zaterdag 22 april 2017

Ilja's Instagram


Sommige mensen kunnen alles. Neem Ilja Leonard Pfeijffer. Was-ie eerst al een briljant wetenschapper - op z'n minst volgens zichzelf - bleek hij ook nog eens een prima dichter te zijn, en ontpopte hij zich later als een fantastisch schrijver met LibrisLiteratuurprijs en al.

Maar nu blijkt hij ook nog eens zeer verdienstelijk te kunnen fotograferen, blijkens de mooie en sfeervolle (veelal ook portret)foto's van Genua op Instagram.

En aangezien het daar altijd mooi weer lijkt, krijg ik door die foto's (en het La Superbaboek natuurlijk) gewoon zin om de stad eens te bezoeken.

Ook eens een kijkje nemen? Zie hier zijn instagramaccount.

woensdag 19 april 2017

UB-gidsen


Een gedeelte van de website van onze UB bestond uit zogenaamde vakgebiedenportals. Deze werden weliswaar door sommige bezoekers gebruikt, maar niet echt veelvuldig, op een enkele uitzondering na. Ze zagen er dan ook niet heel aantrekkelijk uit.

Dat moet beter kunnen, dacht de webredactie. En zo gedacht, zo gedaan. Dus hebben we na een voorbereidingstijd van ruim twee jaar nu voor elk vakgebied apart (maar in de grond gebaseerd op hetzelfde ontwerp) een splinternieuwe portal, UB-gids genaamd.

Zelf heb ik meegedacht over de inhoudelijke vulling van die van Geschiedenis en Klassieke Talen. Zie hier het resultaat:

UB-gids Geschiedenis
UB-gids Klassieke Talen

Mocht je nog aanvullingen hebben: ik houd me aanbevolen!

zaterdag 15 april 2017

NIOD en Netwerk Oorlogsbronnen


Bij het vorige geschiedenisvakreferentenoverleg bij het NIOD was ik te laat. Vertraging, NS, je weet zelf. Maar nu was ik dus op tijd. Er was alleen geen rondleiding dit keer, die heb ik dus definitief gemist. En ze hebben juist zo'n mooi gebouw, daar aan de Herengracht!

Maar het was goed om iedereen weer eens te zien en met elkaar bij te praten. En bijvoorbeeld te merken dat we niet de enige bibliotheek zijn die klachten van gebruikers krijgen over de (landelijke) overgang naar het nieuwe bibliotheeksysteem.

's Middags kregen we uitleg van Lizzy Jongma en Tessa Free over een mooi nieuw initiatief, waarbij het NIOD als partner fungeert; het bijeenbrengen van alle oorlogsdocumentatie die nu verspreid over Nederland aanwezig is: Netwerk oorlogsbronnen. Dat lijkt een fluitje van een cent, maar is in werkelijkheid behoorlijk lastig omdat iedere instelling (ze hebben nu inmiddels het materiaal van 400 instellingen via linked open data aan elkaar gekoppeld) andere software, formats en trefwoorden (heeft) gebruikt.

Mocht je niets te doen hebben, dan kun je helpen: ze zoeken nog mensen om het vele materiaal dat nog niet gedigitaliseerd is, te scannen of fotograferen. Geld storten mag ook.

Veelbelovend, deze site.

zondag 2 april 2017

Eindelijk


Eindelijk is-ie weer open, de Jan Linders in ons dorp. Wat een luxe! En ze hebben ook meteen een actie: plastic poppetjes van emoticons, oftewel emoji-stixx.


Maar dat is toeval, gelukkig toeval voor de kids van Lent. Niet voor ons volwassenen. Want wij worden ouderwets belaagd als we uit de supermarkt komen.

Oude tijden herleven dus. Gelukkig zijn er inmiddels dranghekken geplaatst.

zaterdag 1 april 2017

ECIL- reünie: Gent


We hadden het vorig jaar in Utrecht al afgesproken bij de vorige reünie: we komen een keer bij jou op bezoek in Gent, Ann!

