Dat is natuurlijk een zij, in ons geval de Phaedra. Dat klinkt heel sjiek, maar als ze genoemd is naar de heldin uit de Griekse mythologie - iets wat waarschijnlijk is, omdat veel van de namen uit de vloot van RV De Waal uit de Griekse mythologie afkomstig zijn - dan had ik toch liever  in een boot met een andere naam gezeten. Want Phaedra was nogal een serpent en het liep ook niet echt goed met haar af - ze verhing zichzelf uit schaamte omdat ze haar stiefzoon had willen verleiden en zij deze laatste er vervolgens van beschuldigde háár te hebben verleid.

Als dat maar goed gaat!

Maxim: the movie

Lieve kijkbuiskinderen, 

Ik had jullie beloofd de opname van de lezing van Maxim Februari in de bieb te plaatsen als hij beschikbaar was. Welaan, hier is-ie dan: