Carrièrelunch

Zó vaak krijg ik geen post vanuit de opleiding klassieke talen, maar een paar weken geleden kwam er opeens een mailtje binnen van een vertegenwoordiger van de studentenvereniging van GLTC: of ik als alumna mee wilde doen aan een carrièrelunch en de studenten iets wilde vertellen over mijn carrière na mijn studie klassieke talen. Maar natuurlijk! Zelfs als de lunch op mijn vrije dag is....

De lunch zelf bleek voornamelijk te bestaan uit heerlijke zelfgemaakte hartige en zoete spijzen (de helft van de studenten zou in ieder geval al geschikt zijn voor een carrière als kok!) en werd geserveerd in een helaas nogal zielloos collegezaaltje in het zogenaamde TvA-complex, dat op de nominatie staat om gesloopt te worden. Aan presentatievaardigheden zou nog wel wat gesleuteld kunnen worden door de jongens en de meisjes. Maar misschien hadden ze dit zaaltje gratis kunnen huren.

Naast mij was er nog een aantal alumni: een leraar uit Limburg, een assistent professor van de vakgroep geschiedenis (toevallig een jaargenot van mij) en twee promovendi (een bij archeologie en een bij cultuurwetenschappen). Behalve de leraar dus allemaal op de campus werkzaam.

Enfin, we mochten ons voorstellen en vertellen hoe we tot de keuze voor ons beroep waren gekomen. De meesten waren er net als ik van overtuigd dat ze na hun studie het onderwijs in zouden gaan, maar bij vier van ons vijf liep het uiteindelijk toch een beetje anders. Drie van de vijf hadden uiteindelijk voor het onderzoek gekozen en ikzelf na een carrière van zes jaar in het onderwijs (waar ik overigens nooit spijt van heb gehad - ik zou het zo weer doen) voor het wonderschone boekenvak. 

Tijdens de lunch konden de studenten (een stuk of vijftien) vragen aan ons stellen. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ze me meteen met vragen over de bibliotheek zouden bestoken, maar nee, het ging vooral over mijn onderwijsperiode: of het niet saai was om elk jaar opnieuw de ablativus absolutus uit te leggen en zo. Echt niet, zo meldde ik ze naar waarheid, want het onderwijs is zo veel méér dan dat. Je hebt namelijk te maken met jonge mensen, en die zijn stuk voor stuk de moeite waard, elk jaar opnieuw. Je bouwt een band met ze op, leert ze (inderdaad) de grammatica, maar vertelt ze ook verhalen (en zij jou), en vertaalt en beleeft de teksten met ze en ziet ze langzaam beter worden in Grieks, Latijn en tekstbegrip, maar je ziet ze ook volwassen worden. Je gaat met ze op reis en maakt ze zo op een hele andere manier mee. En je hebt leuke (want sociale) collega's.

Uiteindelijk moest ik wel erkennen dat het voordeel van mijn huidige baan is, dat ik 's avonds en in het weekend niet meer hoef te werken. Dat dat wel een zwaarwegende motivatie voor mij was geweest om niet na een paar jaar tóch weer terug te keren naar het onderwijs. O ja, en dat werken in een bibliotheek óók gewoon heel leuk is en dat ik mijn onderwijservaring en vakkennis bij de UB ook goed kan inzetten. En ook leuke collega's heb.

Al met al een boeiende middag. En een aardige bijkomstigheid dat we bij wijze van dank twee mooie boekjes en een doosje bonbons kregen. Alleen al daardoor voelde het absolutum niet als een opoffering.

Collegetour

Belofte maakt schuld, dus hierbij nog een klein verslagje van de Collegetour die ik bezocht heb in het kader van de Career Week van de RU.

Gasten waren weervrouw Margot Ribberink, directeur Arbeidsmarkt Randstad Marjolein ten Hoonte en ex-politica Agnes Kant, allen alumnae van de Radboud Universiteit, allen vrouw, inclusief de interviewster. Keken we hier naar de elite van de toekomst? Het zou - gezien de prestaties van de meisjes op de universiteit - zo maar kunnen.

