dinsdag 17 juli 2018

Thomas en Stine


Totaal verschillend, maar allebei schrijver. De een van persoonlijke en alledaagse verhalen en columns, de andere van filosofisch werk. De een geboren in Nijmegen, de ander in Denemarken. De een wat ouder, de ander wat jonger. De een man, de ander vrouw. Tot zo ver de verschillen. Nu de overeenkomst: ze traden allebei op in de Stevenskerk tijdens de Vierdaagse. De een op zondag, de ander op maandag.

Het waren beide boeiende lezingen. De een bezocht ik samen met mijn moeder, de andere alleen. Dat ik met mijn moeder naar een lezing van Thomas Verbogt ging, had een reden. Ik had namelijk van haar het boek Het eerste licht boven de stad gekregen, een boek met herinneringen aan Frans Kusters dat zich grotendeels in Nijmegen afspeelt. Ze had het eigenlijk willen laten signeren, maar dat was (nog) niet gelukt. Dus toen bekend werd dat Verbogt een lezing ging geven in Nijmegen, belde ik haar meteen op: 'mam, nu kun je het boek eindelijk alsnog laten signeren, want Thomas Verbogt komt een lezing geven in Nijmegen, dan kunnen we daar mooi samen naar toe!'.

Zo gezegd, zo gedaan en bij het signeren hebben we nog even leuk met hem gebabbeld, onder andere over een gemeenschappelijke kennis van Verbogt en mijn moeder.

Naar Stine Jensen was ik dus alleen, maar ook weer niet, want de kerk zat behoorlijk vol. Net als de lezing van Verbogt had ook de lezing van Jensen een toepasselijk thema: wandelen. Of eigenlijk toch ook weer niet, want het ging in feite over bezinning (en hoe wandelen daarbij kan helpen - ze heeft bijvoorbeeld een hele serie interviews gedaan met mensen die de camino hebben gelopen, en het viel haar op dat bijna iedereen die hem liep, op de een of andere manier een crisis te overwinnen had, of zich op een kantelpunt in z'n leven bevond). Maar het ging ook over identiteit (dus ik ben) en geluk (hoe vind je dat en waarom richten we ons bij het vinden daarvan onze blik steeds meer naar het oosten?)

Ze vond het wel moeilijk om een monoloog te houden, zei ze, want als filosoof was ze toch vooral gewend om vragen te stellen aan het publiek, maar ze deed het op indrukwekkende én luchtige wijze, fijn altijd, die combinatie. En om toch wat interactie te hebben, mochten we op het laatst als publiek allemaal een mooie spreuk of advies over geluk of iets wat ons in de lezing getroffen had op een gekleurd papier schrijven en - hilarisch - dat tot een vliegtuigje vouwen en door de kerk laten zweven in de hoop dat het bij iemand anders uit het publiek in de schoot viel.

Daar stal ze toch wel mijn hart mee. En mijn hart werd nog een beetje meer opgetild toen ik een nicht van mij, die ik al heel lang niet meer gezien had, daar tussen die vliegtuigjes tegenkwam. Natuurlijk hebben we meteen een afspraak gemaakt. Onvoorzien (maar onderschat de kracht van vliegtuigjes in de kerk niet) in de schoot geworpen!

donderdag 12 juli 2018

Is dit een 1 april grap?


Is dit een 1 april grap? dacht ik toen ik op mijn werk gebeld werd door een mevrouw die een boek wilde bestellen via de Universiteitsbibliotheek.

Nee, ze bleek serieus. Ze had een boek geleend bij de Openbare Bibliotheek en dat was haar zó goed bevallen dat ze het wilde kopen. Ze belde daartoe naar de Universiteit en die verwezen weer door naar ons. Of ze het boek misschien via IBL wilde bestellen? Nee, echt kopen.

Misschien dat u daarvoor beter een boekhandel kunt bellen? Of wellicht via bol.com kunt bestellen? Nou, dat was nog eens een goede tip! Ze ging meteen aan de slag.

En ik ook, een beetje nog in verwarring weliswaar.

woensdag 4 juli 2018

God was in da house

Het was dit jaar echt een Woodstockeditie van Down the Rabbit Hole: zonovergoten en legendarische artiesten. Hier gaat nog lang over nagepraat worden. Eigenlijk ben ik er ook nog niet van bijgekomen. En niet alléén omdat Nick Cave de slotact was.

