zondag 19 september 2021

Klassiek Beltrum

Klassiek Beltrum zou er op kunnen duiden dat er daar veel klassieke beelden of bouwwerken te bewonderen zouden zijn, maar niets is minder waar. Het enige klassieke aan het plaatsje in de Achterhoek is dat het vorig weekend bezocht werd door een horde (nou ja, horde: 7 man/vrouw) classici. En de enige zuil die ze er hebben weten op te trekken was een zuil van rook uit open haard respectievelijk barbecue. 

Nee, het is een echt plattelandsdorp en we logeerden in een huisje op een boerderij-erf dat we via natuurhuisje.nl gehuurd hadden. Niet dat dat laatste per se de bedoeling was, maar aangezien we dit jaar laat waren met boeken - corona, je weet zelf - was er niet heel veel meer te krijgen voor zo'n groot gezelschap met zeven slaapkamers. En zoals dat meestal gaat met niet-eerste-keus-huisjes: we hebben er een geweldig weekend gehad. Ja duh, met zo'n gezelschap....

Maar het waren ook de boerderij en gastvrije boer Joop die de sfeer verhoogden. Tussen de classici selecti, van wie een groot deel Brabantse boerenzoon is, voelde ik me ondanks mijn tuindersachtergrond wel een stadsmeisje. 'Wat denk je dat hij (de boerenknecht, ik dacht dat het de zoon was) gaat doen met die plastic handschoen aan zijn arm?' 'O, die gaat insemineren.' 'Okeeee....' 'Zullen we Joop vragen of we even mee mogen kijken?' 'Nou ja, nu we hier toch zijn, kunnen we dat misschien wel doen?', zei ik met enig koudwatervrees. En natuurlijk mochten we meekijken van Joop, die ook bereid was het een en ander uit te leggen.

'Zouden jullie ook wat verse melk willen voor vanavond? Dan moet je even een pannetje halen'. 'Wáááát, zo'n klein pannetje maar? Kom morgen nog maar weer terug met een grotere pan. Hier kun je niet op leven. Willen jullie ook de kalfjes even zien? Kijk, ze sabbelen zo aan je hand. Wat een schatjes he? Kijk, dit is een tweeling. De een is wat wilder dan de ander.' En zo leerden we beetje bij beetje veel over het boerenleven.

En niet alleen over het boerenleven; een van de leden van onze groep bleek zich de afgelopen jaren ontwikkeld te hebben tot een groot (nacht)vlinderkenner, dus na het weekend konden we moeiteloos het landkaartje van de Atalanta onderscheiden en de distelvlinder van de gehakkelde Aurelia. Tevens leerden we dat de buxusmot nog niet was doorgedrongen tot Ierland - those lucky bastards!

Voor de rest hebben we voornamelijk gefietst. En het leek wel alsof we de enige bezoekers in de gehele Achterhoek waren. Wat een rust zeg! En wij de trappers maar rond laten gaan op die kerkepaden, genietend van het weidse uitzicht en elkaars verhalen. Zó hoort het leven te zijn. 

Maar je bent niet in de Achterhoek geweest als je Erve Kots niet bezocht hebt. Ja, wij moesten ook even slikken bij het horen van die naam, maar naast bezienswaardig is dat uitermate schattige openluchtmuseumpje ook heerlijk bourgondisch. Want lekker eten, dat kunnen die Achterhoekers wel en we hebben ons vrolijk laten verwennen. Oeh wat een volk!


dinsdag 24 augustus 2021

Een mooi Frans sprookje

Met een tante als Katharina verveel je je nooit: altijd wilde ideeën. Zoals nu ook weer het voorstel om samen een vakantiebezoek aan haar vriend Kees Wieringa en zijn vrouw Moos d'Herripon, het talentvolle echtpaar dat een kunstcentrum aan het opzetten is in Frankrijk, te brengen. 

Ze zijn het nog volop aan het verbouwen daar, maar het is al bewoonbaar en er zijn al prachtige, ruime en stijlvolle kamers met gouden randjes voor (de) gasten ingericht. Je ziet nu al hoe luxe het straks gaat worden, ook al zijn de concertzaal, dansstudio en expositieruimte nog niet klaar. Wat uiteindelijk expositieruime moet worden is nu bijvoorbeeld nog wijnkelder (wat ook niet te versmaden is natuurlijk en voor een deel zal het zeker deze functie blijven behouden gelukkig...). Maar je kunt je er al een voorstelling van maken hoe mooi die ruimte straks gaat worden, met al die nissen en doorkijkjes.

