Afgelopen weekend maakte ik samen met mijn kleinzoon een sneeuwpop in het nabijgelegen speeltuintje. Of beter gezegd, ik maakte de sneeuwpop, terwijl hij vanaf de schommel toekeek. Meneer had het koud en wilde geen wanten aan.
Het maken van de sneeuwpop was trouwens een koud kunstje, omdat ik hem kon samenstellen uit de restanten van een omver getrapt eerder gemaakt exemplaar. Ik hoefde alleen nog maar de kop op de romp te zetten en ogen, neus, mond en sjaal toe te voegen. Zo gezegd zo gedaan.
De kleinzoon vond 'm heel geslaagd, hij had alleen één probleem: hij vond het zonde dat ik de meegebrachte wortel tot neus had gepromoveerd. Die wilde hij liever zelf opeten.
'Dan krijgt de sneeuwpop ook geen snot', zo vatte hij de win-win situatie samen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten