woensdag 30 november 2016

Muziek in de pauze


Al jaren ben ik lid van de Personeelsvereniging van onze universiteit. Ze hebben leuke kortingen bij bedrijven weten te bedingen en organiseren af en toe leuke activiteiten, zoals muziek in de pauze. Daar ga ik lang niet altijd heen, want het is vaak klassiek, en tja, klassieke muziek, daar weet ik te weinig van om er echt van te kunnen genieten. En als ik naar het concert ga, dan mis ik mijn broodnodige wandeling in de open lucht. En die is ook waardevol.

Maar goed, afgelopen maandag kon ik niet niet gaan, want toen speelde Colijn Buis. En Colijn is een oud-leerling van mij. Wéér een die iets moois gepresteerd heeft. Een 9,5 als eindcijfer op het conservatorium behalen en spelen met Thijs van Leer, Hans Dulfer en Cor Bakker, dat is niet niks.

En Colijn, die beperkt zich niet tot klassiek, maar speelt alles, van middeleeuws tot jazz en alles wat daar tussenin zit. En hij zingt er soms ook nog bij. Liedjes van Thijs van Leer bijvoorbeeld.

Natúúrlijk heb ik na afloop zijn CD gekocht, of liever gezegd, gekregen bij een concerten-van-Colijn-bezoekers-arrangement. Weer eens wat anders.

woensdag 23 november 2016

Met verve


Op weg naar huis kwam ik langs een gebouw dat geverfd werd door een bedrijf met de naam 'met verve'. 'Leuke naam voor een schildersbedrijf', dacht ik.

Maar blijkbaar staat-ie te boek als slechte slogan. Smaken verschillen...

maandag 14 november 2016

Hoe populair is jouw naam?


Hoe populair is jouw naam? De mijne wordt bijna nooit meer gegeven aan jonge meisjes. Word ik toch weer uniek, wat ik nooit was, omdat hele volksstammen mijn naam hadden toen ik jong was. Oké, en leeftijdsgenoten dus ook nu nog hebben.

Tegenwoordig worden meisjes vaak Sara genoemd (en jongens Luuk). Lekker kort. Ook al in de mode.

Check hier je eigen naam (bovenste blokje)

donderdag 10 november 2016

Hysteron proteron


Als ik met de trein reis, maak ik gebruik van het gratis wifinetwerk dat de NS mij aanbiedt. Eigenlijk is dat niet zo'n goed idee, want het netwerk is zo lek als een mandje.

Maar goed, ik kan de verleiding nu eenmaal niet weerstaan en heb geen databundel op mijn iPad.

Als ik dat netwerk dan eenmaal op wil (nou ja, eigenlijk niet dus, maar word verleid door het gratis aanwezig zijn), verbaas ik me altijd over de tekst op het inlogscherm: maak verbinding met Internet en accepteer de voorwaarden. Maar NS, als ik jullie voorwaarden niet accepteer, wordt er door jullie helemaal geen verbinding met het internet gemaakt!

Dat is toch een hysteron proteron van de bovenste plank? Vergelijkbaar met ga naar bed en poets je tanden? Dat kan toch ook niet in die volgorde?

Slaap lekker NS en poets je inlogscherm....

woensdag 9 november 2016

Dé onderwijsdagen


Eigenlijk had ik er niet eens zo'n zin in, in de Onderwijsdagen. Was er nog nooit geweest en wist ook niet zo goed wat ik er van moest verwachten.
Maar....ik kwam er toch geïnspireerd van terug. En écht niet alleen omdat Jet Bussemaker op bezoek kwam, hoewel haar warme pleidooi voor open en online onderwijs (zeg maar echt mijn ding) mij natuurlijk zeer aansprak.

Nee, het was de algehele sfeer van mensen die ergens, ieder op z'n eigen manier, voor staan, namelijk goed onderwijs. Wat me ook deugd deed, was dat er veel bibliotheekmensen waren, ook onder de sprekers. Goede zaak! Want het is van belang dat we ons naast voor Open Access en Open Data ook gaan inzetten voor Open Educational Resources. Delen maar, die mooie stuff die je gemaakt hebt. En hergebruiken, dat materiaal van anderen. Dat zal ons allemaal tijdwinst opleveren. Tijdwinst die gebruikt kan worden voor de belangrijkste onderwijstaak: het ondersteunen van en kritisch in gesprek gaan met de student(en). Want dat is uiteindelijk waar het echte leren gebeurt: it's the attention, stupid! Daar groeien de studenten van!

