Gevoed door Feedly

God, wat baalde ik toen ik hoorde dat Google Reader per 1 juli verdwijnt. Wat een onbetrouwbare sujetten, daar bij Google. Als iets goed werkt, moet je het gewoon behouden, klaar. Maar gelukkig zijn er altijd mensen die weten wat je moet doen in zo'n geval; die mensen volg ik netjes via - je raadt het al - Google Reader.

Een geluk bij een ongeluk is dat Google niet bij machte is het erachter liggende systeem van RSS-feeds te versjteren. Dus eigenlijk volg ik ze niet eens via Google Reader, maar via RSS-feeds die in Google Reader ingelezen worden. En die kun je ook gemakkelijk laden in Feedly, zo betoogden mijn bronnen en masse. Mooi, Feedly maar eens installeren. Zucht, daarvoor moet je wel naar een andere browser dan Internet Explorer, die op het werk standaard staat ingesteld; in onze cursussen aan studenten en docenten zullen we dus nooit (?) met Feedly aan moeten komen. Maar ik moet zeggen: voor de rest werkt het perfect. De feeds hoefden niet eens opnieuw ingesteld te worden, die worden in een keer vanuit Google Reader ingelezen; wat een ongelooflijke service!

En wat helemaal mooi is, is dat de app op de iPad helemaal gesmeerd loopt. Je swipet van het ene artikel naar het andere en het wordt ook nog eens aantrekkelijk gepresenteerd allemaal. Nee, mij hoor je niet meer terugverlangen naar Google Reader.

En al helemaal niet meer sinds ik gisteren ontdekte dat je ook waardevolle tips van Feedly krijgt. Tips voor het volgen van sites of weblogs die bij jouw setje feeds passen. Zo volg ik nu het weblog van Arnon Grunberg: ik wist niet eens dat hij een (Engelstalig) weblog had!

Niet dat ik daar normaal van gediend ben hoor, van dat soort aanbevelingen; zie hier wat Bol.com mij pas aanraadde om te kopen: de biografie van Joop van den Ende....

Maar de tip van Feedly was wel goed. God praise the Lord.

Google reader

Laat ik het vandaag eens hebben over de Google reader; daar is geen speciale reden voor, maar soms moeten dingen gewoon even in het zonnetje gezet worden. Het is namelijk een heerlijke uitvinding. Simpel maar doeltreffend. Alle weblogs waar ik op geabonneerd ben, slaan alarm (nou ja, worden vet) als er iets nieuws verschenen is. Mijn collega @harrieknip wees me er ooit op en ik ben 'm er nog altijd dankbaar voor.

Het enige nadeel is misschien dat alle berichten in hetzelfde format opgebouwd zijn, als je ze via de reader leest. Volgens mij is dat bij een e-reader ook het geval; de boeken verliezen op die manier een beetje hun karakter. Daarom klik ik af en toe even door.Om het karakter van het weblog even te voelen. Er zijn er namelijk bij die veel aandacht aan hun opmaak hebben besteed.

Google reader biedt je ook de mogelijkheden om blogposts een ster te geven. Dan krijgt zo'n post een sterrenstatus, zodat je 'm later nog eens goed kunt doorlezen of misschien wel eens gebruiken voor een artikeltje of zo. Bij mij is het inmiddels een hele sterrenhemel geworden....

Er staan ook wat statistiekjes in de reader. Daar kun je bijvoorbeeld op zien hoeveel abonnees een weblog heeft. Ik ben er erg trots op dat ik van sommige weblogs de enige abonnee ben. Bijvoorbeeld van ouheid.nl. Ik heb bij de webmaster ooit 'geklaagd' dat ik de feed niet in mijn reader kreeg en dus iedere keer naar de site moest om te zien of er iets nieuws was; en dat vergat ik natuurlijk steevast. En dat terwijl ik best veel berichtjes voor de site leverde. Overigens is de lieve webmaster onlangs veel te vroeg overleden. Daarom is me deze feed in de reader nog dierbaarder. Als herinnering aan deze bijzonder aardige persoon. En zo heeft elke feed z'n eigen verhaal. Vandaar deze ode. Soms moet dat gewoon.

