Het kleine broertje

Ik heb me er lang tegen verzet, maar ben nu dan eindelijk in het bezit van het kleine broertje van mijn iPad, ook wel bekend onder de naam iPhone. Voor dat mini-apparaat zou ik nooit de volle prijs betalen, maar een enigszins gehavend model van een vriendje van mijn zoon overnemen, dat kon nog nét.

Aangezien ik de iPad gewend ben, vind ik het een ongelooflijk klein, bijna onleesbaar apparaat. MAAR: ik kan nu wel met mijn appeltje bellen en whatsappen. En de camera bevalt me ook wel. Tevens is het prettig om muziek of radio in bed te luisteren met een klein in plaats van een (op dat moment zo voelend) enorm scherm naast je. En je neemt hem ook wat lekkerder mee in de tas.

Tegelijkertijd is het ook een aandachtstrekkertje, dat op z'n tijd z'n stroom wil en desalniettemin nu al vaak door mij vergeten wordt (voor vrouwen is het immers niet zo elegant om het ding in je broekzak te dragen), waardoor ik erover twijfel om bijvoorbeeld m'n werkagenda eraan te koppelen. Terwijl dat laatste me wél handig lijkt.

Kortom, nog even wennen dus.

Als iemand een tip voor dat vergeetprobleem heeft: graag!

E-books kunnen de wereld redden!

Volgens Dan Brown kunnen e-books de wereld redden, althans op grond van de woorden die hij Robert Langdon in zijn gedachten laat uitspreken in zijn Inferno terwijl die op zoek is naar de sleutel om de wereld van de ondergang te redden:

Langdon returned his focus to the iPhone, and within seconds was able to pull up a link to a digital offering of The Divine Comedy - freely accassible because it was in the public domain. When the page opened precisely to Canto 25, he had to admit he was impressed with the technology. I've got to stop being such a snob about leather-bound books, he reminded himself. E-books do have their moments.

Wie kan daar nou tegen zijn? Misschien de oude vrouw van wie hij de iPhone geleend had, want die was bang voor de hoge kosten van het dataverkeer terwijl Langdon aan het zoeken was. Maar come on, hij was de wereld aan het redden!

In de wachtkamer

Vandaag moest ik even naar de huisarts. En zoals gewoonlijk liep hij uit. Eigenlijk vind ik dat uitlopen niet zo'n probleem (behalve als ik haast heb), want dat geeft me de gelegenheid om de mensen in de wachtkamer eens lekker te observeren.

Deze keer waren er twee wat oudere mensen en twee moeders met kinderen. De een had één kind, de andere twee kinderen bij zich. Het kind van de ene moeder was Angry birds aan het spelen op de iPhone van zijn moeder; de twee kinderen van de andere moeder keken in een boekje. De moeder van het ene kind keek eerst wat strak voor zich uit en pakte toen wat te lezen; de moeder van de twee kinderen begeleidde haar meisjes bij het lezen en had daar duidelijk plezier in.
Het jongetje dat Angry birds aan het spelen was, werd naar het vrolijke leestafereel toe getrokken, nadat hij een paar keer tevergeefs zijn moeder de score van zijn spel had doorgegeven, waar niet op gereageerd werd; de moeder was te druk met haar tijdschrift.

Een van de spelletjes die de moeder van de twee meisjes verzonnen had, was dat ze een liedje mochten bedenken bij de plaatjes in het boek. Was er een plaatje van een vogel, dan mochten ze een liedje over een vogel verzinnen. En eigenlijk was dit spelletje veel leuker dan Angry birds, vond het jongetje, dus hij legde zijn iPhone weg en begon gezellig mee te raden en te zingen.

De wat oudere mensen keken geamuseerd toe en de moeder van het jongetje pakte blij de iPhone om haar mail te checken.

Was zij even gelukkig!

Twitterende docent

'Ik moet me toch een beetje inleven in wat de jeugd toch zo aantrekt in die smartphones (ook tijdens de les - hoe kunnen die apparaten nou leuker zijn dan ik)', dacht economiedocent Ferry Haan en dus heeft hij er in de kerstvakantie een gekocht. En hij was meteen verkocht. Begreep de kinderen dus wel.

Tevens maakte hij een twitteraccount aan. Ook maar eens proberen. En ja hoor, de helft van zijn leerlingen wilde hem ook meteen followen (natuurlijk liefst tijdens de les). En dachten stiekem natuurlijk 'als we nu vrienden zijn, mag ik vast mijn iPhone ook wel aan laten staan tijdens de les'. Maar nee, daar trapte Ferry natuurlijk niet in. 'Ik lijd met jullie mee, jongens', zegt hij er tegenwoordig bij als hij verzoekt de apparaatjes toch maar even uit te zetten tijdens de les.

Want hij hoopt op geconcentréérde leerlingen in de klas. Hoewel de iPhones uitstekend geschikt zijn als rekenmachientjes. En deze rekenmachientjes worden natuurlijk nooit vergeten!

Talking Carl

Mijn broer Carl was een van de eersten die Talking Carl op zijn iPhone geïnstalleerd had. Afgelopen familieweekend heeft hij ons er ook behoorlijk mee lastiggevallen vermaakt.

En nu heeft hij er een beroemde fan bij: ook Wim de Bie blijkt enorm onder de indruk van Carl en voert 'm zelfs op als hoogleraar op het gebied van nieuwe mediatechnologie en met name wifi.

Wie had dat ooit gedacht, Carl?

Mannen met een iPhone aantrekkelijker voor vrouwen

Soms verbaas ik me erover waar allemaal onderzoek naar wordt gedaan. Nu is er bijvoorbeeld weer onderzoek gedaan naar de aantrekkelijkheid van mannen met iPhones. Mannen met een iPhone zouden aantrekkelijker zijn dan mannen zonder een iPhone (omdat ze meer zouden verdienen en intelligenter, betrouwbaarder, professioneler en communicatiever zouden zijn en meer humor zouden hebben). En vrouwen met een iPhone dan, zijn die ook aantrekkelijker? Of is daar geen onderzoek naar gedaan?
En mannen met een Blackberry? Geldt daarvoor hetzelfde als voor mannen met een iPhone?

Er moet nog veel worden onderzocht.