Maar goed, in eerste instantie vergt het wel een investering om het allemaal te regelen. En daar willen de bibliotheken zich heel graag voor inzetten (door bijvoorbeeld mee te denken over copyright issues, opslag, formats en vindbaarheid en natuurlijk het enthousiasmeren). Dat was mooi om te zien. Keep up the good work, Dafne (en anderen)!

Een andere taak waar we als bibliotheek zeer goed bij kunnen ondersteunen, is het opzetten van een streamingdienst voor (verplichte en andere) literatuur. In Rotterdam is een pilot van start gegaan met betrekking tot zo'n dienst: eStudybooks. Maarten Steenhuis, de adjunctdirecteur van de UB van de Erasmusuniversiteit vertelde dat de proef begonnen is bij de deeltijdopleiding rechtsgeleerdheid en dat er nu mee geëxperimenteerd gaat worden bij psychologie. Wat lastiger gaat worden, omdat er nu ook buitenlandse leveranciers bij betrokken gaan worden.

Het concept is bedacht/ in werking gezet door Farshida Zafar van diezelfde EUR. Zij kreeg, ook op grond van andere dingen die zij bedacht en in gang gezet heeft, een van de drie onderwijs-awards. Van haar werd ik echt blij. Ik heb haar (dus) even gegoogeld, en een van de dingen die zij (samen met de IT-afdeling van de universiteit) ontwikkeld heeft, is de battle-app: reken maar dat je daar de handen van de studenten voor op elkaar krijgt! Zoiets zou ook een fantástische aanvulling op onze instructies informatievaardigheden zijn....

Nu een weekje vrij en daarna opgeladen weer verder!


zondag 6 november 2016

ECIL: the aftermovie



Mocht je na al mijn vorige blogposts nog niet geloven dat ik bij de ECIL was: hier is het bewijs. Ik kom voor op de officiële aftermovie op de volgende drie plekken:

- min. 1:42  als voorzitter van een van de 'best practices' sessies (beetje donkere opname ondanks mijn sprankelende voorzitterschap)
- min. 2:04 als deelnemer aan de workshop 'making games for library instructions'
- min. 4:21 als deelnemer aan de workshop over het 4C/ID-model van Iwan Woppenreis

Overtuigd?

Maar kijk in plaats van op mij te letten gewoon het hele filmpje om een idee te krijgen van de sfeer van een bibliotheekcongres.....

zaterdag 29 oktober 2016

De winterschilder


Ons huis moest nodig geschilderd worden, de verf begon op sommige plekken echt slecht en sleets te worden. Dus we maakten gebruik van de actie collectieve inkoop schilderwerk van Vereniging Eigen Huis.

Het voelde heel lux, de schilders buiten en jij binnen, thuiswerken, en af en toe koffie serveren. ´Ziet er mooi uit, mannen!´ En wat fijn dat ik dit niet zelf hoef te doen met m´n twee linkerhanden....

Enfin, meteen de eerste dag kwam er ook een inspecteur van de collectieve inkoop. Kijken of het allemaal goed ging. Hij was direct al wat wantrouwend. ´Is de schilder er al?' 'Ja'. 'Maar ik zie geen busje.' 'Klopt, heeft hij niet, zijn collega heeft de spullen gebracht'. 'Maar ik zie helemaal geen schilder.' 'Klopt, die is op het dak bezig.' 'Kan ik met hem praten dan?' 'Ja hoor.' 'Eh, maar ik ga niet de ladder op hoor, ik heb namelijk hoogtevrees'. 'Dan gaan we binnendoor.'

'Durft u wel op het dak?' 'Ja hoor, van binnenuit wel'. 'Ha, gelukkig, de schilder heeft een wit pak aan.' Na enkele kritische vragen over het materiaal (is het wel echt Sikkens? Mag ik het verfblik zien?) vertrok de inspecteur weer.

We moesten er wel een beetje om lachen, een schilderscontroleur met hoogtevrees. Hopelijk geeft hij de schilder zonder busje maar met de goede blik verf een goede beoordeling. Hij verdient het.

Vanaf dag drie kwam er een tweede schilder bij; de klus zou anders te lang duren. De week erop moest er namelijk een kasteel geverfd gaan worden. Deze tweede schilder had wel een busje; de inspecteur zou blij zijn. Op dag vier was de klus geklaard. Ik blij en tevreden, maar wel een beetje verkouden van al die deuren en ramen die tegenover elkaar open moesten staan: klein leed vergeleken bij het vliegje dat ik de volgende dag op de beschilderde deur vond, uit alle macht proberend van de deur te vliegen.