Half jaar sabattical

Hoewel ik wéét dat regelmatig mediteren goed is voor een mens, komt het er vaak niet van; op de een of andere manier komt er altijd iets tussen.

Maar nu het yogaseizoen weer is afgelopen - ik neem me ook altijd voor thuis te yogaën maar dat komt er ook al nooit van - heb ik me maar eens ingeschreven voor een terugkomavond van de mindfulnesscursus die ik een aantal jaar geleden heb gevolgd. En nog vóór dat de avond geweest was, had-ie al effect, omdat ik dacht 'ik moet toch maar weer eens gaan oefenen, anders sta ik straks voor gek omdat ik maar twee minuten achter elkaar stil kan zitten.'

Dus heb ik de app Headspace maar eens op mijn telefoon geïnstalleerd, want daar had ik goede verhalen over gehoord. En heb ik de afgelopen week elke avond (met een app lukt het wel om op regelmatige basis te mediteren, want je wordt er steeds vriendelijk doch dringend aan herinnerd dat het weer tijd is voor je meditatie, dus toch maar niet wegdoen, die smartphone) braaf 10 minuten gemediteerd.

Ik dacht dus dat ik beslagen ten ijs kwam voor de terugkomavond. Na een stichtende tekst over vertrouwen en een mooi gedicht begonnen we met enkele yoga-oefeningen. Die deed ik met gemak, dus ik voelde me helemaal getraind. Kijk mij eens een balans hebben!

Maar toen, toen begon de zitmeditatie. Zitten, zitten, zitten. Au, au, au, pijn aan mijn benen. En au, au, au, pijn aan mijn rug. Waarom zat iedereen daar zo rustig? Bleek uiteindelijk dat we al een half uur gezeten hadden. Geen wonder dat alles me pijn deed! Headspace is voor beginners! Blijkbaar. En de rest was....gevorderd?

Ik herinnerde me ineens ook weer dat de leraar destijds gezegd had dat 10 minuten eigenlijk geen meditatie was. Minstens een half uur per dag moesten we trainen, dan had het pas effect!

En eerlijk is eerlijk: ik voelde me vanochtend herboren. Alsof ik een half jaar een sabbatical had gehad!

Nu moet ik er wel bij vertellen dat we ook nog iets hebben gedaan die avond waar ik nog nooit van gehoord had: interpersoonlijke meditatie - meditatie in een groepje.

Daarvoor moesten we eerst met z'n allen in de kring zitten. Er werd een stukje uit de 'inaugurele rede van Nelson Mandela' voorgelezen en daarna moest je bij jezelf nagaan wanneer het voor het laatst was dat je echt gestraald had, automatisch een mooie en goede prestatie neerzette en je, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet, helemaal in je kracht stond. Dat viel nog niet mee. Maar een goede denkoefening.

Wat de leraar er van tevoren niet bij verteld had, was dat je deze ervaring daarna moest delen met je groepje (van drie). En dat zij daar op moesten reageren: wat hen het meest geraakt had in je verhaal. Dat bleek een enorm inspirerende en mooie ervaring, zowel het aanhoren als het vertellen: mensen die met recht trots op iets waren. En natuurlijk waren er steeds meditatiemomenten tussendoor. Om het goed op je te laten inwerken.

Uiteraard sloten we weer af met een gedicht. Van Lao Tse:

Heb je geduld te wachten
Tot de modder zakt,
Het water helder wordt?
Kun je in stilte verwijlen
Tot de handeling
Vanuit zichzelf ontstaat?

Dat kregen we allemaal mee naar huis, op een papiertje dat de leraar ('ik voel me net een pastoor die hosties uitdeelt') ons allemaal gaf.

Dus misschien was het niet alleen de meditatie van een half uur, maar de hele avond, die een diepe en tevreden rust gaf. De volgende keer ga ik weer; scheelt toch weer een half jaartje sabbatical!

Stil in mij

Je hebt absolute stilte, relatieve stilte, gewenstse stilte, ongewenste stilte, heerlijke stilte, oorverdovende stilte, zittende stilte, staande stilte, warme stilte, koude stilte, geconcentreerde stilte, gedeelde stilte.
Ik heb ze gisteren allemaal meegemaakt op de stiltedag.

En toen werd het echt stil, langdurig stil, vredig stil. En da's ook wel eens fijn. Want waar vind je dat nog tegenwoordig: stilte.

Gestopt met mindfulness

Eén van de deelnemers aan de mindfulnesscursus is gestopt. Niet omdat ze er niet veel aan had, maar omdat de cursus te snel ging voor het personage dat zich ontvouwt in het boek dat ze aan het schrijven is over mindfulness.

Te snel? De cursus mindfulness? En dat net nadat sommige mensen echt de vruchten van de eindeloze reeks oefeningen met de na 14 dagen 'saai beginnende te worden maar dat is juist de bedoeling want daarmee overwin je je eigen weerstand en vind je ware rust' bodyscan-cd aan het plukken waren. Sommigen hadden momenten van spontane verstilling gedurende de dag, anderen zelfs tot tranen toe emotionele tevredenheidservaringen. Eén van de mannelijke deelnemers (ja, bijna de helft van de deelnemers is man, dat had ik van tevoren niet verwacht) heeft sinds lange tijd weer genoten van een maaltijd met zijn vrouw, omdat hij het eten eens niet naar binnen schrokte, terwijl hij met z'n gedachten al bij de volgende klus, krant of tv-programma was.

Zelf ben ik nog niet zó ver, moet ik eerlijk bekennen, maar minstens ergens in de verte merk ik dat de cursus me goed doet. En laten we wel wezen, geduld is een van de pijlers van de mindfulness. De zichtbare vruchten zullen komen. Elke dag een nieuwe kans.

Komende week gaat vermoedelijk intensiever worden dan afgelopen week, want de nadruk komt deze keer te liggen op de moeilijke momenten: hoe ga je daar mee om (dat moet je observeren, elke dag een, net als bij afgelopen week bij elke dag een vreugdevol moment).

En dat zal de gestaakte deelneemster moeten missen. Dat gaat ze zichzelf natuurlijk verwijten, als ze bijvoorbeeld vastloopt met haar boek. Maar haar man zal haar daar doorheen trekken, want die volgt nu de cursus in plaats van haar.

En da's ook mooi.

Mindfulness

Gisteren ben ik maar eens begonnen met een nieuwe uitdaging: het volgen van een cursus Mindfulness. Gedurende 2 maanden gaat het hard werken worden: 1 avond in de week 2,5 uur cursus en dan elke dag 1 uur huiswerk - nou ja, huiswerk, meditatie. En aan het eind van de cursus een stiltedag.

Gisteravond zijn we meteen goed begonnen: we hebben een half uur gedaan over het bestuderen en eten van maar liefst 2 rozijnen. Een mindfulnesmond is gauw gevuld!