Maar daar ging het niet over tijdens de collegetour. Veeleer over de carrières van de dames en hoe ze die aangepakt hadden. Over een paar dingen waren ze het eens: je moet je hart volgen, een beetje lef hebben, goed beseffen waar je goed in bent, je breed ontwikkelen.

Alle drie gaven ze toe dat ze in hun jeugd best verlegen, en niet echt uitgesproken waren. Dat dit in de loop der tijd (bij de een wat eerder dan bij de ander) bijgetrokken was, ze meer zelfvertrouwen kregen en zichzelf meer durfden te laten zien.

Ribberink (ze noemde zichzelf de eerste klimaatvluchteling), studeerde aanvankelijk in Leiden (biologie), waar ze zich totaal verloren voelde, en is toen naar Nijmegen verhuisd, waar alles eigenlijk meteen op rolletjes liep en ze zich helemaal in haar element voelde. Na haar studie meldde ze zich met een beetje bluf als uitstekende kandidate voor het presenteren van het weer bij het net opgerichte bedrijf MeteoConsult en de rest is geschiedenis. Dat ze er een paar jaar geleden bij RTL4 uitgekickt werd vanwege haar leeftijd, deed haar niets; ze heeft het bij Omroep MAX ook naar haar zin....

Marjolein te Hoonte is een wat minder bekende alumna. Je had haar onder andere kunnen kennen van de Tegenlichtaflevering over de toekomst van werk, maar er zijn natuurlijk weken dat je, net als ik, niet naar Tegenlicht kijkt. Ze heeft ooit aan de RU rechten gestudeerd, en zegt dat ze daar nog elke dag profijt van heeft - inzake arbeid zijn er altijd wel juridische kwesties uit te zoeken en die bagage heeft ze toch maar mooi. Ze maakte een heel open en toegankelijke indruk. Geen probleem als alle aanwezigen (en dat waren er toch gauw een stuk of vijftig) contact met haar zouden zoeken via haar LinkedInprofiel, vond ze. Maar ze moesten wel duidelijk kunnen omschrijven wat ze te bieden hadden.

En dan Agnes Kant, tegenwoordig directeur van Labreb, maar toch vooral bekend als SP-voorvrouw. Ze vertelde dat veel dingen bij haar niet gepland waren, maar haar overkwamen. Zoals het kamerlidmaatschap van de SP. Jan Marijnissen kwam haar gewoon hálen bij de Radboud Universiteit, waar ze als wetenschappelijk medewerker epidemologie aan het werk was. Ze moest voor de SP de kamer in, en snel ook! Jarenlang heeft ze daar gewerkt als woordvoerder gezondheid en toen Marijnissen ziek werd, 'moest' ze ook aan de bak als fractievoorzitter, wat niet haar eerste keus geweest zou zijn.

Achteraf was ze trouwens liever arts geworden. Maar ze is nu tevreden met haar directeurschap en gaat alleen de politiek pas weer in als ze minister van gezondheid mag worden. Ze kwam trouwens heel redelijk en minder bitcherig over dan op televisie. De bitcherige indruk weet ze aan met name een discussie met Geert Wilders, waarbij de geluidsinstallatie heel slecht was en ze dus een beetje moest schreeuwen om een enigszins verstaanbaar te zijn.

Haar politieke activisme was ze overigens nog niet kwijt; we moesten allemaal vooral maar op de SP stemmen en niet op Groen Links of D66, want die waren vóór het leenstelsel.

Leuke middag, met drie mooie en totaal verschillende carrières van boeiende vrouwen.

Legocarrière

Deze week is het Career Week bij de Radboud Universiteit. Dat betekent de hele week allerlei activiteiten rondom de arbeidsmarkt en loopbaan(oriëntatie), niet alleen van studenten, maar ook van werknemers en alumni.

