De leerling wil vooral rust, zo kopt het artikel van Astrid Boon in de Volkskrant. Dat kan ik me voorstellen; af en toe een geintje is leuk, maar de hele les flauwe geintjes en geschreeuw? En daar dan vervolgens over praten? Dat willen de meeste leerlingen niet; die willen gewoon iets leren, inhoud, verder komen, aan hun toekomst werken. Ik hoor dat ook terug van mijn eigen kinderen; die balen ontzettend van de 'lesverpesters' en het feit dat hun veel te veel ruimte wordt gegeven.En dat terwijl er tegenwoordig meer docenten met didactische vaardigheden dan leraren met vakkennis (dat wil zeggen universitair geschoold) voor de klas staan. Dat geeft toch te denken.
Ik mag niets zeggen, want ik ben ook met al mijn vakkennis verdwenen uit het onderwijs, dus mede schuldig. Maar ik had er wel mijn redenen voor om uit het onderwijs te vertrekken.
Eén van de redenen was dat ik, met name bij ons vorige huis, het verschil tussen onderwijsgevenden en niet-onderwijsgevenden kon zien. Bij onderwijsgevenden was elke avond de hele avond het licht van de studeerkamer aan. Lessen voorbereiden, proefwerken nakijken. De niet-onderwijsgevenden zaten avond aan avond heerlijk op het pleintje (wij woonden aan een hofje) glaasjes wijn te drinken. En hadden ze minder vrije dagen? Welnee, met al die ADV-dagen hadden ze evenveel vakantie als de docenten.
Ik dacht: weet je wat, dat wil ik ook wel! En heb het onderwijs verlaten. En tot nu toe geen spijt. Hoewel, soms mis ik het wel. Daarom geef ik af en toe nog cursussen of bijles. For old time's sake.
En het doet me goed als een leerling na een bijles toch in staat is een voldoende te halen. Of als een oudleerling weer contact met je zoekt. Ik zou bijna......
