woensdag 17 juli 2019

Peter Buwalda en het eilandtheater


Eén van de hoogtepunten van de vierdaagse is toch altijd weer de door Marjolein Hordijk verzonnen 'Stoere mannen sterke verhalen' - voorstelling met of rondom een stoere schrijver met stoere muzikale omlijsting en dito sterke verhalen. Mooie combi, dat.


De stoere schrijver van dit jaar was Peter Buwalda. Hij werd geïnterviewd door Koen Frijns en de stoere band bestond uit Mike Brady Firing en vrijgezelle Fons.
Het opmerkelijkst van de avond vond ik dat van de ruim honderd man in de zaal (het eilandtheater op festival 't eiland) er maar drie zijn laatste boek (Otmars zonen) gelezen hadden - de interviewer had dat vlak voor de opkomst van de schrijver geverifieerd. En natuurlijk ging de schrijver hier op het eind even op in: dat er tegenwoordig nog maar zo weinig gelezen wordt en wat daarmee verloren gaat. Verbeeldingskracht sowieso. Films maken tóch minder indruk, betoogde hij. Met dat laatste ben ik het overigens, bingewatcher als ik inmiddels ben, het niet helemaal eens. Goede combinaties van beeld, geluid en acteerkracht blijven ook levenslang hangen. Het is alleen ánders.

Enfin, zo serieus begon het allemaal niet. Want natuurlijk ging het na twee minuten al over seks. Dat krijg je als er een behoorlijke portie SM en Markies de Sade in je boek aanwezig is. Ja, daar heeft hij een hoop boze brieven over gekregen. Mensen kunnen soms eenmaal opvattingen door en fascinaties van de schrijver moeilijk uit elkaar houden. 'Maar wat wil je, als deze mensen maar één boek per jaar lezen?', verdedigde hij dit type lezers.

Verder kwamen we het een en ander te weten over zijn liefde voor Elvis (met name diens vroege werk), zijn financiële gezondheid ('met het geld dat ik aan mijn boeken verdiend heb zou ik het de rest van mijn leven kunnen uitzingen; ik heb overigens niet veel nodig'), zijn vroegere verslaafdheid aan slaappillen, de hoeveelheid tijd die zijn verbroken relaties kosten ('het boek had ik anders gemakkelijk in de helft van de tijd kunnen schrijven; tijdens alle verwikkelingen rondom een liefdesbreuk kan ik niet schrijven'), het belang dat hij hecht aan een goede kapper (ja echt!) en de rel die hij veroorzaakt had door te stellen dat kinderboeken eigenlijk beter door kinderen geschreven kunnen worden. O ja, en over de sterke band met zijn broer(s).

Aangezien ik een van de weinigen was die zich door zijn boek geworsteld had (grapje, ik vond het een mooi boek), vond ik dat ik wel een krabbel van de schrijver verdiend had. Nu had ik Otmars zonen niet bij me (dat kon ook niet, want ik had het als e-book gelezen), dus had ik een list verzonnen: ik vroeg hem zijn krabbel op mijn waaiertje te zetten. En zo geschiedde. Weer eens wat anders.


maandag 15 juli 2019

Bospop: de rest van de dag


Natuurlijk waren het niet alleen The Charlatans die vrijdag optraden op Bospop. Ook de rest was tof. Een heerlijke aftrap met Wille and the bandits, en een paar goede singer songwriters op het buitenpodium: Matt Simons, James Morrison en Richard Ashcroft. Ik vrees alleen dat deze laatsten niet helemaal tot hun recht kwamen op een festival als dit; na een paar goede liedjes ben je er wel klaar mee. Ik wel in ieder geval. Ashcroft was op zijn beurt na een uurtje (hij mocht vijf kwartier) ook wel klaar met het publiek. Te tam, te veel met zichzelf en z'n telefoon bezig. Praten, praten en niet luisteren. Dus kapte hij er gewoon voortijdig mee. Wij waren daar overigens niet schuldig aan; we waren elders op het terrein aan het eten tijdens zijn optreden; anders was hij het publiek vást niet zat geworden.

De bands (naast Wille and the bandits en The Charlatans) die wel tot hun recht kwamen waren My Baby en Kodaline. Die zou ik allebei best nog een keer willen zien.

Net als Bospop zelf. Wat een lekker overzichtelijk festival: maar twee podia, één buiten en één binnen. En de bands spelen ná elkaar, zodat niemand last heeft van keuzestress. Je gaat gewoon van de een naar de ander. En als je even geen zin hebt in een bandje ga je lekker een beetje op het gras liggen of iets snacken bij een van de heerlijke eettentjes. De muziek van het buitenpodium is ook prima te horen daar. Ook die van Toto. Daar hoefden we zoals je weet niet per se bij vooraan te staan. De show was goed en gelikt, maar gewoon niet onze smaak. We kwamen immers voor Snow Patrol, niet voor hen.

Nog een opvallend feit: er waren relatief weinig jongeren op dit festival, als je het bijvoorbeeld vergelijkt met een festival als Down the Rabbit Hole. Wel veel lekker oude rockers, die veel bier dronken. Ook wel eens fijn. Anders in ieder geval. En verder weg dan ons 'eigen' DTRH-festival.

Het zal nog moeilijk kiezen worden volgend jaar....

zondag 14 juli 2019

De blik van Tim Burgess


Heb jij het wel eens meegemaakt dat de zanger van een bekende band je publiekelijk aansprak en tegen je zei dat je mooi was? Nou, ik wel. Dus.

