woensdag 4 januari 2017

Lekker begin van het nieuwe jaar!


Lekker begin van het nieuwe jaar als je plaatselijke supermarkt afgebrand is. Ongeveer een jaar zal het gaan duren totdat-ie weer open is. Een jaar!

Schrale troost: er zal een noodlocatie in gebruik worden genomen, maar het zal zeker enkele maanden gaan duren, voordat die gereed is. En in de tussentijd? Improviseren, vooruitdenken qua boodschappen (niet onze hobby en we vergeten altijd wel iets).

Maar dat leed is niets vergeleken bij het leed van onze dochter, die ineens haar baantje min of meer letterlijk in rook zag opgaan. Oké, ze mag nu bij de vestiging in Arnhem gaan werken, maar dat is een uur in plaats van drie minuten reistijd. Blij dat ze daarmee is! #not

Ach, en de bewoners van de flat boven de supermarkt; die moeten tijdelijk ergens anders gaan wonen. Ik ken er niemand, maar reken maar dat die staan te juichen. #not

Leuk man, dat vuurwerk! Lekker andermans leven verknallen!

zondag 1 januari 2017

Afwerpen, die last!


1 januari: Een mooi moment om de last die je op je schouders draagt, van je af te werpen. Want kijk nou eens goed naar dit beeld van de lastdrager; de last die hij (of is het een zij?) met zich mee torst is toch alleen maar brandhout waar hij gemene littekens van gekregen heeft? En zijn armen lijkt hij/zij  ook al verloren te hebben. Terwijl hij/zij op fluweel staat....

Het lijkt zó makkelijk, maar het is zó moeilijk! Of moet ik zeggen: het lijkt zó moeilijk, maar het is zó makkelijk?

Gezien in de Fundatie te Zwolle bij de prachtige tentoonstelling Zie de mens

zaterdag 31 december 2016

Alma Tadema en sexy aardewerk


Het is een hele reis naar Leeuwarden, maar als je daar eenmaal aangekomen bent, dan heb je ook wat. Tenminste, als je bestemming het Fries Museum is en daar een Alma-Tadematentoonstelling is.

Wij waren daar (uiteraard) met een groepje studievrienden heen, vroeg genoeg gearriveerd om niet te lang in de rij te hoeven staan en nog uitgebreid te kunnen lunchen, shoppen, borrelen, dineren én de tentoonstelling Sexy Ceramics te kunnen bezoeken. Uit de aanbeveling voor deze laatste expositie:
A dirty mind is a joy forever! Kom naar Keramiekmuseum Princessehof en ontdek een wereld vol verleiding. Hier loopt u aan de hand van femmes fatales en ondeugende herders door alle fases van het liefdesspel. Van de eerste aanraking en voorzichtige hofmakerij tot expliciete seks. Klassieke Griekse vazen, verfijnd Aziatisch porselein en moderne kunst prikkelen de zintuigen en laten u met een heel ander blik naar keramiek kijken. U komt verborgen symbolen, suggestieve vormen en erotische objecten tegen, maar maakt ook kennis met de sensualiteit van het materiaal klei zelf.
Niet dat wij zo'n dirty mind hebben, maar het was een grappige combinatie met de beroemde schilder uit de 19e eeuw. Mooie afsluiting van de vakantie.

Trailer Alma-Tadematentoonstelling:



Trailer Sexy Ceramics:

donderdag 29 december 2016

Muziem


Musea in je eigen stad, bezoek jij die vaak? Ik niet.

Deze vakantie heb ik daar voor de verandering eens verandering in gebracht: heb er al twee bezocht. Het Valkhofmuseum (waar ik al vaker geweest was) voor de gladiatorententoonstelling en het Muziem (dat ik nog nooit bezocht had). Beide zijn aan te raden.

