Digitale reken- en taalscheurkalender

Mijn kinderen hebben een Donald Duckscheurkalender. Soms staan er stripjes op, en soms een raadsel. De oplossing volgt dan de volgende dag. Ze beleven er veel plezier aan, al is er soms ruzie over wie 'm het eerst mag lezen of scheuren.

Een VMBO-docent uit Delft heeft het idee van een scheurkalender voor kinderen opgepakt en gedigitaliseerd uit onvrede over de gebrekkige rekenvaardigheden en taalkennis van z'n leerlingen: hij heeft een digitale rekenscheurkalender en een taalscheurkalender ontwikkeld.

Erg leuk initiatief. De maker (zelf economieleraar) hoopt dat leraren ertoe gebracht kunnen worden hun leerlingen elke dag een opgave voor te schotelen. De dag erna volgt dan de oplossing. Je moet dan natuurlijk wel een digitaal schoolbord hebben. Of een beamer.

Ondertussen in Iran.....

De NRC presenteerde gisteren een filmpje met een interview met Thomas Erdbrink, een van de weinige buitenlandse journalisten in Iran op dit moment. Boeiend.

foto

Facierum liber

Da's lachen: je kunt nu ook al Facebooken in het Latijn. Prima, al weet ik nog niet of ik me in ga schrijven; ik val natuurlijk meteen door de mand....

Maar het initiatief is prachtig natuurlijk!

via Argus Panoptes (zbdigitaal)

Petitie

Ik ben dol op het invullen van petities voor een goed doel, want ik vind het een sympathiek middel om je stem te laten horen.

Zo rond de jaarwisseling heb ik er een ingevuld tegen het afsteken van vuurwerk door particulieren en vanochtend heb ik er weer een ingevuld naar aanleiding van een bericht bij Even Stranger brew. Want van Buma Stemra mag je niet eens meer zo maar zonder fors te betalen filmpjes op je weblog zetten. Wat een onnodige spaak in het wiel!

Als je deze actie tegen BS ook nodig vindt, onderteken dan snel de petitie!

Boeken met beeld en geluid

Vandaag kreeg ik van een collega een link doorgestuurd 'voor mensen zonder verbeeldingskracht'. Oordeel zelf of het voor die doelgroep is!

Wat is dat toch met het management van culturele instellingen in Nijmegen?

Wat is dat toch met het management van de culturele instellingen van Nijmegen? Eerst werd de directeur van de Bibliotheek van Nijmegen al aan de kant gezet en nu zit de directeur van het prachtige film- en debatcentrum Lux ziek thuis in verband met de problematische verhouding tussen hem en zijn managementteam.

Deze instellingen liggen naast elkaar op één pleintje. Zouden dit soort problemen besmettelijk zijn? Ik mag het toch niet hopen!

foto

Zie ook vervolg.

Ouderavond

Ik was gisteren op ouderavond. We kregen als ouders een interactief praatje aangeboden door de mentoren van de brugklas van mijn zoon.

Veel ouders - eigenlijk bijna allemaal - dachten: 'het is ouderavond, dus we moeten met z'n tweeën komen, want we zijn allebei ouder'. De school had daar duidelijk niet op gerekend, dus vanuit allerlei hoeken en gaten moesten er stoelen gehaald worden. Zo kon het gebeuren dat we met z'n vijftigen in een leslokaal gepropt zaten. Maar de sfeer was er niet minder om. De ramen en de deur werden opengezet. Dat was handig, want zo hadden we ook mooi uitzicht op de gang en gangleven kan ook uitermate boeiend zijn.

De mentoren begonnen met te vertellen dat onze kinderen (en zijzelf) enorm geboft hadden met zo'n aardige en lieve klas. Andere brugklassen waren beduidend drukker. Vervolgens vertelden de mentoren wat we van hen konden verwachten en wat ze van ons verwachtten. Ze waren erg benieuwd naar onze ervaringen.

En al gauw kwam het gesprek op wiskunde. De strengheid van de juf. Eén van de kinderen van de ouders was behoorlijk in paniek thuisgekomen, omdat hij zijn wiskundewerkboek was vergeten; dat was door de docent in zijn (van de jongen dus) agenda genoteerd en er werd verwacht dat hij die aantekening de volgende dag voorzien van twee handtekeningen zou komen laten zien aan de juf. Dit soort praktijken zijn we in Nederland niet meer gewend! Maar, verzekerde de mentor, dit soort gesprekken hebben we in het begin van het jaar altijd met klassen die haar voor het eerst hebben - ze moeten erg wennen aan de 'Russische methode' - maar aan het eind van het jaar loopt iedereen altijd met haar weg. Uiteindelijk is het namelijk een ontzettend lieve vrouw. Ah, een schaap in wolfskleren dus?

Andere kinderen waren bleken juist nu al heel blij te zijn met haar, omdat ze bij haar tenminste iets LEERDEN. Tja, daar valt ook iets voor te zeggen natuurlijk. En anderen snapten er juist weer helemaal niets van, van die hele wiskunde. De Wageningse methode is nu eemaal niet iedereen op het lijf geschreven....

En verder ging het over huiswerk, het schoolfeest, traktaties, allergieën, testen, proefwerkweek, oudervereniging, mailadressen, website, klassenhyves.

Het werd eigenlijk best een leuke avond. En we waren best een leuke klas. Misschien moeten we ook maar eens gaan hyven met elkaar.

En vanavond weer ouderavond. Van tennis deze keer. Zouden ze daar ook strenge juffen hebben?