Het zit er weer op, het collecteren dit jaar. Morgen weet ik hoeveel ik heb opgehaald, want dan wordt het zegel verbroken en de bus geleegd.
Ik heb er eigenlijk niet eens een hekel aan, aan dat collecteren. Je kunt nog eens achter de voordeur bij andere mensen kijken, bijvoorbeeld.
Het eerste waar ik ieder jaar weer van schrik, is dat andere mensen een veel opgeruimdere gang hebben dan wij. Hoe doen ze dat toch, vraag ik me af terwijl de mensen hun portemonnee zoeken. 'Nee, hier is-tie niet, misschien boven'. Dit jaar was er trouwens één gang die nog minder opgeruimd was dan de onze. Ik wilde bijna vragen of ze aan het verhuizen waren. Gelukkig deed ik dat niet; het bleken gulle gevers.
Mensen die niet willen geven, die zijn ook leuk. 'Ik doe niet aan collectes'. 'Ik heb al mijn geld nodig voor mijn zieke hond, dat is alles wat ik heb en ik heb ook nog een zieke kat.' 'Ik heb geen kleingeld, ik pin altijd alles.' Ik ook, maar ik heb toch een speciaal potje voor collectes. Misschien een goed idee, ook voor u?
Maar het leukst zijn toch wel de mensen die wèl geven, en zeker die met zichtbaar plezier in het geven.
Oei, wat een spierpijn had ik vandaag. Vooral in mijn heupen en knieën. Eigen schuld, want wie laat zich op mijn leeftijd nou verleiden tot deelname aan Zumba?
Een jonge, dartele, elastieken Braziliaanse deed ons, Hollandse boerinnen met stijve heupen, voor hoe het moest. Alles met salsa- en merenguepasjes, up-tempo, maar toch vrouwelijk en sierlijk, oosters soms. 'Rapido, en nu sexy step, met de schouders omlaag, hiho'.
Ik heb in mijn leven heel wat aerobics gedaan, maar dit was wel even andere koek. Ik kan het eigenlijk nog nauwelijks geloven, dat ik het einde van de les heb gehaald.
Tsjee, alweer een ingezonden brief in de Vox met betrekking tot onze (waarschijnlijk op 10 december geopende) Learning Zone.
De vernietiging van de UB
De cultuur van het boek is in de academische wereld aan het verdwijnen. Ik vrees dat de Radboud Universiteit hier aan meewerkt. Gezien ik dit liever niet wil geloven, roep ik het personeel van de UB, het college van bestuur en de wetenschappelijke medewerkers van de Radboud Universiteit op om mij van het tegendeel te overtuigen.
De UB is momenteel bezig met de vernietiging van het Bibliografisch Centrum. De bibliografieën die eerst in het Bibliografisch Centrum stonden, worden verhuisd naar de magazijnen en naar de Leeszaal. Het lijkt erop dat dit geen geïsoleerde gebeurtenis is. Op de website van de UB staat namelijk het volgende: 'De Centrale Bibliotheek aan de Erasmuslaan transformeert de komende jaren naar de centrale ontmoetingsplek voor studenten en medewerkers van de Radboud Universiteit.'
We moeten ons realiseren dat een wetenschappelijke bibliotheek niet primair een ontmoetingsplaats is, maar een zeer belangrijk hulpmiddel in de zoektocht naar de waarheid. De ontmoetingsfunctie is secundair. Tjeerd van Hoorn, alumnus filosofie
Ik heb zomaar het idee dat er nog wat aan de communicatie rondom de opening van de Learning Zone moet gebeuren. Wat bijvoorbeeld mijns inziens niet voldoende is uitgebuit in de communicatie, is het feit dat we namelijk ongeveer gelijktijdig met de inrichting van de LZ een prachtige nieuwe voorziening voor het raadplegen van oude drukken in de leeszaal gaan krijgen, we bezig zijn met een uitgebreid programma rondom het digitaliseren van onze erfgoedcollecties en we vorig jaar alle oude drukken in één verdieping hebben bijeengezet onder de beste klimatologische omstandigheden.
