Sweet tweetseat

Mijn volgers op Twitter en Facebook zal het niet ontgaan zijn: ik zat van de week weer eens een avondje op de tweetseat bij de Openbare Bieb. Aanleiding deze keer was het Poëziefeest met als speciale gast Ilja Leonard Pfeijffer.

Toen ze me daar voor vroegen, kon ik natuurlijk geen nee zeggen.

En ja, het was weer een geweldige avond. Dicht bij de gasten en verre van ingedommeld dankzij het afwisselend programma: voordracht door Else Kemps, fijne pianomuziek met zang door Down in Norway, de wisseling van de wacht qua stadsdichterschap (van Marijke Hanegraaf naar Frouke Arns) met woorden van dank door de wethouder, voordracht in het Arabisch door Amal Karam, hiphopdicht door Cees zegt dingen samen met Discipline en natuurlijk Ilja. Altijd Ilja. Kundig geïnterviewd door Jenneke Harings.

Enkele quotes van Pfeijffer uit het interview:
'Ik fleur altijd helemaal op als ik in Nijmegen kom.'
'Als je poëzie wilt voordragen moet je gaan staan.' (toen hem gevraagd werd iets uit zijn werk voor te dragen)
'Voor mijn nieuwe bundel kreeg ik zelfs van de Telegraaf vier en een halve ster; dan hadden ze er net zo goed vijf kunnen geven'. (het met hem geplande interview met de Telegraaf ging overigens niet door wegens ziekte van de journalist)
'Het is vervelend als de inspiratie (poëzie) het overneemt van de controle (een geplande roman); romans zijn namelijk veel lucratiever.'
'Engagement is in poëzie niet het allerbelangrijkste. Wel het lef om risico's te nemen.'
'Ik wil de steigers, het maakwerk niet verbergen in mijn werk. Vergelijk het maar met het Centre Pompidou.'

Beluister hier de voordragende maestro zelf.

Sfeerbeelden met medetwitteraar Annelie en met signerende Ilja

Hoezee Coetzee

De vrienden en bekenden die mij hebben aangeraden Coetzee te lezen, wil ik omhelzen. Schitterende schrijver. In ongenade had ik al uit, en zojuist heb ik Portret van een jongeman voltooid. Ongelooflijke schoonheid van taal en diepe inzichten, en toch vlot leesbaar. Ik ga er vanmiddag nog een halen. De langzame man lijkt me wel mooi, een andere leeftijdsklasse dan portret van een jongeman. Zal misschien meer richting in ongenade gaan.

Voor wie het nog niet gelezen heeft: portret van een jongeman gaat over een jongeman uit Zuid-Afrika, die wiskunde studeert, maar in zijn hart en dromen liever vandaag dan morgen al dichter is. Bij wijze van bijbaantje werkt hij 's avonds in de bibliotheek. Daar kan hij heerlijk wegdromen, omdat er toch weinig te doen is:

Soms stelt hij zich voor dat een mooi meisje in een witte jurk de leeszaal binnen komt lopen en na sluitingstijd afwezig blijft hangen; hij stelt zich voor dat hij haar de geheimen toont van de binderij en de catalogiseerkamer, en daarna de sterrennacht met haar betreedt. Het gebeurt nooit.

Toch krijgt hij op een gegeven moment een verhouding, niet met een mooi meisje in een witte jurk, maar een labiele verpleegster. Deze verhouding houdt niet lang stand, verstikt hem:

Maar hele dagen gaan voorbij in een nevel van grauwe uitputting. Hij vervloekt zichzelf dat hij zich weer in een verhouding laat sleuren die hem zoveel kost. Als dit de consequentie is van het eropna houden van en minnares, hoe spelen Picasso en anderen het dan klaar?