En afgelopen weekend is het er dan eindelijk van gekomen.

Met het hele Holland House (geuzennaam van de ECIL-congresgangers) togen we naar Gent. En wat een onthaal daar! Er was een fantastisch programma voor ons samengesteld door Ann en haar collega's.

Eerst een rondleiding door de splinternieuwe, zeer moderne openbare bibliotheek van Gent (de Krook) en daarna een heuse archeologische tour door het charmante Belgische stadje onder leiding van Geert, de man van Ann.


Maar niet zonder lunch tussendoor; en wat voor een lunch! Geheel verzorgd in een Libanees (tapas)restaurant - betaald door de universiteit! Kijk, dat is nog eens gastvrij onthalen door de stad!

En natuurlijk hebben we ons ook laten verleiden door de Belgische biertjes en de Gentse neuzekes.


En een copieus avondmaal, plus nachtelijke stadswandeling, overnachting en 's ochtends ontbijt aan het water.


Wijs, zouden ze in Gent zeggen...

vrijdag 31 maart 2017

Bezoek van de EUR: gave projecten


Hoe véél mensen met puur enthousiasme, gedegen vakkennis en weten waar studenten écht behoefte aan hebben, kunnen bereiken, werd me gisteren weer eens duidelijk in de persoon van Farshida Zafar (en haar collega´s).

Farshida zag ik voor het eerst op Dé onderwijsdagen in november vorig jaar, toen ze de SURF onderwijsaward gewonnen had. Omdat haar energie en enthousiasme me meteen aanspraken, ben ik eens gaan googelen op haar naam en zag dat ze onder andere een battle app had ontwikkeld, of beter gezegd had laten ontwikkelen, om haar studenten te laten oefenen met de (juridische - ze is van huis uit juriste) lesstof. Goh, dacht ik, dat zou ook een goed middel zijn om in te zetten tijdens onze bibliotheekinstructies!


En dus trok ik de stoute schoenen aan en stuurde haar een mail om te vragen of de app ook voor onze UB beschikbaar of bruikbaar te maken was. Ik kreeg meteen (enthousiast) antwoord. Met een paar aanpassingen zou het waarschijnlijk zo kunnen, schreef ze. Zullen we naar jullie toekomen om het te demonstreren?

Wow, we hoefden niet eens naar Rotterdam te reizen, ze zouden naar ons toekomen; wat een luxe!

De afspraak was snel gemaakt; de uitwerking liet iets langer op zich wachten, maar gisteren was het dan zo ver. Van tevoren hadden we al voor ons aansprekende vragen (over ons nieuwe bibliotheeksysteem) mogen inleveren, die de projectleider (Tamar van Heyningen, ook al zo'n star) in de app geladen had.


Een dag voor de bijeenkomst konden we al tegen elkaar spelen met behulp van deze vragen - en reken maar dat de collega's fanatiek waren! Voor de dag zelf had ze ook al een quiz over Nijmegen en de Radboud Universiteit voor ons gemaakt. Zo attent!


Overigens was dat niet het enige wat ze kwamen demonstreren; de EUR is ook een project all you can read, een soort spotify voor verplichte studieboeken, gestart. Dit project is nu in handen van Maarten Steenhuis, de adjunctdirecteur van de UB van de EUR, die ook mee was, maar is uiteraard gestart bij de faculteit Rechtsgeleerdheid, van - juist - Farshida.

Het model werkt als volgt: studenten betalen een vast bedrag, 20 euro per maand, aan de uitgevers, die alle verplichte studieboeken voor hen openzetten gedurende de abonnementsperiode. In deze periode kunnen de studenten de boeken downloaden en voor zichzelf (ook offline) bewerken (markeringen en aantekeningen maken).

Een prima dienst voor de studenten, lijkt me!