En de eer is te beurt gevallen aan Tim Burgess van de wereldberoemde band The Charlatans. Toen hij het laatste nummer van zijn optreden op Bospop aankondigde en ik enthousiast riep 'we want more!' (want ik vond ze echt heel goed), wendde hij zich tot mij en zei 'you are beautiful' en staarde me lang en betekenisvol aan. Ik weet niet wat hij gedronken of gesnoven had of dat hij zijn contactlenzen vergeten was in te doen, maar ik moest er wel een beetje van blozen. Als ik jong was geweest, zou ik me backstage hebben gemanoeuvreerd om te vragen of hij het echt meende, maar ja, ik ben oud en getrouwd, dus het had verder geen gevolgen, behalve dat ik me even jong en bijzonder voelde. Altijd fijn.

Zelf voelde hij zich op het podium vooral...relaxed. Hij ging op in z'n muziek, zoals dat hoort, en heeft tijdens het optreden een keer of vijf zijn smartphone gepakt om foto's en video's van het publiek te maken. En vervolgens live op Twitter te zetten (zie zijn twitteraccount op 12 juli).

Gewoon, omdat het kan. Heerlijke levenshouding. Misschien ook maar eens proberen, die transcedente meditatie die hij naar verluidt beoefent. Je schijnt dan dingen te zien die anderen ontgaan....



vrijdag 12 juli 2019

Voorbereiding op Bospop


Ter voorbereiding op Bospop toch maar eens een paar videoclips gekeken (van Wille & the Bandits, Matt Simons, My Baby, James Morrison, The Charlatans, Richard Ashcroft, Kodaline, enfin, je kent ze wel) maar natuurlijk ook van Toto. En wat bleek tot mijn verrassing, ze hebben een groot bibliotheekhart. Hun Africavideoclip is een soort van lofzang op de bibliotheek (iets wat je op grond van de tekst niet zou verwachten, maar de beelden spreken voor zich, zou ik zo zeggen):


Kom er maar in, Toto, en laat die regenbuien van Afrika maar achterwege....

zondag 7 juli 2019

Rabbit Hole en Snow Patrol


Dit jaar zouden we in plaats van naar de Rabbit Hole naar Snow Patrol gaan. Bospop een keertje uitproberen. Maar ken je die mop van Snow Patrol? Die kwamen niet! En de daarop volgende grap van de organisatie? Die hebben TOTO in plaats daarvan geregeld. TOTO! Uit welk graf hebben ze die getrokken?

Maar het kan nog erger. Bij Rabbit Hole komt Beirut niet. In plaats daarvan laten ze op het grote scherm de finale van het vrouwenvoetbal zien.

Nou ja, dan volgend jaar ter compensatie maar naar Rammstein. Als die niet door Marco Borsato vervangen gaat worden. Of wie weet al uitverkocht blijkt te zijn.

woensdag 3 juli 2019

Vakantiebieb


Tijdens de zomervakantie speelt de Openbare Bibliotheek altijd even voor Sinterklaas, want dan stelt ze voor heel Nederland - of je nu lid bent van de bieb of niet - een mooie set titels gratis beschikbaar.

Met dit jaar bijvoorbeeld de roman De heilige Rita van Tommy Wieringa en als non-fictie een boekje kantoorjargon (mag ik even iets tegen je aanhouden?) van Japke-d. Bouma en een boek over introversie. Om maar wat te noemen. Enfin, kijk hier voor de volledige serie.

De OBA heeft er voor je gemak een top tien van gemaakt.

En ook aan de kinderen is gedacht. Wat dacht je bijvoorbeeld van het boekje Rollebollen met de Romeinen over zebra Julius?

Veel leesplezier!

vrijdag 21 juni 2019

Het zware ambassadeursleven



Het leven als ambassadeur is zwaar. En dan ben ik zelfs alleen nog maar Erasmus+ ambassadeur, kun je nagaan. Woensdag moest ik bijvoorbeeld naar een etentje om de andere ambassadeurs en de staf van het Nationaal agentschap Erasmus + te ontmoeten.

Wat een leven! En maar over Erasmus praten. Nou ja, over de naar hem genoemde beurzen dan om precies te zijn. Over hoe die ontstaan zijn en wat de laatste ontwikkelingen zijn. Want als ambassadeur moet je goed op de hoogte zijn, nietwaar?

Door de EU is tot nu toe maar liefst 14,7 miljard euro uitgegeven om (inmiddels) 10 miljoen studenten, docenten, stafmedewerkers, ondersteunend personeel, jongerenwerkers en vrijwilligers op uitwisseling te sturen. Dit bedrag staat bij geen enkel EU-land ter discussie. Sterker nog, het gerucht gaat dat men dit bedrag vanaf volgend jaar zelfs wil verdubbelen. Ha, dat zal die Engelsen leren! Wij zijn dan ook in een Frans restaurant gaan dineren. En maar netwerken. Want dat hoort erbij. En promotiemateriaal verzamelen, want straks 'moeten' er nog twee keer zo veel mensen op uitwisseling.

Ben je nog nooit op Erasmusuitwisseling geweest? Ik zou zeggen: grijp je kans! En word daarna ambassadeur, want zoals je ziet, Erasmus brengt je veel en ver!