Maandag was er bijvoorbeeld een Lego Serious Play - sessie, waarin het de bedoeling was te ontdekken wie je bent en wat je aspireert in je werk. Aangezien het aangekondigd werd als een innovatieve methode voor ontwikkeling van visie, strategie en innovaties op het niveau van zowel team als organisatie, had ik me ervoor opgegeven.

We begonnen met het bouwen van een toren met jezelf 'on top'. Hoewel we allemaal hetzelfde setje blokjes hadden, zagen onze torens er behoorlijk verschillend uit. De ene toren was hoog, de andere laag, de een massief, de andere met veel lucht tussen de blokjes. Je gemaakte bouwkeuzes mocht je toelichten in je groepje. Hierna mochten we een model van papier nabouwen en er eigen elementen aan toevoegen. Natuurlijk met toelichting waarom je juist voor deze toevoegingen had gekozen.

Daarna mochten we een vervelende baas die je ooit gehad had bouwen. Hierop werd, hoewel we maar weinig blokjes hadden, natuurlijk flink losgegaan. Het resultaat van mijn nachtmerriebaasje:

Een toezicht- en controlehouder met cycloopoog en een alarmknop op het hoofd die het mooie en weerloze (de roze bloem) probeert kapot te slaan. De baas heeft zichzelf op een sokkel gezet. De verbinding is vooral met boven; daar is de aandachtsantenne op gericht.

Daarna mochten we gaan bouwen met de grote bakken Lego, die nog veel meer mogelijkheden boden dan onze kleine opwarmpakketjes. De opdracht was een model van je eigen kwaliteit(en) te maken. Dat viel nog niet mee. En die daarna was nog moeilijker: een visualisatie van de mogelijke resultaten van het inzetten van je kwaliteit(en) over een paar jaar. Dit is die van mij - en jullie weten allemaal hoe creatief ik ben, right? - een open raam met een schotelantenne die in verbinding staat met meer open ramen met als resultaat een open schatkist met zichtbare rijkdom (open online leermaterialen) voor iedereen.

Andere mensen hadden uiteraard weer heel andere dingen gemaakt, zoals een brug met aan weerszijden een hond en een kat, met onder de brug een haai. Verder was er een huis van kennis met meerdere verdiepingen, waarin alles en iedereen met elkaar in verbinding stond en de koning zich op de onderste verdieping verbond. Een ander had weer een rots gefabriceerd: hij hoopte voor anderen een rots in de branding te zijn en zelf ook een vaste baan te krijgen.

Door het bouwen met Lego kwamen we op een prettige manier met elkaar in gesprek, hoewel we elkaar van tevoren helemaal niet kenden en ook behoorlijk in leeftijd verschilden, want studenten en medewerkers zaten door elkaar.

Echt innovatief zou ik het niet willen noemen, want volgens mij wordt het gebruik van dit soort materialen al veel langer bij allerhande therapieën en groepssessies gebruikt, maar het was wel fun.

Na deze workshop ben ik ook naar naar een soort Collegetour met onder andere Agnes Kant en Margot Ribberink geweest, maar daarover later meer.

Boeiende carrièrewisseling

Eén van de docenten van mijn zoon - om precies te zijn zijn docente geschiedenis - gaat binnenkort na 10 jaar voor de klas te hebben gestaan een interessante carrièremove maken: ze gaat bij de politie werken. Dat vind ik wel grappig: van boefjes boeien naar boeven boeien.

Saillant detail is dat het politiebureau náást de school is. Zou ze tijdens het lesgeven naar de politieagenten op straat gekeken hebben en gedacht hebben 'dit wil ik ook wel, liever buiten dan binnen' of misschien haar historische kennis willen inzetten bij de recherche en in het verleden van de boeven gaan spitten?

Wel stoerrr in elk geval, deze move! Maar ook jammer, want ze was een heel enthousiaste docente.