Cave (what's in a name?) houdt overigens niet van de zon. 'It's fucking daylight, it's terryfying!' klaagde hij aan het begin van het concert. Maar wij vonden het prachtig om Cave eerst te zien in het zonlicht, daarna bij zonsondergang en het daarna langzaam donker te zien worden onder zijn bezielende leiding.

Helaas stond ik deze keer niet in de eerste, maar in de vierde rij, zodat ik Hem niet kon aanraken, noch op het podium getrokken werd, zoals sommige lucky bastards hieronder.




Desalniettemin was het genieten op het hoogste niveau.

Maar. zoals ik al zei, het hele festival was een groot hoogtepunt. En dan heb ik zelfs de zaterdag, toen David Byrne met een naar verluidt geweldige show optrad, moeten missen. Verhuizende dochters kun je immers niet negeren; die kunnen zelfs een hele klus zijn, vooral met dertig graden....

Maar: er is een herkansing. Zondag treden zowel David Byrne als Nick Cave op op Rock Werchter. Plus een aantal bonussen als the Arctic Monkeys, Eels en Naaz. Zal ik gaan? En: zou ik dat aankunnen, zo veel moois op 1 dag?

Recensies:
Nick Cave zie hier
David Byrne zie hier
Rest zie hier

woensdag 27 juni 2018

Straf voor afvalscheiding


Soms kunnen successen schaduwkanten hebben. Bijvoorbeeld als je als gemeente je burgers stimuleert om plastic afval te scheiden van de rest door gratis plastic zakken voor dat doel uit te delen en dat ze het dan nog fanatiek gaan doen ook. Dan heb je een probleem, want dan krijg je minder inkomsten uit de heffingen op de zogenaamde tariefzakken.

Tja, en wat doe je dan om dat tekort weer aan te vullen? Juist, dan maak je de tariefzakken duurder. Of tenminste, dat neem je je voor. En dan gaan de burgers nuilen, tenminste als je burgers in Nijmegen wonen. En dreigen dat ze hun afval dan wel gratis ergens dumpen. De burgers die het principe niet snappen dan.

Want hé, de rest van Nijmegen is er trots op dat we dit jaar Green Capital zijn. En terecht. Misschien dat de koning hier nog een paar wijze woorden aan kan wijden tijdens zijn bezoek aan de keizerstad volgende week. Nie nuilen maar doen of zo.

woensdag 20 juni 2018

When ur mom's life is better than yours


Gisteren hadden we een uitje met onze afdeling. Er was lang geheimzinnig over gedaan waar we naar toe zouden gaan; alles wat we wisten was dat we ons bij de Flixbus bij het station moesten verzamelen, gemakkelijke kleding en sportieve schoenen aan moesten doen en we rond 19 uur weer thuis zouden zijn.

Zó jammer voor de organisatoren dat de buschauffeur zich in de eerste zin al versprak: het zou een ritje naar de Ef..., oei, op dat moment herinnerde hij zich dat hij strikte orders van de organisatoren had gekregen om de bestemming niet te noemen. Maar toen was het 'kwaad' al geschied.

Enfin, het werd sowieso een leuke dag in Kaatsheuvel met een ochtend-high tea, teambuildingspellen (strijd en vlijt) onder leiding van twee door de wol geverfde sleuteliers en na de lunch vrij het park bezoeken, waarbij de UB zichzelf al gauw onderverdeelde in 'thrill seekers' en degenen-die-geen-achtbaan-nodig-hebben-om-plezier-te-maken. Ik bevond me uiteraard in de laatste groep. Sarah weet je wel. Maar wist gelukkig nog wel een natte broek te halen in de Piraña. Toch nog een beetje stoer. Maar niet zo stoer als de collega die een heel nat shirt behaalde en al helemaal niet zo stoer als de collega's die alle achtbanen af durfden.

Mijn kinderen vonden mijn Piraña-avontuur natuurlijk helemaal niet cool ('ben je niet eens in de Python geweest?'), hoewel een vriendin van mijn dochter onder mijn Instagrampost treffend opmerkte: 'when ur mom's life is better than yours'. Tja, zij hebben deze week tentamens. Hun tijd van grotemensenbeproevingen komt nog wel.

maandag 11 juni 2018

Nagenieten en mijmeringen

Vandaag een mooie dag van dankbare bezinning: de vijftig gepasseerd en het feest gehad. De belangrijkste wijsheid (is dat het Sarah-effect?), die ik eigenlijk al kende, maar van het weekend nog eens krachtig werd bevestigd: de grootste rijkdom naast gezondheid is toch wel het hebben van lieve familie en dito vrienden die van een feestje houden.