En niet alleen het landhuis/ kasteeltje is prachtig, ook de heerlijk groenglooiende omgeving; enfin, wie kent de wijnrijke Bourgogne niet? Gelukkig was het mooi weer, dus we hebben lekker buiten kunnen eten (en champagne drinken) en door het bos achter het huis kunnen wandelen. Een deel hiervan zal straks als camping gaan fungeren; fijn voor de wat minder rijke kunstenaars!

Het gebouw zelf dateert uit de 19e eeuw (1837 om precies te zijn) en is gelegen tegenover de kerk. Dat laatste maakt het uitzicht ook aan de voorkant zeer pittoresk en maakt wekkers overbodig. Want zeg nou zelf, hoe fijn en landelijk is het niet om gewekt te worden door het luiden van de klokken van de eeuwenoude dorpskerk? Je waant je gelijk in een lang vervlogen tijd.

Kortom, het was een sprookjesweek.


Maar ook 'hard werken': 's ochtends yoga in de dansstudio-in-opbouw onder de professionele leiding van Moos, daarna ontbijt met onder andere verse croissants en jus d'orange geserveerd door Kees, vervolgens een stukje fietsen door de schitterende omgeving en een kopje koffie drinken op een van de terrasjes aan de rivier de Yonne, terugkeren voor een heerlijke lunch in de tuin met soep van verse groenten en kruiden uit de moestuin, stokbrood en kaasjes, 's middags wat lezen en door het dorp kuieren, een kasteel bezoeken of eventueel wat pastis drinken, om een uur of vijf gaan zwemmen in de rivier en daarna een uitgebreid diner met (alweer) verse groenten uit de tuin, de nodige flessen wijn en interessante gesprekken met de rest van de gasten, die (nu) voor een groot deel (nog) bestond uit klussende vrienden en familie. 

Soms was er ook nog een excursie, zoals naar de lichtshow op (ja óp) de kathedraal van Sens en af en toe een privépianoconcert van Kees of uitstekende compilatie Franse chansons. 

Bestaat volmaaktheid? Wat mij betreft de afgelopen week in Villeblevin wel. It's a villa I believe in en ik zal zeker op korte termijn naar deze oase terugkeren.

Verder gun ik iedereen een tante Katharina.

dinsdag 3 augustus 2021

Bloedzuigertherapie


 Als je vader je iets aanraadt, moet je daar naar luisteren, vind ik. Dus toog ik een tijdje geleden naar de praktijk van Susanna om bloedzuigertherapie voor mijn heupartrose te te ondergaan; een vriend van hem had er namelijk een heupoperatie door voorkomen.

Een beetje zenuwachtig was ik wel voor deze ongewone behandeling, maar de 'vampiersessie' viel me alleszins mee. Er werden vier bloedzuigers in de buurt van mijn lies gezet en ondanks dat ik, zoals iedereen in insectenland weet, heerlijk bloed heb en de beestjes mij meteen gretig begonnen leeg te zuigen, deed het geen pijn en na een half uur hadden de bloedzuigers hun buikjes vol en werden ze van mijn huid gehaald. Verband eromheen tegen de nabloedingen en klaar was kees, of waren de kezen - je mocht de bloedzuigers een naam geven.

Lekker de trein terug, boekje erbij, af en toe even voelen of het verband nog goed zat. Dat ging op zich goed, hoewel ik wel voelde dat ik niet heel lang extra in de trein zou moeten zitten, want het verband raakte rap voller en ik moest ook nog naar de drogist of supermarkt om extra verband en leukoplast te kopen, zo was mij (na afloop, liever had ik dat eerder geweten) verteld. En zo was ik net op tijd thuis om het verband te wisselen voordat ik druipend van het bloed de supermarkt had verlaten.

Dus verband eraf en nieuw verband erop. Niet dat dat zo makkelijk ging, want de wondjes die ik verwacht had, bleken best grote wonden te zijn, eerder een soort schotwonden dan de insectenbeten die ik gewend was; het bloed (voor het grootste deel eigenlijk lymfevocht, zo had Susanna mij verzekerd) spoot er ook eerder uit dan dat het druppelde. Met als resultaat dat ik om de twee uur (ja mensen, ook 's nachts) het verband moest wisselen. Maar in de loop van de volgende dag hield het bloeden op en kon ik mijn gewone gang weer oppakken. Helaas bleef de wonderbaarlijke genezing uit, maar soms heb je een aantal meer van deze sessies nodig wil het succesvol blijken, vandaar dat ik op aanraden van Susanna meteen twee afspraken had gemaakt. 

