Weer een dag

Las ik in het begin van de pandemie elke ochtend de stukken van Ilja Leonard Pfeijffer, tegenwoordig luister ik rond dezelfde tijd de podcast Weer een dag van Marcel van Roosmalen en Gijs Groenteman. Is dat vooruitgang? Dat zou ik niet durven stellen. Het is vooral....anders.

De columns van Pfeijffer las ik op mijn thuiswerkplek en door zijn stukken was ik er meteen weer van doordrongen waarom ik dáár zat en niet op kantoor. Dat hielp.

De podcast van Van Roosmalen en Groenteman luister ik op de fiets via de koptelefoon, op weg naar kantoor. Want inmiddels mag ik daar weer heen (en thuisblijven als het regent, dat is pas vooruitgang!). De gesprekken van Marcel en Gijs - soms vergis ik me en noem ik ze Teun en Gijs - zijn niet zo poëtisch als de columns van Ilja, maar wel een stuk humoristischer, ondanks dat ze hun best doen zo treurig en cynisch mogelijk te doen, ze zijn vooral grappig. 

Marcel dan. Gijs is de serious cop die Marcel een beetje in toom moet houden en tegelijkertijd vreselijk om hem moet lachen. Ondertussen bespreken ze even gemakkelijk de politiek als de oorlog als hun gezamenlijke (media-)avonturen. Voor het beeld wordt Marcel 's ochtends door Gijs gebeld, maar soms vergissen ze zich en weet je dat ze het de avond ervoor hebben opgenomen. Het maakt niet uit, het is altijd gezellig gebabbel. 

Met reclame, dat wel. Eerst van één merk en tegenwoordig zelfs van twéé. Ach ja, de jongens moeten ook wat verdienen. Ik gun het ze.

Maar toch mis ik Ilja. Kan die niet af en toe poëtisch mee komen babbelen? En dan niet over de pandemie graag. 's Avonds lukt hem dat vast.

Jelle, de Oekraïne en de bibliotheek

Wel 500 man was er op afgekomen, op de lezing van Jelle Brandt Corstius over de Oekraïne in de openbare bibliotheek in Nijmegen. En het was een feestje. Een feestje wat het referendum over de Oekraïne - de aanleiding voor de lezing - niet is. Daar was Jelle BC heel duidelijk in. En dat kon hij goed uitleggen.

Net als waarom we met z'n allen 'ja' moeten gaan stemmen komende woensdag. Onze eigen onvrede over de medezeggenschap met betrekking tot EU-zaken afwentelen op een onschuldig, nou ja onschuldig, land als de Oekraïne. Juist nu het onze steun zo hard nodig heeft, want het staat op instorten. Geef ze in 's hemelsnaam de kans er daar weer een beetje bovenop te komen; ze verdienen het. En als ik de kranten er deze week op nasla, is hij bepaald de enige niet. We hoeven volgens hem ook niet bang te zijn dat het land zich bij de EU aansluit, want dat doen Chili en Zuid-Afrika, met wie dezelfde soort verdragen als nu met de Oekraïne zijn afgesloten, ook niet. Sowieso gaan stemmen, is zijn advies, want anders gaat het nee-kamp winnen en zitten we straks opgescheept met meer van dit soort zinloze (en dure) referenda, omdat de Geen Stijlers bloed geroken hebben.

In het begin ging de lezing overigens niet zozeer over de Oekraïne, maar over de avonturen van Jelle in Rusland. Daar kan de man, die eruit ziet en zich ook heel natuurlijk gedraagt als de ideale schoonzoon echt heel leuk over vertellen. Hij maakte daarvoor gebruik van foto's op een powerpoint, maar omdat hij alleen foto's gebruikte, leek het net een ouderwetse diashow.

Wat heeft hij zich verbaasd over de Russische cultuur! Over de corruptie, de alcoholconsumptie (bier wordt daar overigens niet eens toe gerekend - een te laag alcoholpercentage), de dingetjes als een telefoon zonder toetsen waar je alleen op gebeld kan worden (door wie dan?), deuren die nergens naar toe leiden et cetera. In het begin vond hij het allemaal vooral heel erg grappig, maar later won de ergernis het zo erg, dat hij het land na jarenlang correspondentschap toch maar verlaten heeft.

Maar er dit jaar toch weer op vakantie gaat.

Het etiket op dit geliefde bier liegt er niet om. "Oekraïners drukken zich vrij direct uit", droge reactie Jelle. https://t.co/StRAkyKLLd

— Gelderland Zuid (@bieb024) 31 maart 2016