Verjaardagen vier ik eigenlijk zelden groot (tot verdriet van mijn kinderen), maar deze keer had ik echt zin om uit te pakken, dus heb een mooie locatie afgehuurd en al mijn vrienden uitgenodigd. Een beetje een dwarsdoorsnede van verschillende periodes in mijn leven; er waren zelfs vrienden van de middelbare school bij! En natuurlijk van de studie, het werk, de buurt, de sport en vrienden die ik via mijn man heb leren kennen. Die laatsten bleken de verrassing van de avond: Perzen blijken de grootste feestneuzen van het land te zijn. Zeker toen hun muziek gedraaid werd, gingen ze helemaal los en ze kregen de hele zaal mee. En daarvóór oogstten ook mijn ouders bewondering door een fors portie rock 'n' roll ten beste te geven op hun tachtigste...een voorbeeld voor velen....

Zoals ik stiekem al gehoopt had, werd het dus een feestelijke integratie tussen de verschillende groepen, leeftijden en culturen.Was het maar altijd zo! Maar goed, elke mooie avond die bewijst dat het kán is er een. Als groep kregen we ook nog een extra compliment van de bediening: we waren het enige gezelschap ooit waar niemand van gerookt had. Happy gezondo's!

Zo'n avond wordt natuurlijk mede gemaakt door de DJ (Gerard) en die bleek - maar dat wist ik natuurlijk al van tevoren - een gouden greep. Hij wist perfect in te spelen op de verschillende sfeergolven die door de zaal deinden.

Al met al voelde het een beetje als de bruiloft die we nooit echt groots gevierd hebben en het smaakte zeker naar meer (maar dan wel met dezelfde man). Vandaag is het vooral genieten van de cadeautjes en mooie herinneringen. En het voorbereiden op het 'pasgetrouwde-stel-gevoel', dat we weer lijken te krijgen nu ook kind nummer twee het huis gaat verlaten.

donderdag 31 mei 2018

Amsterdam - Tromsø


Het leuke van uitwisseling is dat je niet alleen naar de uitwisselpartner(s) gaat, maar dat je ze ook ontvangt. Afgelopen week was het dan eindelijk zo ver met onze Noorse collega's.

Plaats van samenkomst was niet Nijmegen, maar Amsterdam: de UvA/ HvA is namelijk ook uitwisselingspartner en we dachten dat de hoofdstad interessanter voor ze was om te bezoeken, hoewel we er ook een dagje Nijmegen tussen geplakt hebben.


Aangezien ik geen zin had om de hele tijd tussen Nijmegen en Amsterdam heen en weer te reizen, heb ik daar ook overnacht; voor het eerst van mijn leven in een boot/ botel.

Voor de Noren was het hoogtepunt een bezoek aan het Concertgebouw; voor hen net zoiets als voor ons het noorderlicht. Heel speciaal omdat je het zelf niet hebt. Maar natuurlijk hebben we ze in het weekend ook een dagje op sleeptouw genomen naar Marken, Volendam, Zaanse Schans en het strand. Ze vonden het allemaal geweldig (en dat is ze geraden ook....). Qua lunch hebben we ze verslaafd gemaakt aan broodjes kroket en poffertjes. In Nijmegen was de educatieve escaperoom het hoogtepunt.

Of we ook gewerkt hebben? Nou en of! We hebben verder aan ons UDIT (Use (open research) Data in Teaching)materiaal gewerkt en ons contact met FOSTER verzilverd door de toezegging te hebben gekregen een extra module toe te voegen aan de door hen geplande modules over open science. En omdat zij werken met de open source e-learning software Adapt, hebben we die ook verkend; leuke, vrolijke, makkelijk te gebruiken tool (maar wat beperkter in gebruik dan onze eigen Xerte). Win, win, win.

Verder hebben we een aantal voorbeelden voor het nadrukkelijk gebruik van open data sets (en waarom en hoe dan het best?) in het hoger onderwijs uitgewerkt. Als je wilt zien hoe ver we al gevorderd zijn, kun je het best onze website bezoeken, hoewel die nog lang niet af is en ook de uitgewerkte voorbeelden nog niet bevat.

Wordt vervolgd.