De volgende afspraak zal tegelijk met een andere dame zijn; zij heeft last van tandvleesproblemen. Ik durf me er geen voorstelling van te maken waar de bloedzuigers in haar geval geplaatst gaan worden, maar ik heb al zo een idee.

Ik geloof dat daar voor mij de grens zou liggen, hoezeer mijn vader het mij ook aan zou raden.

woensdag 21 juli 2021

En toen stond je ineens in de Vox

foto: Martine van Harten

Ongeveer een maand geleden kreeg ik een alleraardigst mailtje van een internationale student (Reuben Malekar), die tevens redacteur van de Vox is: of hij met mij een interview kon houden over mijn werk voor Cobomen; dat ik daar vrijwilliger was had hij via LinkedIn ontdekt. 

Ik antwoordde hem dat ik de laatste paar jaar niet meer zo actief was voor de stichting omdat ik tegenwoordig een volkstuintje (en de roeivereniging) heb en er dus niet zo veel tijd in kan steken als voorheen. Of ik dan andere mensen wist die hij zou kunnen benaderen. Ja hoor, de oprichters van de club, aan hun e-mailadressen kon ik hem wel helpen.

Zo gezegd, zo gedaan en dus vertelde hij me een week later dat hij contact met hen had gehad en dat hij een interview met hen ingepland had. Maar hij wilde mij eigenlijk ook nog graag wel interviewen en natuurlijk stemde ik daar mee in.

Het resultaat lees je hier.

Nu sta ik weer quitte met mijn dochter, die al in de Vox stond toen ze nog maar net een paar maanden op de uni zat. Hard werken om je kinderen een beetje bij te houden....

vrijdag 18 juni 2021

Under the spotlight


Over het algemeen vind ik het wel leuk om presentaties te geven, maar met presentaties in het Engels heb ik toch aanzienlijk meer moeite. Dus toen mij gevraagd werd om een presentatie van maar liefst een half uur te houden voor een Europees gezelschap van informatiespecialisten die zich bezighouden met open onderwijs (de ENOEL, oftewel European Network of Open Education Librarians), was ik behoorlijk terughoudend. 

'Ik ben geen native speaker'. 

'Dat is geen probleem, bijna niemand in onze groep is een native speaker, dat is zo'n beetje de essentie van elk Europees gezelschap, en iemand moet het ijs breken en jouw Engels is best behoorlijk.'

'Niet'.

'Wel. En in ieder geval ben je al heel lang enthousiast met dit onderwerp bezig en trouwens, op het gebied van open online onderwijs zijn jullie in Nederland zo'n beetje het verst gevorderd van heel Europa met een uitstekend platform als Edusources​ dat dit jaar is opgezet en waaraan jullie als bibliotheekcommunity als pilotpartner hebben meegedraaid en daarom is jouw verhaal heel inspirerend voor de rest van onze groep.'


En zo heb ik me laten overhalen om via Zoom (dat ook nog!) een presentatie van een half uur (met daarna nog een Q & A sessie) te houden. De bedoeling van deze eerste in een set presentaties van mensen die zich achter de schermen bezighouden met Open Educational Resources is om het bewustzijn over dit onderwerp te vergroten en de opdracht aan ons is om deze video's zo veel mogelijk te verspreiden. 


Dat laatste is de enige, maar dan ook enige reden om deze video met jullie te delen en mocht er iemand zijn die een cursus 'presenteren in het Engels' aanbiedt, dan meld ik met hierbij aan. Enjoy!



maandag 7 juni 2021

Romeinen op de werelderfgoedlijst

Over misleidende krantenkoppen gesproken: dit bericht in de Gelderlander: 'Positief advies over Romeinen op werelderfgoedlijst'.



Ah, het blijkt te gaan om de Berg en Dalse potten- en pannenfabriek en het Berg en Dals/ Nijmeegs aquaduct, als onderdeel van vindplaatsen langs de Romeinse Limes. Zeg dat dan!

Zie ook hier.


vrijdag 14 mei 2021

Fred Osterdoos

Leuker (want bureaucratischer) is het er niet op geworden, dat je bij het plaatsnemen op het terras je gegevens moet achterlaten. Maar ja, we mógen tenminste weer!

En toegegeven, sommige terraseigenaren weten er wel iets van te maken, zoals de uitbater van het café waar we gisteren neerstreken. 'Schrijf je gegevens maar op het papiertje en dump het in deze blauwe Fred Osterdoos; de trekking (de prijs is een magnetron) is volgende week.'

Dat is een van de redenen waar je voor naar het terras gaat: een vrolijke en creatieve ober of eigenaar.