Oude nachtjapon

Voor kinderen - ik zie het tenminste bij de mijne - is iets al gauw ouderwets. Vonden ze het een half jaar geleden nog stoer dat ik Angry Birds speelde, nu zeggen ze daarover 'speel je dat nog steeds? dat is écht allang uit hoor!' En ook mijn lievelingscrocs, die ik al drie jaar met veel plezier draag, vinden ze echt niet meer kunnen, terwijl ze er vier jaar geleden nog een moord voor deden. Nee, Vans moet ik kopen (no way by the way).

En gisteren kwamen ze er plotseling achter dat we al 15 jaar dezelfe mixer en thermoskan en - nog erger - ik al 20 jaar dezelfde nachtjapon heb.

Tja, je bent opgegroeid met ouderwetse kwaliteitsproducten of niet...

Moeten bibliotheken stilteparadijzen zijn?

Zelf ben ik een groot voorstander van stilte; er is immers al herrie genoeg op de wereld. In stilte kun je je ook beter concentreren. En toch staat de stilte onder druk, ook bij bibliotheken. In de bibliotheek waar ik zelf werk, zijn er gelukkig stilteplekken genoeg. Logisch, want voor een universitaire studie moet je je wel eens concentreren. Er zijn zelfs mensen die hier gestudeerd hebben en puur voor de stilte naar onze bibliotheek zijn teruggekomen om er in de heerlijke stilte van de leeszaaal een boek te schrijven.

Die stilte moet je de mensen gunnen; de Belgische schrijfster Ann de Craemer schreef bijvoorbeeld pas in De Morgen over haar bibliotheekervaringen:

In God de Vader geloof ik allang niet meer, maar in bibliotheken kan ik vandaag nog de heilige sfeer proeven die ik als kind in kerken heb ervaren. De stilte. Het gevoel met z’n allen met iets bezig te zijn dat hoger en groter is dan jezelf. Een geur die je alleen op die plek kan vinden. Digitalisering is fantastisch; vooruit met die geit, maar bibliotheken als fysieke plekken waar ons collectief geheugen is opgeslagen moeten we zo lang mogelijk in ere blijven bewaren. Ik herhaal de woorden van een protesterende man aan de voordeur van Kensal Rise Library: “We verdedigen de bibliotheek en we gaan niet moreel inferieur zijn aan de Victorianen die ze 111 jaar geleden gebouwd hebben.” Leve de e-reader, maar vooral leve het papieren boek, en leve de plekken waar mensen kosteloos kunnen genieten van het mooiste en meest nuttige tijdverdrijf dat er is: lezen.

Toen wij onze hippe en catchy Learning Zone planden, was het niet de bedoeling dat het een stilteplek zou worden, maar de studenten hebben dat zelf afgedwongen. En ze ergeren zich dan ook dood aan de middelbare scholieren die hier komen studeren in de examentijd. En ondertussen staan de digiboards en touchtable in deze ruimte er behoorlijk ongebruikt bij...

Toch wil de bibliotheek ook een ontmoetingsplek zijn en en blijven en moet het er een beetje bruisen (natuurlijk liefst van kennisdeling), want anders krijg je absoluut een te stoffig imago en gebeurt er straks hetzelfde als met kerken: dan komt er niemand meer en staat onze collectie een beetje te verstoffen op een plek die het hart van de campus zou moeten zijn.

'Te verstoffen? Maar alles is toch digitaal tegenwoordig?'

O ja? Wat het maar zo! Slechts 35% van het huidige actuele boekaanbod is digitaal aanwezig, om maar eens wat te noemen. Daar heerst in ieder geval stilte.

Maar dát is nou net de stilte die we niet willen!

Zie ook: de bib uitdagend rustpunt aan zee

Meneer Oosthout

Al zappend stuitte ik toevallig op een boek van Henri Oosthout, mijn vroegere leraar Grieks. En het verbaasde me niet eens dat hij wel zes wetenschappelijke publicaties op zijn naam heeft staan; destijds was hij al te goed om aan ons barbaren Grieks te geven.