Al met al een mooie lunchbijeenkomst, perfect georganiseerd door collega Norma.

En ja, zeggen wij onze collega's uit Rotterdam na: digitaal is normaal. (En mag ook best leuk zijn :).

zondag 19 maart 2017

Collegetour


Belofte maakt schuld, dus hierbij nog een klein verslagje van de Collegetour die ik bezocht heb in het kader van de Career Week van de RU.

Gasten waren weervrouw Margot Ribberink, directeur Arbeidsmarkt Randstad Marjolein ten Hoonte en ex-politica Agnes Kant, allen alumnae van de Radboud Universiteit, allen vrouw, inclusief de interviewster. Keken we hier naar de elite van de toekomst? Het zou - gezien de prestaties van de meisjes op de universiteit - zo maar kunnen.

Maar daar ging het niet over tijdens de collegetour. Veeleer over de carrières van de dames en hoe ze die aangepakt hadden. Over een paar dingen waren ze het eens: je moet je hart volgen, een beetje lef hebben, goed beseffen waar je goed in bent, je breed ontwikkelen.

Alle drie gaven ze toe dat ze in hun jeugd best verlegen, en niet echt uitgesproken waren. Dat dit in de loop der tijd (bij de een wat eerder dan bij de ander) bijgetrokken was, ze meer zelfvertrouwen kregen en zichzelf meer durfden te laten zien.


Ribberink (ze noemde zichzelf de eerste klimaatvluchteling), studeerde aanvankelijk in Leiden (biologie), waar ze zich totaal verloren voelde, en is toen naar Nijmegen verhuisd, waar alles eigenlijk meteen op rolletjes liep en ze zich helemaal in haar element voelde. Na haar studie meldde ze zich met een beetje bluf als uitstekende kandidate voor het presenteren van het weer bij het net opgerichte bedrijf MeteoConsult en de rest is geschiedenis. Dat ze er een paar jaar geleden bij RTL4 uitgekickt werd vanwege haar leeftijd, deed haar niets; ze heeft het bij Omroep MAX ook naar haar zin....


Marjolein te Hoonte is een wat minder bekende alumna. Je had haar onder andere kunnen kennen van de Tegenlichtaflevering over de toekomst van werk, maar er zijn natuurlijk weken dat je, net als ik, niet naar Tegenlicht kijkt. Ze heeft ooit aan de RU rechten gestudeerd, en zegt dat ze daar nog elke dag profijt van heeft - inzake arbeid zijn er altijd wel juridische kwesties uit te zoeken en die bagage heeft ze toch maar mooi. Ze maakte een heel open en toegankelijke indruk. Geen probleem als alle aanwezigen (en dat waren er toch gauw een stuk of vijftig) contact met haar zouden zoeken via haar LinkedInprofiel, vond ze. Maar ze moesten wel duidelijk kunnen omschrijven wat ze te bieden hadden.


En dan Agnes Kant, tegenwoordig directeur van Labreb, maar toch vooral bekend als SP-voorvrouw. Ze vertelde dat veel dingen bij haar niet gepland waren, maar haar overkwamen. Zoals het kamerlidmaatschap van de SP. Jan Marijnissen kwam haar gewoon hálen bij de Radboud Universiteit, waar ze als wetenschappelijk medewerker epidemologie aan het werk was. Ze moest voor de SP de kamer in, en snel ook! Jarenlang heeft ze daar gewerkt als woordvoerder gezondheid en toen Marijnissen ziek werd, 'moest' ze ook aan de bak als fractievoorzitter, wat niet haar eerste keus geweest zou zijn.

Achteraf was ze trouwens liever arts geworden. Maar ze is nu tevreden met haar directeurschap en gaat alleen de politiek pas weer in als ze minister van gezondheid mag worden. Ze kwam trouwens heel redelijk en minder bitcherig over dan op televisie. De bitcherige indruk weet ze aan met name een discussie met Geert Wilders, waarbij de geluidsinstallatie heel slecht was en ze dus een beetje moest schreeuwen om een enigszins verstaanbaar te zijn.

