Posts tonen met het label perzen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label perzen. Alle posts tonen

donderdag 10 maart 2016

Tom Holland over z´n liefde voor Herodotus


Hoe ik erbij kwam om een lezing van Tom Holland over Herodotus op YouTube te bekijken, weet ik ook niet, maar ik vermoed dat het iets te maken heeft met de voorbereiding op het Cambridge Examen morgen en overmorgen: veel Engels luisteren, maar dan het liefst iets leuks en/of iets interessants.

Enfin, het voelde alsof ik naar een geestverwant aan het luisteren was. Ook ik was - o.k., een paar jaar later dan hij - ooit meteen gegrepen door Herodotus. Niet vanuit de Engelse vertaling, zoals hij, maar tijdens mijn eerste schreden op het gebied van Grieks.

De lesmethode die wij gebruikten, Peri Aristoon van Joseph Ysebaert, schotelde ons namelijk vanaf het begin teksten uit Herodotus' Historiën voor. Eerst zeer gesimplificeerd, later de échte. En ik was werkelijk gefascineerd door de prachtige verhalen over de Grieken, Skythen, Indiërs, Egyptenaren en Perzen. Vooral de Perzen. Of het door Herodotus komt dat ik uiteindelijk met een Pers getrouwd ben, weet ik niet, maar ik hield van ze, van hun voorliefde voor beschaving en gastvrijheid, hun stoere broeken (de Grieken vonden het overigens maar verwijfd van ze, dat ze broeken droegen, maar dat was makkelijk bij het paardrijden) en hun bourgondisch verfijnde leefwijze.

In zijn lezing benadrukt Holland ook mooi hoe Herodotus de niet-Griekse volkeren, waaronder dus de Perzen, de grootste vijanden van de Grieken, vol eerbied en interesse beschrijft; hij probeert als het ware in hun huid te kruipen. Sowieso was hij een soort Wikipedia van zijn tijd; als je iets van een bepaald volk wilde weten, dan zocht je het niet op internet op, maar bij Herodotus.

Wat een geschenk uit Halicarnassus, die Herodotus. Maar ook zijn vertaler en collega, Tom Holland. Geniet mee met zijn vertelkunst:

dinsdag 8 november 2011

Grieken, denk aan het hout!


Al in de oudheid stonden de Grieken bekend om hun onbetrouwbaarheid; de toetreding tot de Europese Unie had dus veel beter voorbereid en afgetimmerd moeten worden; nu konden ze wat al te makkelijk hun truc met het houten (drachme)paard uithalen. Papandreou als moderne Odysseus; hij mag gaan uithuilen bij zijn Penelope.

Tja, en wat zal Papademos (of iemand anders, maar Papademos heeft wel de juiste naam om het Griekse volk te gaan leiden) ons gaan brengen? Houten muren?

Een mogelijke oplossing voor de Griekse crisis kreeg ik overigens van een Belgische collega (maar die moet zich eerst maar eens gaan buigen over de oplossing van de Belgische crisis!):

De Griekse crisis en hoe ze wordt opgelost

Het is een mooie dag in een klein Grieks plaatsje. Alle straten zijn leeg. Het zijn slechte tijden, een ieder heeft schulden en allen poffen. Op deze dag rijdt een welgestelde Nederlandse toerist door het Griekse dorpje en stopt bij een klein hotelletje. Hij zegt tegen de eigenaar dat hij de kamers graag bekijken wil, om er misschien een voor een nacht te huren en legt als onderpand 100 Euro op de desk. De eigenaar geeft hem een paar sleutels. Als de bezoeker de trap op is, neemt de Hoteleigenaar het geld, rent naar zijn buurman de slager en betaalt zijn schulden. De slager neemt de 100 Euro, loopt de straat uit en betaalt de boer. De boer neemt het geld en betaalt zijn rekening bij de koel opslag. De man daar neemt het geld en rent naar de kroeg om zijn drankrekening te betalen. De kroegbaas schuift het bedrag door naar een aan de bar zittende prostituee, waarbij de hij nog schulden had. De prostituee rent naar het Hotel om daar haar uitstaande rekening van 100 euro te betalen. De hotelbaas legt het geld weer op de balie. Op het eigenste moment komt de toerist de trap weer af, zegt dat de kamers hem niet aanstaan, neemt het geld van de balie en hij verlaat het dorpje.
Niemand heeft iets geproduceerd. Niemand heeft iets verdiend. Iedereen is zijn schulden kwijt en ziet de toekomst optimistisch tegemoet.
Zo, nu weten jullie hoe het zit. Het reddingsplan kan maar zo simpel zijn.

uitleg bij het plaatje

woensdag 22 juli 2009

Leuke Iraanse cabaretier


Eigenlijk pas gisteren ontdekt: een leuke Amerikaans/ Iraanse cabaretier: Maz Jobrani. Hij is misschien nog wel grappiger dan Omid Djalili.

Naast bovenstaand stukje is het stukje over Persians vs Arabs ook heel geestig. Perzen worden namelijk niet graag Arabieren genoemd; de Arabieren waren eigenlijk hun bezetters! Qua taal (het Perzisch is een Indo-Europese taal) zijn ze bijvoorbeeld veel meer verwant met ons dan met de Arabieren. Eigenlijk zijn het gewoon Echte Ariërs!

Watch the video!