Station Lent

Het station in Lent dreigt weg te rotten. Het was altijd al een gammele tijdelijke constructie, maar nu roest-ie ook nog eens helemaal weg. Met als gevolg dat nu haast niemand meer met de trein durft, tenminste niet vanuit Lent. Er wordt massaal opgestapt in Nijmegen. Schandalig, vooral als je bedenkt dat de Waalsprong groen zou worden en zou inzetten op het stimuleren van fiets en openbaar vervoer. Nou, de eerste vijf jaar was er geen buslijn extra te bekennen in nieuw-Lent.

Groene molens malen blijkbaar langzaam.

Groen roest.

Kassen verkassen

Toen ik in Lent ging wonen, waren mijn ouders blij: gelukkig ging tenminste één van hun kinderen weer tussen de kassen wonen - mijn vader was immers vroeger een echte Westlandse kweker.

Maar successievelijk worden alle kassen in Lent afgebroken. Om nog meer plaats te maken voor nog meer huizen. En eigenlijk is dat toch wel een soort van jammer.

Nijmeegse inbrekers

Tja, met Nijmeegse inbrekers heb je geen rechts kabinet nodig! De een probeert zijn gestolen waar (mp3-spelers) aan de politie te verkopen en de ander lukt het niet om de geldautomaat bij de universiteit op te blazen.

Zware jongens?

Kamer in het verleden

Toen aangekondigd werd dat men ter ere van het vijftienjarig bestaan bij de avonden van de VPRO een speciaal project had waarbij vijftien schrijvers een week lang opgesloten zouden worden op een soort onbewoond eiland zonder radio, televisie, krant en internet, dacht ik 'wat een SAAI project'. Maar het levert fantastische radio op! De schrijvers moeten elke dag een radioverslag van ongeveer een kwartier maken dat door een boot (!) wordt opgehaald. Dat wordt dan dagelijks bij de avonden uitgezonden. Het levert een prachtig mozaïek van zeer intieme gevoelens van geluk en eenzaamheid en creatieve uitingen op. Tevens worden door de schrijvers foto's of filmpjes meegestuurd die op de site bij de radiobijdragen worden geplaatst om het beeld te complementeren.

Het is eigenlijk een beetje een herhaling van het experiment uit 1971 met Jan Wolkers en Godfried Bomans die een week lang op Rottumerplaat werden gedropt. Hun verbinding met de buitenwereld bestond uit een dagelijks radioverslag met Willem Ruis. Heel Nederland keek destijds reikhalzend uit naar de volgende gedenkwaardige aflevering met deze markante mannen. Ik niet, want ik was toen nog maar 3 jaar.
Jan Wolkers vond het een schitterende week, maar Godfried Bomans - toch al een beetje ziekelijk - overleed enkele weken later. Maar hij had dan ook heel slecht weer en dan is zo'n tentje koud en eenzaam.

Tot nu toe zijn bij de moderne dropping de schrijvers Pauline Cornelissen, Gerbrand Bakker, David Pefko, Atte Jongstra en Joke Hermsen geweest. Voor Franca Treur zit het er bijna op.

Pauline Cornelissen werd heerlijk rustig en traag in de goed geoutilleerde boot (geen armzalig tentje dus), kreeg ongepland toch nog wat bezoek, Gerbrand Bakker vond het er heerlijk en kon maar moeilijk afscheid nemen van het eiland (hij was veel buiten - is naast schrijver ook hovenier - en heeft het eiland min of meer ontgonnen door er allerlei paden aan te leggen), David Pefko werd - hoewel gehopen door zijn irritante 'vriend' Louis Nanet - bijna gek van eenzaamheid, Atte Jongstra had het ook wel naar zijn zin, hoewel hij de directe feedback op z'n maaksels via Facebook miste, Joke Hermsen viel het alleen zijn eigenlijk een beetje tegenvallen (terwijl ze met haar boek stil de tijd juist pleit voor meer tot jezelf komen door dit soort stiltepauzes), met name toen het zonnetje ophield met schijnen en Franca Treur houdt het er ook best goed uit, maar heeft dan ook een vlag gehaakt.

Je vraagt je natuurlijk af hoe je zelf zou reageren op zo'n eiland omringd door (een beetje) natuur en verder alleen je CD's en boeken. Ik denk dat ik me wel zou vermaken. Ik houd namelijk enorm van stilte en natuur. Maar ik zou m'n dierbaren wel missen. Denk ik.

Hoera!

Hoera, we krijgen van ons college de middelen (= het geld) om onze plannen met betrekking tot een stevige digitale bibliotheek uit de voeren. Kunnen we eindelijk een discovery tool aanschaffen om intuïtief zoeken mogelijk te maken, onze repository naar behoren vullen, een ERM-systeem aanschaffen, ons mooie erfgoed professioneel scannen en dus breder beschikbaar stellen en nog veel en veel meer.

Het worden drukke tijden, want alles moet binnen vier jaar klaar zijn. En de 'gewone' bibliotheek moet natuurlijk ook gewoon door blijven draaien.

Maar.....we zijn er klaar voor! Vermoed ik tenminste.

Linke hobby's

Liever linkse hobby's dan linke hobby's! En nu even een (taalkundige, dus linkse) vraag: is het nou hobby's of hobbies? Of mag allebei?

Studiedag met Warwick: een verslagje

Gisteren hadden we collega's van een bevriende universiteitsbibliotheek uit Warwick op bezoek. En bij zo'n bezoek hoort natuurlijk een heuse studiedag met lezingen en discussie.