Haar politieke activisme was ze overigens nog niet kwijt; we moesten allemaal vooral maar op de SP stemmen en niet op Groen Links of D66, want die waren vóór het leenstelsel.

Leuke middag, met drie mooie en totaal verschillende carrières van boeiende vrouwen.

donderdag 16 maart 2017

Legocarrière


Deze week is het Career Week bij de Radboud Universiteit. Dat betekent de hele week allerlei activiteiten rondom de arbeidsmarkt en loopbaan(oriëntatie), niet alleen van studenten, maar ook van werknemers en alumni.

Maandag was er bijvoorbeeld een Lego Serious Play - sessie, waarin het de bedoeling was te ontdekken wie je bent en wat je aspireert in je werk. Aangezien het aangekondigd werd als een innovatieve methode voor ontwikkeling van visie, strategie en innovaties op het niveau van zowel team als organisatie, had ik me ervoor opgegeven.

We begonnen met het bouwen van een toren met jezelf 'on top'. Hoewel we allemaal hetzelfde setje blokjes hadden, zagen onze torens er behoorlijk verschillend uit. De ene toren was hoog, de andere laag, de een massief, de andere met veel lucht tussen de blokjes. Je gemaakte bouwkeuzes mocht je toelichten in je groepje. Hierna mochten we een model van papier nabouwen en er eigen elementen aan toevoegen. Natuurlijk met toelichting waarom je juist voor deze toevoegingen had gekozen.

Daarna mochten we een vervelende baas die je ooit gehad had bouwen. Hierop werd, hoewel we maar weinig blokjes hadden, natuurlijk flink losgegaan. Het resultaat van mijn nachtmerriebaasje:


Een toezicht- en controlehouder met cycloopoog en een alarmknop op het hoofd die het mooie en weerloze (de roze bloem) probeert kapot te slaan. De baas heeft zichzelf op een sokkel gezet. De verbinding is vooral met boven; daar is de aandachtsantenne op gericht.

Daarna mochten we gaan bouwen met de grote bakken Lego, die nog veel meer mogelijkheden boden dan onze kleine opwarmpakketjes. De opdracht was een model van je eigen kwaliteit(en) te maken. Dat viel nog niet mee. En die daarna was nog moeilijker: een visualisatie van de mogelijke resultaten van het inzetten van je kwaliteit(en) over een paar jaar. Dit is die van mij - en jullie weten allemaal hoe creatief ik ben, right? - een open raam met een schotelantenne die in verbinding staat met meer open ramen met als resultaat een open schatkist met zichtbare rijkdom (open online leermaterialen) voor iedereen.


Andere mensen hadden uiteraard weer heel andere dingen gemaakt, zoals een brug met aan weerszijden een hond en een kat, met onder de brug een haai. Verder was er een huis van kennis met meerdere verdiepingen, waarin alles en iedereen met elkaar in verbinding stond en de koning zich op de onderste verdieping verbond. Een ander had weer een rots gefabriceerd: hij hoopte voor anderen een rots in de branding te zijn en zelf ook een vaste baan te krijgen.

Door het bouwen met Lego kwamen we op een prettige manier met elkaar in gesprek, hoewel we elkaar van tevoren helemaal niet kenden en ook behoorlijk in leeftijd verschilden, want studenten en medewerkers zaten door elkaar.

Echt innovatief zou ik het niet willen noemen, want volgens mij wordt het gebruik van dit soort materialen al veel langer bij allerhande therapieën en groepssessies gebruikt, maar het was wel fun.

