Nieuw weblog: Smetius

Je hoeft je maar een keer om te draaien of er is weer een nieuw weblog ontstaan. En ditmaal is het een bijzonder weblog: een die geheel gewijd is aan Smetius, een Nijmeegse geleerde uit de 17e eeuw, die geïnteresseerd was in oudheden en deze ook verzamelde.
Hij heeft ook nog 2 boeken over de Nijmeegse oudheden geschreven, namelijk Oppidum Batavorum en Antiquitates Neomagenses. Deze zijn onlangs in het Nederlands vertaald.

Het weblog is opgestart ter ere van een tentoonstelling (april/mei) in de UB Nijmegen over deze Smetius en zijn zoon, kortweg Filius genoemd. De maker van de tentoonstelling (in samenwerking met L.S.) is de vertaler van de Oppidum Batavorum en Antiquitates Neomagenses, die wij ook wel kennen als Velocitas en de man achter Stilus (van die klassieke cartoons). En sinds kort dus als blogger.

Geen stijl

In eerste instantie denk je bij het bekijken van bovenstaaand filmpje dat je te maken hebt met een campagneflimpje voor Geen Stijl, maar niets is minder waar! Het is een reclamefilmpje voor (een kandidaat van) het CDA!

Die Ger Driessen toch! Die heeft er veel voor over om een zetel in de Provinciale Staten te krijgen!

Bofkont

Heb je dat ook wel eens, dat je je een bofkont voelt omdat er iets leuks op je werk georganiseerd wordt? Vandaag is in elk geval zo'n dag voor mij; en wel omdat ik naar de Kellendonklezing mag. Gasten: Arnon Grunberg (die de Kellendonkprijs krijgt) en Gerrit Komrij (mijn facebookvriendje), die de lezing verzorgt.

Toegift: interview met beide heren bij campus in beeld

De Egyptische revolutie

'Wat deed jij tijdens de Egyptische revolutie?'
'Nou, ik las een boek.'
'Dat is geen verrassing, dat doe je wel vaker.'
'Ja, maar ik las de alchemist'
'Dan is het goed, want dat is behoorlijk toepasselijk'.
'Dat dacht ik ook!'
'En bovendien is het boek sinds kort verboden in Iran'.
'O'.
'Maar dat heeft niet zozeer te maken met het boek, als wel met de vertaler, die 'fout' is volgens het regime.'
'Maar als een boek verboden is, dan wil je het toch juist graag lezen?'
'Precies, daarom las ik het ook'.
'Dus niet naar aanleiding van de Egyptische revolutie?'
'Nee.'
'Nou, dat valt me dan van je tegen.'

Belgische impasse: geen sex

Lukt het in Egypte (nog?) niet om tot een politieke oplossing te komen, in België duurt het intussen ook al een tijdje. Het grappige is wel, dat alles gewoon doorgaat in het land, alsof er niets aan de hand is. De mensen leiden hun leven, de kinderen gaan naar school, de mensen naar kantoor, de boeren bewerken het land, de vuilnis wordt opgehaald, elke ochtend is er een krant. Geen regering nodig dus!

Maar toch knaagt er iets bij sommige mensen - en vooral bij politici, want hoe lang kan een land eigenlijk zonder regering? De Belgische politica Marleen Temmerman heeft al een oplossing aangedragen: de vrouwen (en met name die van de onderhandelaars) moeten gewoon weigeren sex te hebben met hun mannen tot er een regering is gevormd; dan is er zó een regering gevormd.

Om haar ongebruikelijke suggestie kracht bij te zetten, haalt ze enkele succesvolle voorbeelden uit het verleden aan, bijvoorbeeld recentelijk in Kenia:

Daar sleepten de onderhandelingen voor een nieuwe regering zich in 2009 ook eindeloos voort. Een groep Keniaanse vrouwen ging toen in seksstaking en ze riepen de vrouw van de president en de premier op om mee te doen. Prostituees die meededen aan de seksstop kregen zelfs een financiële compensatie. Nog geen week later lag er een akkoord voor een nieuwe regering.

En natuurlijk de beroemde sexstop in de door de komediedichter Aristophanes beschreven komedie Lysistrata, die leidde tot het einde van de Peloponnesische oorlog: onder leiding van de militante Lysistrate ('zij die de legermacht ontbindt') hielden de Atheense vrouwen een sexstaking en bezetten bovendien de Akropolis waar de Atheense staatskas werd bewaard, zodat de oorlog niet meer gefinancierd kon worden; zij staakten deze bezetting pas toen de vrede tussen de Griekse stadstaten een feit was.

Misschien ook een tip voor de Egyptenaren?

Moderne Sisyphus

via stilus

Trots

Ik ben zo trots op Mieke, die binnenkort maar mooi gaat exposeren met haar dochter in de dorpsschuur in Lent. Harnassen van een weduwe gaat de expositie heten. De harnassen zijn de verbeeldingen van de 'rouwschilden' die ze zich aanmat na het overlijden van haar man Ronald een klein jaar geleden, maar die gelukkig steeds zachter en buigzamer worden.

“Bijna een jaar geleden overleed mijn man heel plotseling. Een feit dat niemand kon voorzien, maar dat we wel onder ogen moeten zien. Een manier om dat te doen ontstond als vanzelf. Vanaf september 2010 had ik een onweerstaanbare drang vorm te geven wat ik voelde, dacht, wilde laten zien. Mijn werk tot nu toe geef ik de titel “Harnassen van een weduwe”. Het zijn merendeels ruimtelijke werken van ijzerdraad, papier, garen en stof.

Rouw maakt erg kwetsbaar. Wie kwetsbaar is heeft een harnas nodig. In tijden dat het beter gaat mag het harnas ietsje af of verandert van samenstelling en structuur. Deze rouwverwerking is terug te zien in verschillende harnassen en korsetten. Zo ben ik begonnen met harde materialen als ijzerdraad, metaal en papier en zijn langzaam zachtere materialen, garen en stof, gaan overheersen.”