Sneukelen

Om niet nodeloos op een blog te hoeven klikken om te zien of er wat nieuws is verschenen, maak ik gebruik van de Google Reader. Daar kun je netjes de adressen (rss feeds) van al de blogs die je volgt inzetten; de namen van de blogs worden vet als er iets nieuws op het blog verschijnt. Je kunt ook wat grafiekjes met betrekking tot de blogs bekijken, sterretjes toevoegen voor blogteksten die je wilt bewaren of later nog eens uitgebreid wilt lezen en je wordt geattendeerd op blogs die voor jou misschien interessant zijn. Dat laatste is gevaarlijk voor een suggestiegevoelig persoon als ik.

Want ooit ben ik bijvoorbeeld door de reader geattendeerd op het blog Woord van de dag (Google had ontdekt dat ik van taal houd) en daar ben ik nu dan op geabonneerd. Ik vind het zowel een beetje raar als interessant blog. Voor zover ik het begrijp, mag eenieder die op het blog geregistreerd staat een woord voorstellen en anderen kunnen daar op reageren en een waardering aan toekennen. Wat je in de Google Reader ziet, is een woord met betekenis(sen) en eeen waarderingscijfer voor dat woord. Ik vind het aan de ene kant raar om woorden van een cijfer te voorzien (wordstars), maar aan de andere kant leuk dat in onbruik geraakte woorden een minute of fame krijgen. En dat mensen worden geënthousiasmeerd om naar leuke woorden op zoek te gaan.

De meeste woorden die langskomen ken ik wel, of min of meer, maar soms komt er ook een woord voorbij waar ik nog nooit van gehoord heb, bijvoorbeeld sneukelen 1. snoepen, smullen, smikkelen 2. snuffelend naspeuren 3. heimelijk vrijen 4. in ontucht leven. Het kreeg een waardering van 7,4, maar van mij had-ie waardering echt wel hoger gemogen. Wat een ontzettend grappig woord! Om je over te verkneukelen (7,8).

Google Reader, bedankt voor de tip!

Thuiskomst en lezen

Vroeger lag er, als je van vakantie terugkwam, een hele stapel kranten, die een of andere aardige buurvrouw voor je opgestapeld had, voor je als 'te lezen'. En aangezien ik altijd bang ben iets te missen, ploegde ik ze toch maar even door.

Later werd het mogelijk om de krant voor een x-aantal weken op te zeggen. Zo, dat bespaarde veel tijd! Een soort opluchting bij thuiskomst, omdat het nieuws toch niet meer terug te halen was.

En nu is daar de RSS-reader voor teruggekomen. Ik heb ze doorgeploegd, die 'kranten'. Zou je ook een vakantieregel kunnen opstellen voor je RSS-abonnementen? 'Alles markeren als gelezen' kan ik niet over mijn hart verkrijgen......

De wereld van Martin Bril

In mijn google-reader staat nog de RSS-feed naar de wereld van Martin Bril. Aangezien daar niets meer op zal verschijnen, naar ik aanneem, kan ik 'm beter uit mijn reader verwijderen, zodat er plaats voor een andere feed komt; ik wil namelijk niet te veel feeds in m'n reader. Maar ik vind het zo oneerbiedig! Ik las zijn stukjes namelijk graag.

Terwijl ik met deze gedachte aan het worstelen was, dacht ik aan een column van Martin Bril zelf over het telefoonnummer van Kees Fens, dat hij nog in z'n mobiel had zitten na diens overlijden. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen dat nummer uit het geheugen van de telefoon te halen. Deed het dus ook niet, sterker nog, hevelde het nummer zelfs over naar z'n nieuwe mobiele telefoon. Kijk, dat getuigt van echte liefde.

En ik? Ik kan zoals gewoonlijk weer eens niet beslissen.