Na deze workshop ben ik ook naar naar een soort Collegetour met onder andere Agnes Kant en Margot Ribberink geweest, maar daarover later meer.

zondag 5 maart 2017

Van proza poëzie maken


Hoe je van proza poëzie maakt? Nou, eenvoudig zat.
Men neme het boek Made in Europe van Pieter Steinz en make er een serie van op televisie met Dimitri Verhulst als presentator.
Mooie muziek en prachtige beelden en montages erbij, goed, poëtisch en persoonlijk aan elkaar gepraat door de artistieke schrijver. En voilà, een meesterwerk!

Logisch dat tv-criticus Hans Beerekamp het programma als het beste van de afgelopen maanden bestempelde.
Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik deel 1 en 2 tot nu toe het mooist vond.
Maar we hebben er nog vier te gaan.

zaterdag 25 februari 2017

Zwevende supermarkt


Op 20 maart is het eindelijk zover, dan hebben we weer een supermarkt in Lent. Nou ja, supermarkt. Noodsupermarkt.

Nét voordat de lente begint.

Het wordt een soort zwevende supermarkt, want hij wordt over het water heen gebouwd Crisis noopt toch maar mooi tot innovatie. Zo vlak naast het kerkhof.

In ieder geval hoeven we als het goed is straks geen kopjes suiker meer bij de buren te schuimen.

woensdag 22 februari 2017

Calamus perambulans


Door mijn ex-collega Harrie, die op z'n 65ste opnieuw aan het studeren is geslagen, en wel klassieke talen, was ik voorgedragen om een column te schrijven voor de studievereniging van klassieke talen, het Sodalicium Classicum. Zelf had hij er ook een mogen schrijven, en hij had besloten het stokje aan mij door te geven.

Ik was natuurlijk vereerd, maar vond het ook een beetje eng, want waar moet je het over hebben? Nou ja, boeken en bibliotheken natuurlijk, dat is wat ons uiteindelijk verbindt. Ik zal jullie ook mee laten genieten:



Classici en bibliotheken

Classici en bibliotheken, dat is een logische combinatie, want in bibliotheken staan boeken en classici houden van boeken.

Toen ik nog studeerde, kocht ik  nogal eens boeken, met name bij antiquariaten. Als zo´n antiquair doorhad wat ik studeerde, kreeg ik vaak te horen dat classici zo´n beetje de enige studenten waren, die er een eigen bibliotheekje op nahielden. De rest van de studenten deed vooral goede zaken bij de copyshops. Boeken kopen? Niet nodig, we kopiëren ze wel! Close reading doen we toch niet aan. Voor je het weet is het weer verouderd.

Tegenwoordig staan er ook veel teksten online, maar die halen het niet bij de echte boeken. Toch? Dat is de vraag die ik me tegenwoordig, nu ik in de bibliotheek werk, moet stellen.  Kopen we het werk online of in print? Beide versies kopen of behouden is vaak te duur, maar voor sommige werken maken we een uitzondering; toen de Loeb Classical Library online beschikbaar kwam, konden we die niet niet kopen; het is soms ook wel handig om snel te kunnen zoeken en de tekst altijd bij de hand te hebben, ook als je thuis bent. Maar wat doen we dan met de LCL printboeken? Bij het oud papier zetten? Lijkt ons niet, want classici hebben weliswaar laptops en tablets, zo ver zijn ze toch maar meegeëvolueerd, maar willen toch ook graag de papieren versie erbij hebben. Die boeken nemen echter wel plaats in de bibliotheek in. Plaats waar ook studenten met hun laptop kunnen studeren. Of andere boeken kunnen staan, boeken die niet online zijn.

Boeken weggooien, dat doen we ook bij de bibliotheek niet graag. Sowieso gooien we nooit wat weg; wij deselecteren – dan weet tenminste niemand wat we ermee bedoelen. Tijdschriften waar we een online abonnement op hebben deselecteren, daar heb ik geen moeite mee. Maar boeken, dat is een ander verhaal, vooral als het unica zijn. Daar kan ik geen afstand van doen. En de bibliotheek gelukkig ook niet, want die heeft een officiële bewaarfunctie.