Robin Green, de adjunctdirecteur van de bibliotheek aldaar en tevens Schot, mocht het spits afbijten. Hij had een mooie powerpointpresentatie over wat de bibliotheek allemaal kan doen voor de universitaire gemeenschap. Zijn belangrijkste boodschap: de bibliotheek moet niet een passieve beschikbaarsteller van informatie zijn, maar een actieve partner van de onderzoekers en studenten. Ze moet proberen de onderzoekers en studenten steil achterover te laten slaan: 'My goodness, I didn't know the library could do this for me.' Hij vindt dat er een belangrijke rol is weggelegd voor de bibliotheek in het tot stand brengen van de ontmoeting tussen wetenschappers onderling en wetenschappers en studenten (en bibliotheekpersoneel). Daar zijn de bibliotheekgebouwen en media aldaar ook helemaal op ingericht. De onderste paar verdiepingen zijn echte ontmoetingsruimten waar gepraat, overlegd en gegeten mag worden. Ze hebben studenten in dienst die (herkenbaar aan hun t-shirts) rondlopen om vragen te beantwoorden. De bovenste verdiepingen zijn stilteruimtes. Het meubilair is (door de studenten en onderzoekers zelf) op alle verdiepingen verschuifbaar: de inrichting is zo geen dag hetzelfde. De bibliotheek doet haar best om op allerlei gebieden grenzen te slechten.

Qua digitalisering vraagt Robin zich af of we snel genoeg zijn om met Google te kunnen concurreren. Wat wel moet, volgens hem. Om onze waarde te behouden en uit te breiden naar de digitale wereld, is wel geld nodig; daarvoor wordt er veel beroep gedaan op fondsen. De traditionele rollen kunnen grotendeels nog niet worden afgestoten namelijk, hoewel het wel noodzakelijk is om forse keuzes te maken. Daarvoor moet er wel een mindshift plaatsvinden. Er moet meer in termen van marketing tools gedacht worden, we moeten meer op de voorgrond treden. Want we mogen dan wel een partner willen zijn, we kunnen de wetenschappers en studenten geen zaken opleggen (in de zin van thou must....), wel enthousiasmeren. Tevens hield hij een pleidooi voor het oprichten van een universitaire uitgeverij op alle universiteiten. Wetenschappers zijn immers niet alleen informatiezoekers en -gebruikers, maar ook informatiepublicéérders. Vandaar ook het enorme belang van de repositories, ook voor de masterscripties van de studenten.

Vervolgens kwam onze directeur Graham aan het woord over Library Advocacy (let op de foto: hij danst soms tijdens zijn lezingen). Zijn stelling: The library is dead. Long live the information service. Over wat een naamsverandering bijvoorbeeld kan doen. De uitdagende stelling werd overigens door één van de aanwezige wetenschappers van de faculteit managementwetenschappen totaal verkeerd opgevat.

De klacht die Graham naar voren bracht, is dat de universiteiten de bibliotheek niet als core business zien. Maar hij doet dagelijks z'n best om ze het tegendeel te bewijzen. Marketing is volgens hem een te commerciële term voor Nederland; wij spreken liever over externe communicatie. Zijn dia's met veel facts and figures waren gelardeerd met foto's van aantrekkelijke Nijmeegse studenten en studentes, waardoor er bijna een wedstrijd ontstond over wie nou de aantrekkelijkste studenten had, Warwick of Nijmegen.

Hierna was het de beurt aan Antony Brewerton, hoofd academische ondersteuning, door zijn collega's liefkozend Anth genoemd. Hij was ook meteen mijn favoriet, omdat ik later in de pauze van hem een tasje met 'I love the library' kreeg.

Hij begon met de ladder of loyalty, waarbij de hoogste sport de partner is (nou ja, de dia zag er een beetje anders uit, maar voor het idee).

Ook hij hamerde op de zichtbaarheid, middels folders, tasjes (!) et cetera. De door de bibliotheek behaalde resultaten moeten volgens hem zo prominent mogelijk gepresenteerd worden op strategische plaatsen. Slimme marketing dus. Ze luisteren erg goed naar de wensen van de studenten en onderzoekers en hebben bijvoorbeeld filmpjes gemaakt met studenten die suggesties doen aan de bibliotheek. Het grappigste advies was dat je niet naast een te aantrekkelijk iemand moet gaan zitten. Leuk, maar wát een saaie achtergrond!

Na de pauze kwam Donna Carroll (hoofd research en development) aan het woord over de fysieke bibliotheek. Vier zaken zijn daarbij essentieel volgens haar:

- adept and embrace technology
- engage with users
- learn from each other
- remain flexible

Een enthousiaste dame, die de bibliotheek volgens mij goed kan 'verkopen'. Ze had mooie dia's van de (levendige) learning grids en teaching grids met voor het onderwijs vernieuwende apparatuur die daar uitgeprobeerd kan worden. De bibliotheek maakt een dynamische indruk door de events die door henzelf en anderen georganiseerd worden in de verschillende grids. Eén van de succesnummers zijn bijvoorbeeld de 'food for thought' sessies, waarbij de wetenschappers in ruil voor advies en suggesties aan de bibliotheek een lunch aangeboden krijgen. Dit soort events helpt enorm om op informele wijze een goed contact met de (academische) universiteitsmedewerkers te krijgen.

Daarna kwamen er nog twee praatjes over wat voor mensen je voor die toekomstige functies nou nodig hebt. Volgens mij waren ze daar in Warwick een stuk verder in dan wij in Nijmegen. Wij zijn nog in de onderzoekende fase (work force profile preview), terwijl ze in Warwick al spijkers met koppen geslagen hebben.

Interessante dag al met al. Weer veel food for thought voor de organisatie zullen we maar zeggen.

Voor foto's zie vorige post en Picasa.