Nou, even genoeg geaaid, die aaibaarheidsfactor! Leuk boekje hoor, daar niet van, en zeker in dezeluxe uitgave, maar ik ben eenmaal geen poezenliefhebber van het niveau van Rudy Kousbroek, al kan hij me toch behoorlijk meekrijgen in z'n rake observeringen en raakte ik menigmaal behoorlijk vertederd.
Onze buren hebben katten en die zijn in de vakanties van ons, tenminste in de tijden dat zij op vakantie zijn en ze zijn sowieso het meest in onze tuin; ze hebben namelijk niet in de gaten dat onze tuin niet de hunne is. Een beetje kan ik me dat wel voorstellen, hoor, want onze tuin is niet helemaal afgeschut. Zowel onze buren als wij vonden het namelijk een nogal claustrofobisch idee om helemaal afgeschut te zitten, en dus hebben we een niet afgeschut gezamenlijk perkje tussen onze tuinen. Met een paadje ertussen, zodat de kinderen heen en weer kunnen banjeren. En de poezen weten natuurlijk niet dat dat paadje voor de kinderen gemaakt is.
Deze poezen zijn overigens niet DE poezen van het eerste uur, want die zijn allang kwijt of overreden of hebben zelfmoord gepleegd. Van de moeder van de huidige moederpoes heb ik echt dat vermoeden, omdat die aan ernstige depressies leek te lijden; dat begon toen zij kinderen had. Ze keek me sindsdien aan met een blik van 'nu is mijn leven voorgoed verpest'. En nu is ze er dus niet meer.
Maar haar dochter en kleinzoon des te meer. Ach, en eigenlijk zijn ze best leuk. En aaibaar.
Maar ik ben toch meer een hondenliefhebber. Maar die stinken zo, vindt Kousbroek.