Ik dacht dat er in het Muziem niet zo veel te zien was. Dat is ook zo, maar er is des te meer te BELEVEN. Wij hebben de zogenaamde donkerbeleving gedaan: een uur lang onder begeleiding van een blinde in zijn wereld. Hoe vindt hij zijn weg in zijn appartement? Hoe doet hij dat met computeren? Hoe beleeft hij een park en steekt hij de straat over? Hoe is het voor hem om in een supermarkt z'n boodschappen te doen? Ehm, vrij kansloze missie, dat laatste, zoals ook wij ervoeren.

Gelukkig voor hem had 'onze' blinde een vrouw die de boodschappen voor hem doet. Wanneer hij haar ontmoet heeft? Nadat hij op z'n twintigste blind was geworden ('ik ben dus met mijn vrouw getrouwd zonder haar ooit gezien te hebben, weet ook niet of ze knap is, lief sowieso wel.').

Als klap op de vuurpijl mochten we een drankje gaan bestellen in een bar. Daar konden we nog even napraten met onze blinde begeleider, die uit Olst bleek te komen. Grappig hoe snel hij onze namen (aan de hand van onze stemmen) kende en onze leeftijd wist te schatten. Er ging wel een wereld voor ons open, in dat donker. Toen hij ons weer naar het licht bracht, nam hij ons mee in zijn smartphonegebruik; hij had een iPhone en was heel blij met nieuwe ontwikkelingen als Siri, waardoor het voor hem zelfs mogelijk was een Facebookaccount te onderhouden - de ultieme emancipatie van de blinde medemens!

'Prettig uiteinde en pas op met vuurwerk, tenzij jullie mijn baan willen overnemen als ik met pensioen ben', riep hij onze pubers nog vriendelijk na....


De volgende keer gaan we de Ribbelroute doen, om gewapend met een taststok en Virtual Realitybril de stad in te gaan en 'live' vijf oogziekten (zoals kokervisus en staar) te ervaren.
Leuk bedacht!

zaterdag 24 december 2016

Fijne kerstdagen


Fijne kerstdagen allemaal en @muze: bezing mij de man, die zeer veel rondzwierf....

Plaatje: van de facebookpagina van klassieke talen Leiden

donderdag 22 december 2016

Winteruur


Leuk programma op Canvas: Winteruur.

Aan bekende personen wordt door Wim Helsen gevraagd om bij hem en hond Boris op de bank te komen zitten en een passage uit een boek of gedichtbundel voor te lezen die ze zeer aan het hart ligt. Uiteraard moeten ze uitleggen waarom deze passage zo belangrijk voor ze is. En daarna volgt er een gesprekje van een minuut of tien over het thema van de tekst.

Heerlijke televisie voor deze tijd van het jaar.

Ik beveel in ieder geval aan:

Het gesprek met Bart van Loo (francofiel over 'vaderschap in vriendschap', Mauro Pawlowski (gitarist van dEUS over het niet onzinnig zijn van kunst), David van Reybrouck (schrijver, dichter en archeoloog over rouw) en Ann de Craemer (taal- en iranofiel over het belang van de roman).

Enfin, je kunt zelf je eigen helden er ook wel tussen vinden....

woensdag 21 december 2016

Geen Marokko


Eigenlijk zou ik deze week naar Marokko gaan met mijn tante. Maar de reis ging niet door: te weinig aanmeldingen. Tant pis, dan proberen we het in maart nog een keer.

Gevolg is wel dat ik nu maar liefst tweeëneenhalve week vrij heb. Dat voelt als een enorme luxe. Laat de wereld maar even doordraaien, ik ben er even niet. Of eigenlijk: juist wel. Voor lieve vrienden waar ik anders nooit tijd voor heb. Voor de museumjaarkaart (wordt-ie eindelijk weer eens intensief gebruikt). Voor boeken. Voor films (mijn dochter moet voor Engels het boek One flew over the Cuckoo's nest lezen en wilde daar natuurlijk (ook?) de film van zien - alle tijd om mee te kijken).

Ik zou ook nog wat tijd voor opruimen over moeten hebben. Maar helaas, daar heb ik geen tijd voor. Tant pis. De wereld is er te mooi voor.