woensdag 21 juni 2017

De IRMA-app


Daar zat ik dan, tussen de alumni van de faculteit der Natuurwetenschappen, Wiskunde en Informatica, op de plaats van een collega die zelf niet aanwezig kon zijn.

En wel bij een lezing over privacy en hoe de Radboud Universiteit (en in het bijzonder de faculteit der Natuurwetenschappen, Wiskunde en Informatica) een steentje probeert bij te dragen aan het waarborgen van meer privacy door de ontwikkeling van haar IRMA-app.

Wat die app precies doet? Nou, het zou een vervanging kunnen worden voor bijvoorbeeld onze DigID. Wat daar mis mee is? Wel, het is niet zo'n prettig idee (let op de woordspeling) dat AL je gegevens op 1 plek bewaard worden en als iemand er fraude mee pleegt, dat die dan toegang heeft tot AL je gegevens. Dat is eigenlijk misschien zelfs wel een doodeng idee.

Beter is het om die gegevens gefragmenteerd aan te bieden aan degene die daar om vraagt. Dus als je (bijvoorbeeld voor het kopen van drank) aan moet tonen dat je 18 bent, dat je dan alleen DIE gegevens hoeft te leveren en niet je hele doopceel. En je er bovendien zélf eigenaar van bent, in plaats van iemand anders. Je revealt dus je eigen attributes (IRMA staat voor I Reveal My Attributes). Zie hier het filmpje dat ze gemaakt hebben:



Waarom ik ineens zo geïnteresseerd ben in privacy? Omdat we met ons team bezig zijn met een monsterklus: het maken van een zelfstudiemodule over privacy om (met name eerstejaars) studenten bewust te maken van de noodzaak van het beschermen van je persoons- en onderzoeksgegevens.

En dat is hard nodig.

Jammer dat de app alleen nog maar voor Androidtoestellen beschikbaar is. De iOS-versie komt waarschijnlijk over 2 maanden beschikbaar.

maandag 19 juni 2017

First we take Manhattan


Voor degenen die het zich al afvroegen: we made it to New York! En we zijn zelfs alweer terug. Maar gezien de drukke tijd daarna is het er nog niet van gekomen er wat over te vertellen hier.
Of het al die moeite waard was? Nou en of!

Sowieso was het heel bijzonder om een keer alleen met m'n dochter een week op pad te zijn - we bleken een verrassend goed team, maar de stad, het hotel en het weer waren ook perfect.

Wat we gezien hebben?
De bekende hotspots als Times Square (waar we dichtbij logeerden), het MoMA, de New York Public Library, Brooklyn Bridge, Wall Street, het 9/11 Memorial, het Vrijheidsbeeld en Ellis Island, Chinatown, Battery Park, Central Park, en winkels, heel veel winkels. Tja, dat krijg je ervan als je met een puber op stap gaat! Maar niet dat dat een straf was; ik heb er - als onervaren shopper - ook veel van geleerd. En het was er koel door de airco. Want het was weliswaar lekker weer, maar op enkele dagen ook iets té lekker: 36 graden in de schaduw.


Wat dat betreft was het schilderij met de ventilatoren uit de MoMA-tentoonstelling van Robert Rauschenberg zeer toepasselijk...

Van de polarisatie was - in de ene week dat we er waren - niet heel veel te merken. Uit nieuwsgierigheid hebben we Trumptower (op Fifth Avenue, waar ook veel winkels zich bevinden, alsook the New York Public Library) bezocht. Wat met name opviel was de enorme hoeveelheid beveiliging aldaar.

Verder hebben we een demonstratie en tegendemonstratie in een park nabij het 9/11 Memorial gezien (op de gedenkplaats zelf mag niet gedemonstreerd worden). De politie had er duidelijk haar handen vol aan om de twee groepen uit elkaar te houden, maar met groots machtsvertoon lukte het haar, zodat de Big Apple niet ontploft is tijdens ons bezoek en we van een geslaagd bezoek kunnen spreken.

En een goed verstaander snapt wat ik met die laatste opmerking bedoel.....



maandag 5 juni 2017

Frankfurt war toll


Maar of ik ook wat geleerd heb in Frankfurt? Jazeker!

Sowieso kennisgemaakt met het verschijnsel Bibliothekartag (zo'n 3.000 deelnemers) en heel veel nieuwe mensen leren kennen. Oude bekenden gezien ook. Natürlich, die (Bibliothek)welt ist klein! Het eerste wat opviel was trouwens hoe ontzettend goed het georganiseerd was - en dan had ik nog geen lezing bijgewoond; dat zag je gewoon meteen: niets, maar dan ook niets was aan het toeval overgelaten. Perfekt und pünktlich, dat is ook wel eens fijn!