Ondanks zijn eruditie waren zijn lessen in mijn herinnering toch altijd grappig, bijvoorbeeld omdat hij op z'n eigen manier eigentijds was. 'De gehandicapte' in een redevoering van Lysias vond hij bijvoorbeeld veel te ouderwets; dat moest 'de AOW-er' worden. En als er schunnige teksten vertaald moesten worden, gaf hij zogenaamd argeloos altijd aan de juiste leerling de beurt.
Het intrigeerde ons enorm dat hij op vier kranten geabonnerd was, maar geen televisie had; dat vonden wij on-voor-stel-baar.Verder liet hij eigenlijk niets over zijn privéleven los. Wat we ook typisch vonden, was dat hij nooit op de foto wilde: op foto's van het lerarencorps stond hij altijd achteraan en wel zo, dat je van hem alleen maar een klein plukje haar zag. Zijn gedrag in de lerarenkamer scheen ook bijzonder geweest te zijn: men zegt dat hij zich niet verwaardigde om met niet-doctorandi te spreken; het droeg allemaal bij aan de mythevorming rondom zijn persoon.

En nog vind je weinig van hem terug op het internet: hij spreekt via zijn boeken. En misschien hoort dat ook wel zo.

Anna en het digitaal studiecentrum

Er zijn van die hete weekenden dat je er maar liefst twee volgers bij krijgt. In dit geval Anna, de moeder van Esterrretjes, die ook een weblog begint. Echt waar? Ja, echt waar. Maar ze denkt nog na over het eerste verhaal. Go for it, tante Annie! Het wordt sowieso waardevol!

En het digitaal studiecentrum, dat bestaat uit een achttal verslagen van een bibliotheekcongres, als ik tenminste de goede link heb gevonden; zoeken is niet altijd makkelijk. Want het kan ook nog het Studion zijn, het digitale studiecentrum van de universiteit van Utrecht.

Anyway, welkom!

Een schoonmaker kan de was doen

Soms denk je wel eens: er zit meer in die schoonmakers dan je denkt (maar soms ook niet). En ja hoor, pas werd het bewijs geleverd en studeerde een schoonmaker in Amerika cum laude af in de klassieke talen.

Daarvoor moest hij wel even uit het voormalige Joegoslavie vluchten, maar dan heb je ook wat!

Nieuwe kunst in de hortus

Het is altijd aangenaam lunchverpozen in de Botanische tuin. Zeker nu ze weer nieuwe kunst hebben. Kom mee naar buiten allemaal!

Maar dan zonder mij, want vandaag pauzeer ik toch echt lekker in mijn eigen tuin!

Durf en visie for president!

„Beste burger, onze economie heeft haar natuurlijke grens bereikt. Groeien kan enkel nog door de snoeien: in uw inkomen, spaargeld en pensioen. Na de agrarische, industriële en kapitalistische revolutie is het daarom tijd voor wederom een transformatie van onze economische ordening. De overstap naar een nieuwe energievoorziening is daarbij prioriteit nummer één. Want duurzame energie heeft de potentie uit te groeien tot een miljardenindustrie, die zelfs de IT-sector qua omvang doet verbleken. Miljoenen banen voor hoog- én laagopgeleiden liggen in het verschiet. Grondstoffenoorlogen zullen tot het verleden behoren. Door oliedollars gefinancierde dictaturen worden verzwakt. De macht van fossiele monopolies doorbroken. De autonomie in eigen kring en eigen land hersteld. Wie nu vooroploopt in duurzame bronnen zal straks tot wereldmacht uitgroeien. Een wereldmacht om trots op te zijn!”

Zo zou een een politiek leider met visie de burgers van het land moeten toespreken, aldus Rob Wijnberg vandaag in NRC-next. Maar ja, wie dan? Thefuck Dibi zou het vol bravoure kunnen, maar mist de inhoud. 'Sappige' Jolande zou het vol realistisch idealisme kunnen zeggen, maar mist de bravoure.

Misschien dan de man die door zijn Facebookaanhang gevraagd is Groen Links te gaan leiden en nog een messiaans uiterlijk heeft ook? Die zegt namelijk zinnige dingen als:

'Misschien heeft de Nederlandse politiek behoefte aan iemand die hard wil nadenken in plaats van te reageren met een klanknabootsing op het nieuws van de dag. GroenLinks is bij uitstek de partij die altijd heeft gedacht in gewaagde oplossingen in plaats van in gemakkelijke retoriek. Misschien hebben ze een leider nodig die durft te twijfelen in plaats van BAM! te zeggen voordat hij de vraag heeft verstaan'.

RIGHT! Of toch niet?