De jongeman is namelijk van mening dat je eerst diepe, diepe liefde moet voelen (liefst omringd door vele minnaressen) en veel moet lijden, voordat je dichter kunt worden. En daarvoor moet je in een wereldstad wonen, het liefst Parijs, maar daar wordt een andere taal gesproken, dus het wordt Londen voor hem.

En Londen valt natuurlijk tegen; het is niet een en al cultuur dat daar de boventoon voert, maar vooral kou, grauwigheid en eenzaamheid. Van arren moede wordt hij maar computerprogrammeur. Wilde romances krijgt hij niet echt, wel enkele treurige, korte verhoudingen en one-night stands.
Officieel studeert hij ook nog op afstand Literatuur in Zuid-Afrika, krijgt zelfs opdrachten om dingen uit te zoeken in de British Library.
Zijn enige publicaties zijn voorlopig een soort computergedichten, maar die leveren hem alleen maar hoon op: een dag of twee is hij in Kaapstad berucht als de barbaar die Shakespeare door een apparaat wil vervangen.
Het boek eindigt een beetje troosteloos, maar wij weten dat het allemaal goedgekomen is met de jongeman!

Ramsey Nasr

Katharina stelde me via de mail (o ja, dat is ook nog een communicatiemiddel) voor het stemformulier voor de verkiezing van de dichter des vaderlands op mijn blog te plaatsen. En dan Ramsey Nasr aan te bevelen.
Dat lijkt me een uitermate sympathiek verzoek, dus daar voldoe ik graag aan.

Eerst even wat uitleg geplukt van de site, zodat je weet waar je voor stemt:

"De verkiezing van de Dichter des Vaderlands wordt eens in de vier jaar georganiseerd door stichting Poetry International, NPS, NRC Handelsblad, de Koninklijke Bibliotheek, en de stichting Poëzieclub.
Op vrijdag 2 januari verschijnt er een bijlage in NRC Handelsblad waarin de vijf kandidaten voor de Dichter des Vaderlands aan u worden voorgesteld. Vanaf die dag kan iedereen op deze website een stem uitbrengen. Stemmen kan tot en met 27 januari 2009.
Op 28 januari 2009 wordt in een live televisieprogramma van de NPS, Dichter des Vaderlands, de nieuwe Dichter des Vaderlands bekend gemaakt."

Nu over Ramsey Nasr dan:
Ramsey Nasr schrijft zeer gevoelige gedichten. Over de liefde bijvoorbeeld:

HAAR KUSSEN WAREN LANG
En zonder blozen
Trok zij het lichaam uit
De lippen open
Waar zij zich langzaam gaf
Half heet half roze.

Zo lag zij als de vrucht
Waarop ze wachtte
Haar borsten volgebloed
Twee benen bracht ze
Vaneen en langzaamaan
Het allerzachtste.

Maar Nasrs Palestijnse afkomst - zijn vader is Palestijn - is ook een thema in zijn gedichten. De uitzichtloosheid van het conflict tussen Israël en Palestina en de spiraal van geweld is bijvoorbeeld verbeeld in de regel een volk dat zebrapaden aanlegt over wonden:

WIE WEET MIJ EINDELIJK, WELKE DODENTOLK,
Te doen bedaren in gezworen haat.
Ik volg de vaderen om vroeg en laat
Mijn land te zien. Ik leef tegen een volkDat zebrapaden aanlegt over
wonden,
Dat boven onze botten steen op steen
Bewoont, dat leven wil voor zich alleen.Leeft dan in angst.
Ons bloed wordt niet geronnen.
Op hoeveel scherven vlees weerkeert het recht.
En opgeblazen domme wraak en galIs wat er rest, als hersenen gaan
denken.
'Men mag een mens een leven niet ontschenken.
Ik hoop dat ik geen bommen maken zal.'

Tussen twee haakjes: je kunt ook nog kiezen voor
- Tsead Bruinja
- Joke van Leeuwen
- Erik Menkveld
- Hagar Peeters

Maar iedereen kiest natuurlijk gewoon voor Ramsey.