Maar dus ook een lezing gegeven en in een internationaal forum over informatievaardigheden gezeten met vertegenwoordigers uit Engeland, Zweden en Tsjechië. Erg leuk en leerzaam om te doen. We zijn grofweg natuurlijk allemaal met hetzelfde bezig, maar er zijn ook wel wat verschillen. Zo is er in Zweden bijvoorbeeld een wet die voorschrijft dat 100% van de universiteitspopulatie onderwezen moet worden in informatievaardigheden (men bereikt overigens maar 50%). In Tsjechië is er geen wet die zoiets voorschrijft, maar is er in 2015 een enquête uitgevoerd onder alle 17 universiteiten over de mate van informatievaardigheid van de studenten. Kijk, dat zijn mooie initiatieven waar we iets van kunnen leren. In Engeland is er een zeer actieve Information Literacy Group (van de CILIP), die allerlei manieren zoekt 'to get rid of the image of book stamping', en daarin behoorlijk lijkt te slagen. Ze verdienen wat geld door het organiseren van een jaarlijks congres (de LILAC) en zetten dit in om ook de rest van de samenleving en met name de schooljeugd te bereiken met lessen in informatievaardigheden, bijvoorbeeld in samenwerking met Teen Tech en met een Facts matter campagne.

Verder heb ik naast een paar internationale meetings ook nog een workshop over Open Educational Resources van Jürgen Plielinger gevolgd; wat aardige tips over OER-sites gekregen, maar wat vooral duidelijk werd, was dat Nederland behoorlijk voor loopt op Duitsland op dit gebied. Waar er in Duitsland nog vooral gepráát wordt over dit onderwerp, is men (bijvoorbeeld in Utrecht en Wageningen) al bezig met het bouwen van repository's voor het opslaan van Open Online Onderwijsmateriaal. Men was dus zeer geïnteresseerd in mijn verhaal en wilde graag samenwerken, ook op het gebied van e-learning. LibGuides was er bijvoorbeeld totaal onbekend, laat staan Xerte.

Hebben zij even geluk dat Nederland (en dan met name de KB) volgend jaar partner is met de Duitsers in de bibliotheekwereld/ organisatie Bibliothekartag! Dit jaar was dat Amerika, misschien dat er daarom wel zo veel aandacht was voor het nieuwe ACRL-framework. Ja, ja, daar moet ik me ook maar eens wat meer in gaan verdiepen; gelukkig loopt er momenteel een 23-dingencursus.


Trouwens niet te vergeten: Frankfurt is ook nog eens een leuke, mooi aan de Main gelegen stad. En ik had bovendien het geluk dat er tijdens mijn verblijf ook nog een Magrittetentoonstelling was.

Geen moment verveeld dus en tevens een uitnodiging om eens naar Universiteitsbibliotheek in Bonn te komen op zak. In combinatie met een Irantentoonstelling in die stad.

Nicht slecht!

zondag 28 mei 2017

Frankfurt, here I come!


Eigenlijk wou en zou ik dit jaar maar naar één congres gaan. Want congressen zijn leuk en leerzaam, maar slokken tegelijkertijd ook behoorlijk wat tijd op.

Maar de uitnodiging om naar de Bibliothekartag in Frankfurt (rare naam overigens voor een congres van vier dagen) te komen, kon ik niet afslaan. Mij was namelijk gevraagd Nederland te vertegenwoordigen in een sessie over de stand van zaken met betrekking tot Informatievaardigheden in Europa. Engeland, Zweden en Tsjechië zouden elk ook met een spreker vertegenwoordigd zijn.

Toen ik uitgenodigd werd, dacht ik, afgaande op de naam, dat het om een congres van één dag zou gaan, maar het is er dus een van vier dagen. Gezien het programma (met bekende onderwerpen als Open Acces en Research Data Management en behoorlijk wat sprekers uit het Openbare Bibliotheekwezen), houd ik het beperkt tot een tripje van drie dagen; maandag en vrijdag heb ik immers andere verplichtingen in het land (respectievelijk de landelijke werkgroep Open en Online Onderwijs, een topic dat ik zeker zal benoemen in mijn presentatie (ben ook benieuwd hoe ver andere landen zijn op dit gebied) en het landelijke overleg over informatievaardigheden, het zogenaamde LOOWI).