Door de collega’s wordt daar wel eens meewarig naar gekeken. ‘Oude meuk’, zie je ze denken. Maar goed, hoe waardevol  oude meuk kan zijn, daar weten classici alles van. Ook als ze in een bibliotheek werken. Of misschien wel: juist als ze in een bibliotheek werken.

Lees ook: lustrum

zondag 19 februari 2017

ReadICTed to robots in de bieb


Bibliotheek, lezen, onderwijs en ICT, allemaal zaken die mij na aan het hart liggen, dus ik hoefde er ook geen seconde over na te denken om me op te geven voor de (samen met het iXperium georganiseerde) inspiratiesessie over de eventuele inzet van robots in het onderwijs in de Openbare Bibliotheek te Nijmegen.

En ik heb er geen spijt van dat ik erheen ben gegaan.

Ik had al wel gehoord en gelezen over de biebrobotjes Robin en Bibi, maar om ze in het echt te zien is toch even een andere beleving. Want wat zijn ze schattig!


En wat kunnen ze al veel! Als je ze een plaatje voor hun ogen houdt met emoties van verdriet of verliefdheid, voeren ze daar een hele act over uit.
Aangezien het Valentijnsdag was, was het plaatje met het hartje natuurlijk het populairst.

Zie ter illustratie onderstaand filmpje, gemaakt door Wilfred Rubens, toen ik even met een van de robotjes aan het spelen was:



Tevens kunnen ze met je meelopen (hand in hand), tangodansen en een dansje op Gangnamstyle uitvoeren.

Wat ze in de bieb doen? Leven in de brouwerij brengen, de bibliotheek aantrekkelijker maken voor kinderen en jongeren, zodat ze überhaupt komen, wat langer blijven en wie weet ook nog een boekje meepakken; dit laatste effect heeft het gelukkig ook. Tijdens het formele gedeelte werd duidelijk dat er ook nog gezocht wordt naar andere mogelijkheden om samen met de robotjes aan leesbevordering te doen. Wij werden er als (onderwijs)publiek van harte toe uitgenodigd om daar ideeën voor aan te dragen. Want laaggeletterdheid, dat is wel echt een groot probleem in Nederland. Bijna twintig procent van de jongeren in Nederland is laaggeletterd, dat is toch schandalig!

Na het eten - jawel, warm eten in de bieb, altijd een geweldige ervaring, vooral omdat het eigenlijk niet mag natuurlijk - kwam er nog een aantal boeiende sprekers aan bod:

Pim Hasselager (associate professor cognitieve neurowetenschap en kunstmatige intelligentie aan de Radboud Universiteit), die ons er voor waarschuwde dat we robots niet moeten overschatten; ze lijken veel te kunnen, maar missen essentiële vaardigheden als het boerenverstand.

Mike Ligthart (promovendus aan de TU Delft), die iets (jonger en dus?) positiever was en goede resultaten boekte met het inzetten van sociale robots bij kinderen met autisme en kinderen met kanker (robots kunnen als maatje optreden bij voor kinderen traumatische behandelingen waar de ouders - bijvoorbeeld in verband met stralingsgevaar - niet bij mogen zijn)

Dianne Weersink (directeur Bibliotheek Gelderland Zuid), die inging op de bibliotheek als moderne lees- en kennisbevorderende ontmoetingsplek en het belang van het vinden van goede partners hierbij, bijvoorbeeld uit het onderwijs!
Het idee voor de inzet van social robots in de bieb kwam bijvoorbeeld van een student van de HAN.

Verder ging ze in op de zware reorganisatie die de bibliotheek heeft moeten doormaken. Tegelijkertijd bezuinigingen doorvoeren (ze heeft behoorlijk in de locaties en managementlagen gesneden) én vernieuwen, een ander soort personeel in dienst willen/ moeten nemen: innovatievere en initiatiefrijkere mensen. Een zware tijd was het, vindt ze ook zelf, maar ze is het einddoel voor ogen blijven houden en vindt dat ze er in geslaagd is de bibliotheek weer toekomstbestendig te maken; helaas gaat ze de bibliotheek nu alweer verlaten.

