Dankbaar

Hoe kwetsbaar je eigenlijk bent, merk je heel goed tijdens deze bizarre coronapandemie. Eigenlijk heb je, goed beschouwd, bij alles hulp nodig. Van mensen die je helpen het voedsel in de winkels te krijgen, tot mensen die je helpen je laptop in orde te krijgen voor het thuiswerken en als je pech hebt en ziek wordt, mensen die in de zorg werken.

Wat een zegening dat al deze mensen er zijn! En je keer op keer willen helpen, ook als je keer op keer stom bent geweest. Bijvoorbeeld door in mijn geval steeds maar weer uit te stellen om m'n werklaptop even langs te brengen om 'm aan de netwerkkabel te leggen en eduVPN te installeren. 

Groot respect voor de helpdeskmedewerkers die je daar zonder oordeel doorheen slepen, zowel via de chat als aan de fysieke balie. Het was mijn eerste echte contact met mijn nieuwe collega's van de ICT sinds we per 1 januari 'gefuseerd' zijn tot Information Services. En ik houd nu al van ze!

Dus als je me hebt horen klappen vanavond om 20 uur, was dat mede voor hen!

9292

Zaterdag gaan we naar Wijk aan Zee en we willen graag onze eigen fietsen meenemen met de trein. Meneer Festina gaat met de auto, Brownie (die pasgeleden geopereerd is aan haar knie) en de bagage.

Meneer Brownie, de kinderen en ik willen dus met de trein gaan. Vandaag hebben we even gekeken hoe we dat allemaal gaan aanpakken. Het handigst is het om de trein naar Beverwijk te nemen; vandaar is het nog maar 5 kilometer naar Wijk aan Zee. Maar dan moeten we wel 2 keer overstappen. Dat lijkt ons een heel gedoe met fietsen, kinderen en fietsen van kinderen. Aan de andere kant, we hebben de tijd en het kan ook een leuk avontuur worden, een soort Wild Westen zeg maar. Met stalen rossen in de hand om ons heen schietend door de massa om de overstap te halen. Of rustig aan doen en bij elke overstap een picknick houden.

We kunnen ook in Amsterdam uitstappen en dan naar Wijk aan Zee fietsen. Maar dat is ruim 30 kilometer en dat is te veel van het goede voor de kids en bovendien is het ook geen heel geweldig landschap.

Maar, dachten we, zouden we ook niet moeten reserveren voor die fietsen? En aangezien we moderne burgers zijn, hebben we dit trachten op te zoeken op de site van de NS. Echt heel veel verder kwamen we daar niet mee. Op een gegeven moment kwamen we bij een pdf-bestand van een folder en daarin werden we doorverwezen naar....juist! de site van de NS. En die site heeft geen fatsoenlijke zoekfunctie. Schande.

Gekookt en wel (van kringverwijzingen houdt de moderne burger immers niet) hebben we het magische nummer 9292 gebeld. De vriendelijke jongeman (pardon, reisadviseur) die daar opnam na enkele minuten a 70 cent per minuut, wist ons eigenlijk niet meer te vertellen dan eh, nee, ik denk niet dat u hoeft te reserveren. Als er geen fietswagon aanwezig is, dan kunt u denk ik wel gewoon met uw fiets in de ruimte tussen de compartimenten gaan staan. Het balkon dus gewoon? Nee, daar waar de reizigers in- en uitstappen.

Met een gerust hart wisten we dat het allemaal goed ging komen.