Aangezien dat laatste overleg pas op vrijdag is, kan ik de vragen die op het congres bij de forumdiscussie aan bod zullen komen, niet voorleggen aan het juiste gremium, maar wie weet zijn er mensen uit die club die mijn weblog lezen; die kunnen dan in de comments hieronder reageren.

How do you discuss and use the ACRL-Framework Information Literacy in your countries?
How is information literacy fixed within the curricula?
How do you estimate the need for new skills as data librarian or copyright librarian?
Do you discuss the competencies, skills and formal qualification of the teaching librarian in your
countries?
Does your university support information literacy?
Are there political initiatives for enhancing information literacy in your countries?
Is the teaching library widely accepted in your countries?

Interessante vragen. En natuurlijk zal ik jullie op de hoogte stellen van het verloop van de discussie. Vanuit mijn viersterrenhotel (het voordeel van een invited speaker, joehoe!).

zondag 21 mei 2017

Lekker eten


Dat ik van lekker eten houd, moge de lezers van deze weblog bekend zijn. En anders weten ze het nu. Dus: toen er een letter-eten (nee, dat is geen typfout) met Iraans eten werd georganiseerd, dacht een kennisje van mij meteen aan mij.

'Kom je ook mee, dat is gezellig! Het is een soort huiskamerrestaurantidee, samen met een man of 12 aan een mooie grote tafel in de internationale kookboekenbibliotheek van Inge genieten van een maaltijd, een Iraanse dit keer, bereid door een Iraanse kennis en haar dochter van Inge.'

Nou, dat wilde ik wel een keer proberen, waarom niet?

Dus ik mee, en ik vond het fantastisch! Mooie locatie, heerlijk eten en geweldig gezelschap. Wat wil je nog meer? Alleen jammer dat er maar 1 man bij was. Dat moet beter kunnen!

Of zouden mannen soms niet van lekker eten houden?

donderdag 11 mei 2017

Eindexamen voor volwassenen


Ben je benieuwd welk niveau je zou scoren als je de CITO opnieuw zou mogen doen?
Op de DWDD-site hebben ze een mooi testje van 10 vragen om te bepalen in welk niveau je ingedeeld zou worden.
Quick, easy and anonymous.
Bij mij klopte het gelukkig. Pfew!

vrijdag 5 mei 2017

Bij het consulaat


Na de horror van het invullen van alle formulieren voor het verkrijgen van het visum voor Amerika, moesten we ons ook nog op het consulaat melden voor een persoonlijk interview.

'Ach, weet je, dan maken we er ook een gezellig dagje Amsterdam van', zei ik tegen mijn dochter. 'En 's avonds moeten we toch naar Zaandam, voor een voorstelling van Theo Maassen.'
'Maar ik moet nog leren voor mijn examen, wanneer doe ik dat dan?'
'Nou, na de afspraak in het consulaat kunnen we lekker in de Openbare Bibliotheek in Amsterdam gaan zitten studeren en lekker lezen.' Dat lekker lezen gold voor mij uiteraard. Soms heb je als ouder nu eenmaal privileges.

Onze afspraak bij het consulaat was om 9.45 uur. In de trein kwamen we erachter dat mijn dochter een laptop bij zich had en dat die niet mee naar binnen mocht. Ah, geen probleem, het consulaat is toch op het Museumplein, dan doen we die wel even in een kluisje bij het Stedelijk museum.

Dachten we.

Want het Stedelijk bleek pas om 10 uur open te gaan. En voor het Van Gogh en het Rijks stonden enorme rijen. Wat nu? Eerst maar eens een koffie scoren bij het museumcafé, dat wél open was. Nadenken. Vragen of we de laptop misschien even in het museumcafé konden achterlaten. 'Die vraag krijgen we heel vaak, maar dat mogen we niet doen, hoezeer dat ons ook spijt. We krijgen hier soms hysterisch huilende mensen, maar we kunnen ze echt niet helpen. Ze zullen een nieuwe afspraak moeten maken, en dat duurt drie weken. En die tijd heeft niet iedereen.' Nou, wij dus ook niet - onze reis zou over een maand zijn en dat zou wel heel krap worden. 'En dat ga ik ook echt niet doen, want dan zit ik midden in mijn examens', kondigde mijn dochter aan.

Wat nu?

Gewoon maar gaan en kijken wat er gebeurt. Volgens de serveerster waren ze de laatste tijd iets milder wat betreft het meebrengen van elektronische apparatuur. 'Can I have a look in your bag? Do you have a laptop?, vroeg de bewaker nog voordat we naar binnen konden en onze zaak bepleiten. 'You have got 20 minutes to get rid of your laptop, otherwise you'll have to make another appointment.'