Geen aandacht voor het boek? Integendeel zou ik zo zeggen. De functie van de bibliotheek is slechts aan het uitbreiden, niet aan het verarmen. Geen vernietiging, maar verrijking dus!
Die Mattijs toch! Hoe kritisch tegenover de mediapriester (of vooral eigenlijk tegenover diens hoogste baas).
Maar laat ik nou eens kritisch zijn tegenover Matthijs: je gaat toch niet meespelen in een verfilming van De gelukkige huisvrouw van Heleen van fucking Rooyen? De paus mag dan condooms in Afrika verbieden, hij speelt tenminste niet mee in een film van Heleen!
Eén van mijn nieuwe taken (in feite vervanging van projectwerk) is het lidmaatschap van de expogroep. En bij de expogroep zullen ze geschrokken zijn van mijn dadendrang, want ik vind dat elke tentoonstelling een klein crossmediaal feestje moet zijn. Zo hebben we voor de volgende tentoonstelling (over Rudy Kousbroek) een wiki (is nog niet af, iemand nog ideeën?) ontwikkeld. En vandaag zijn we op bezoek geweest bij het archief om te praten over hun (pas opgestarte) wiki en hun ervaringen daarmee. En we hebben gepraat met de automatiseringsinnovator over leuke gadgets bij webexposities; die kwam er in de vorm van een tijdiljn (erg leuk, met name ook voor toepassingen in het onderwijs), waar we mee aan het spelen zijn. En die automatiseringsinnovator hebben we enthousiast gemaakt voor een toepassing hiervan op de touchtable.
Maar da's allemaal nog toekomstmuziek. Eerst de tentoonstelling over der Rudy (die met die hoge aaibaarheidsfactor).
Zo zie je maar weer dat dingen altijd anders lopen dan je van tevoren kunt bedenken: ik had een jaar geleden echt niet kunnen denken dat ik een blogverjaardag zou gaan vieren.
Hoe het zover gekomen is dat ik een blog, weet ik eigenlijk niet zo preceis meer. Het zal wel iets te maken hebben met een informatiebijeenkomst op het werk onder leiding van Wow!ter over web 2.0, de verhuizing naar een kamer met veel web 2.0-kennis, de gedachte van 'nou, dat kan ik ook wel' en de verbluffende eenvoud van het maken van een blogaccount. Ik ben in ieder geval niet zo'n 23 dingenproduct.
En wat me drijft om door te gaan, weet ik eigenlijk ook niet. Dat zal vooral te maken hebben met het aantal avonturen dat ik door de blogs (zowel lezen als schrijven) beleef, de leuke mensen die ik op deze manier ontmoet en ontmoet heb, de kennis die ik opdoe (ik kan nu tenminste een béétje meepraten met mijn collega's), de informatie die ik op deze manier zelf heb opgeslagen (erg leuk om af en toe terug te bladeren, net als in een fotoalbum), uitgezocht (blogendo discimus) en gedeeld. Het allerleukst zijn natuurlijk de reacties. Hierdoor komen vaak verhalen en discussies los die je altijd weer doen verwonderen en soms verblijden. In de reacties tonen mensen misschien nog wel hun echtste kleuren en diepste dimensies. Ze houden je wakker en je hebt elke dag 'post'.
Soms is het ook leuk om te jennen (dat deed ik vroeger altijd met mijn leerlingen, maar dat kan nu niet meer, o.k., de collega's soms) of te provoceren en dat alles wanneer je er maar zin in hebt. Geen urenlang overleg over het te voeren beleid, maar gewoon DOEN, eigen baas zijn in eigen huis. Het wordt daardoor af en toe wel een ratjetoe van onderwerpen, maar dat moet iedereen maar mooi voor lief nemen. Iemand heeft me ooit eens ondergebracht bij de biblioblogs, maar dat heeft me er toch niet van weerhouden meer over andere onderwerpen dan over bibliotheken te schrijven. There's more in life!
