Deze zomer had ik op televisie al de BBC-verfilming van Sense and Sensibility gezien, maar verder had ik nog nooit iets van Jane Austen gezien of gelezen, terwijl haar boeken toch tot de klassiekers van de wereldliteratuur behoren (en ik aan het retrolezen ben).Ik heb voor Emma gekozen, omdat het in de top 100 van Ten Aanval stond, prominent bovenaan.
En ik heb van Emma genoten, maar het is wel een boek voor als je heel veel tijd hebt, want het is een (romantische) realityshow van 600 pagina's.
Maar als je de tijd eenmaal hebt en je kunt laten meevoeren, is het heerlijk je in te leven in de 19e eeuw.
En ik heb van Emma genoten, maar het is wel een boek voor als je heel veel tijd hebt, want het is een (romantische) realityshow van 600 pagina's.
Maar als je de tijd eenmaal hebt en je kunt laten meevoeren, is het heerlijk je in te leven in de 19e eeuw.
De vraag die bij mij steeds opkwam tijdens het lezen was: zou ik Emma willen zijn?
En het antwoord is ja en nee. Ik zou absoluut een landgoed willen hebben - bedienden echter niet.
En het antwoord is ja en nee. Ik zou absoluut een landgoed willen hebben - bedienden echter niet.
Maar opgesloten zitten in een klein dorp en steeds dezelfde mensen tegen het lijf lopen en als enige bezigheid elkaars leven onder de loep houden hebben , nee, dank je feestelijk! Je houden aan alle conventies die bij een bepaalde stand horen: nee, ook niet!
Gelukkig houdt Emma daar ook niet van. Gedurende het hele verhaal blijft ze een prettig soort humor, onafhankelijkheid en levenslust houden en vermaakt ze zich met het koppelen van vrienden en vriendinnen, het smeden van intriges en het hebben van onderonsjes daarover.
Zo tegen het slot van het verhaal keert dat zich een beetje tegen haar, maar uiteindelijk komt alles op z'n pootjes terecht en trouwt ze met de man die haar liefheeft en die zij ook liefheeft (maar die ik persoonlijk een beetje saai zou vinden).
Op de achtergrond is steeds haar vader aanwezig, een bangige oude man, die zich te pas en te onpas zorgen maakt of mensen geen kou vatten en het absoluut zielig vindt als vrouwen in het huwelijk treden. Dat laatste deelt niemand van de personages met hem, maar waar iedereen het over eens is, is dat het zo'n beetje het toppunt van zieligheid is, als vrouwen moeten gaan werken voor hun geld.
Zo tegen het slot van het verhaal keert dat zich een beetje tegen haar, maar uiteindelijk komt alles op z'n pootjes terecht en trouwt ze met de man die haar liefheeft en die zij ook liefheeft (maar die ik persoonlijk een beetje saai zou vinden).
Op de achtergrond is steeds haar vader aanwezig, een bangige oude man, die zich te pas en te onpas zorgen maakt of mensen geen kou vatten en het absoluut zielig vindt als vrouwen in het huwelijk treden. Dat laatste deelt niemand van de personages met hem, maar waar iedereen het over eens is, is dat het zo'n beetje het toppunt van zieligheid is, als vrouwen moeten gaan werken voor hun geld.
Jane Austen was zelf bewust ongehuwd, maar laat Emma uiteindelijk dus toch trouwen.
Ze is zelf gestorven op 41 jarige (!) leeftijd.
Hoe lang Emma nog geleefd heeft, vertelt het verhaal niet.
Ze is zelf gestorven op 41 jarige (!) leeftijd.
Hoe lang Emma nog geleefd heeft, vertelt het verhaal niet.
Hoe zou zij trouwens tegen onze wereld aankijken?