Twintig minuten? Het voelde alsof we een tijdbom in onze tas hadden. Waar raak je in 's hemelsnaam een laptop kwijt? De Rabobank om de hoek wilde niet zomaar een laptop bewaren. Ja maar jullie hebben toch kluisjes, verdomme? Wat zijn jullie nou voor een bank! Toch het Van Gogh maar proberen. En godzijdank had ik m'm museumjaarkaart bij me. Want met de museumjaarkaart mag je via een aparte ingang naar binnen, bleek. De ingang voor groepen. Zonder rij. Mijn verhaal kon gelukkig op sympathie rekenen en ik mocht mijn rugzak met laptop in een kluisje deponeren en kreeg netjes een retourticket mee om 'm weer op te halen. Zie, er zijn wel mensen die meedenken! En die werken blijkbaar voornamelijk in musea.

En nu? Terugrennen naar het consulaat. Net op tijd. De bewaker herkende ons gelukkig nog ondanks onze rood aangelopen en bezwete hoofden. We konden naar binnen.

Binnen betekende een bedompte ruimte met zo'n dertig stoelen van een onaantrekkelijk soort bruin. Een wachtruimte op het vliegveld of in het ziekenhuis. De gezichten naar de deur. Vier loketten aan de andere kant. Bij het eerste loket moest je je melden als je volgens je volgnummertje aan de beurt was. Daar moest je je papieren inleveren. Een pasfoto hoefde niet - hoewel toch duidelijk bij de instructies stond dat je die moest meenemen.

Scans van beide handen en duimen wilden ze wel. We moesten hard op het apparaat drukken. 'Hoe oud ben je?', vroeg de beambte aan mijn dochter. Controlevraag. 'Heeft u uw Iraanse paspoort bij u?' Dat had ik gelukkig, ondanks dat dat niet in de instructies stond. 'Het paspoort is verlopen', zei ik er voor de duidelijkheid bij, maar dat gaf verder niet. Het werd bij de papieren gestopt. Dat ik in het aanvraagformulier voor het visum per ongeluk mijn woonplaats in plaats van geboorteplaats had ingevuld gaf ook niet. We konden weer gaan zitten en wachten totdat onze naam werd omgeroepen.

Ondertussen konden we met alle gesprekken aan de loketten meeluisteren. Het hemd werd de mensen van het lijf gevraagd. We wisten wat ons te wachten stond. Dat was een voordeel. We hadden alleen niet gedacht dat deze interviews en plein public zouden worden afgenomen. Een beetje privacy zou fijn geweest zijn.

Onze naam werd omgeroepen en we snelden ons naar loket 3. Ergens waren we langzamerhand best een beetje zenuwachtig geworden in deze poppenkast. Dat is vast ook de bedoeling van dit soort settings. We moesten nóg een scan van onze handen en onze duimen laten maken. Deze keer moesten we juist niet drukken. 'Niet zo hard drukken, zo kan ik toch geen fatsoenlijke scan maken?' Ja sorry hoor, bij het scanapparaat van uw collega moesten we juist hard en nog harder drukken.

'Hoe weet u zeker dat u een dubbele nationaliteit heeft? Waarom staat u bij uw man in het paspoort en heeft u geen eigen paspoort?' 'Dat weet ik niet, dat heeft mijn man allemaal geregeld.' 'Wanneer was u voor het laatst in Iran en wat deed u daar?' 'In 2009, op familiebezoek.' 'Wat gaat u in Amerika doen?' 'Gewoon, een stedentrip naar New York.' 'Okay, het visum wordt naar u opgestuurd.'
We kregen onze documenten terug en stonden een beetje verbouwereerd naar de mevrouw te kijken. 'En ons paspoort dan?' 'Dat wordt naar u opgestuurd.'

We dropen af. Dit was het dan. We kregen blijkbaar een visum (maar zouden daarvoor wel een paar dagen paspoortloos zijn). Terug naar het Van Goghmuseum voor onze 'gevaarlijke' spullen en bijkomen bij een lunch in wat een zaak van Gordon bleek te zijn. Dat ook nog!

Gelukkig had ik een surrealistisch boek voor in de bieb bij me en had Theo Maassen nog een paar goeie grappen in de aanbieding. Anders had ik het allemaal niet geloofd en als te surrealistisch beoordeeld.