Het geheel werd afgesloten door storyteller Will van Geel, gewezen pastoor en docent religieuze en levensbeschouwelijke vorming aan de PABO.

Boeiende avond en veel stof (o nee, daar wilde de bibliotheek nou juist van af...) om over na te denken!

Zie hier ook het (uitgebreidere) verslag van Wilfred Rubens

woensdag 8 februari 2017

Brexitvluchtelingen


Heb jij er al in je kennnissenkring ontmoet: brexitvluchtelingen?

Ik wel, en het waren landgenoten, witte Nederlanders nota bene. Ze woonden in Engeland, en zijn gevlucht voor de pesterijen (stenen door de ruiten en zo). Ik vind dat schokkend.

Mijn broer woont ook in Engeland; ik zou het gezellig vinden als hij terug naar Nederland zou komen, maar hij, zijn vrouw en kinderen zijn zo verengelst, dat ze misschien niet eens weten dat het Nederlanders zijn.

Beter.

zondag 29 januari 2017

RU onderwijsdag


Altijd gunstig, als er iets interessants op de campus georganiseerd wordt: scheelt je tijd en reiskosten. Dus natuurlijk ging ik naar de onderwijs(mid)dag van de RU.

En dat bleek een mooi onderwijsfeest. Veel bekenden uit het onderwijsveld op de campus. En uiteraard ook boeiende sprekers, te beginnen met onze kersverse rector, die een lans brak voor de waardering van onderwijs: minstens even belangrijk als onderzoek op de campus. Het kan volgens hem niet vaak genoeg gezegd worden; het zijn twee kanten van dezelfde medaille. En de onderzoekers moeten zelf absoluut ook onderwijs blijven geven; zelf heeft hij de beste inzichten gekregen tijdens het geven van onderwijs aan de altijd kritische studenten. Geen onderwijslast, maar onderwijslust wat hem betreft. Het onderwijs in Nijmegen wordt dan ook relatief hoog gewaardeerd; op landelijk niveau spreekt men wat dat betreft zelfs van 'het wonder van Nijmegen'. Yeah!


Het geheel was trouwens gesitueerd in het Cultuurcafé; dat was makkelijk voor de lunch die we vooraf kregen (en de borrel achteraf), maar ook op verzoek van de keynotespeaker, Filip Dochy, die een lezing gaf over High Impact Learning. Voor deze vorm van intensief en resultaatgericht leren onderscheidt hij 7 'building blocks' en geen daarvan is op een stoel zitten en passief achteroverhangen. Dus dat moest ook nu niet gebeuren, vond hij - als we tenminste iets van zijn lezing op wilden steken. Nee, voor high impact learning moet je WERKEN, dus meediscussiëren, samen met je peers aan oplossingen werken. Vandaar dat hij voor ons de mogelijkheid had gecreëerd om aan tafeltjes te zitten (om in groepjes thema's te bediscussiëren) en voor hemzelf om tijdens zijn lezing met een microfoon door het publiek te lopen om over zijn onderzoek te vertellen en onderwijl ook vragen aan het publiek te stellen. Als een volleerde Matthijs van Nieuwkerk tijdens de Top 2000 a gogo.

Hij vertelde over een experiment dat gedaan is met een groep van 500 studenten. Deze werden in twee groepen verdeeld. De ene groep kreeg hoorcollege (van een gerenommeerde professor) en de andere kreeg de stof middels activerend onderwijs voorgeschoteld.
Het resultaat: 74% van deze laatste groep haalde zijn tentamen tegenover 41% van de hoorcollegestudenten. He rests his case.

Meer van dit soort studies bewijzen min of meer hetzelfde, al zijn de resultaten vaak iets minder spectaculair dan bij het aangehaalde experiment. Maar de verschillen tussen actief en passief zullen zeker toe gaan nemen bij de zogenaamde  millennialstudenten: die hebben niet zo'n lange spanningsboog, die willen wat doen, niet zo lang en veel lezen en luisteren.

Verder pleitte Dochy voor minder toetsen. In plaats van toetsen kun je ook tijdens het leerproces van de studenten data verzamelen (learning analytics) en deze met ze bespreken. Sowieso is het beter ze uit te dagen en grotere verantwoordelijkheid (met gerichte feedback) over hun eigen proces te geven. Dat scoort pas echt! Maar daarvoor moeten we wel uit onze comfortzone: we geven vaak en graag les op de manier waarop we zelf les gehad hebben: braaf luisteren naar wat de meester zegt en dat reproduceren. Gechargeerd dan hè.


Ook goed voor het onderwijs: proberen zo veel mogelijk elementen uit de game-industrie toepassen; en dan niet alleen beloningen, straffen en competitie, maar ook: zo veel mogelijk de studenten het gevoel te geven dat ze de held zijn, dat ze iets speciaals aan het doen zijn, dat ze steeds opnieuw een kans krijgen, dus niet gefrustreerd raken als het niet meteen lukt et cetera.

Leuke lezing hierover door Frank Leoné, wetenschapper én gamer. Hij nam ons mee in de gamewereld aan de hand van het door Yu-kai Chou ontworpen Octalysismodel.

Als activiteit had hij een soort scrabblespel in de vorm van kaartjes met allerlei termen uit dat model voor ons klaarliggen, maar helaas is het er alleen maar van gekomen om het spel uit te leggen, niet te spelen.

Terug in het cultuurcafé kregen we uitleg over het gebruik van Virtual Reality in het onderwijs, plus een eigen, enigste echte cardboard bril van onze ICT in het onderwijs projectgroep van de RU.
Mooie afsluiting. Met bier, wijn, nachos en toch maar gewoon bitterballen.


zaterdag 21 januari 2017

Verduurzaamd


Hé, is de dakposter eindelijk weg?
Ja, de bibliotheek wordt eindelijk niet meer in verband gebracht met taalfouten.

Want wat een belangstelling ineens voor ons raam toen de poster er nog prijkte; we dachten nog even dat het om ons, backofficezwoegers, te doen was, dat iedereen foto's maakte, maar het bleek dus om de banner op het dak te gaan.Een knoeperd van een d/t fout door het bouwbedrijf, die ook de studenten niet ontgaan was.

Op een gegeven moment stond de studentenfractie AKKUraatd (hij die zonder zonde is werpe de eerste steen) zelfs thee uit te delen voor ons gebouw: ter compensatie van de ontbrekende 't'. En er waren ook nog studenten het dak op geklommen om een 't' over de 'd' te plakken.

Wel stil ineens hoor, zonder al die commotie. Maar wel goed voor de konsentratie.

woensdag 18 januari 2017

Deegroller


Voor het eerst in m'n leven ging ik vandaag naar de fysiotherapeut. Klacht: een slijmbeursontsteking in de heup. Dat schijnt een typische klacht voor vrouwen boven de veertig te zijn. Tja, en tot die categorie behoor ik nu eenmaal.

De fysiotherapeut trok, duwde, draaide en voelde wat aan mijn heupen, benen en rug en het was hem duidelijk: het euvel zat 'm vooral in de linker dijbeenspier. Die moest ik gaan masseren. Met massageolie. En als ik er lastig bijkwam (alsof mijn man dat niet zou kunnen doen), dan moest ik dat maar met een deegroller doen. Pardon? Juist, een deegroller.

Of daar dan ook massageolie op moet? Nee, dat hoefde niet.

Tjonge, ik had nog gehoopt dat ik er met een paar oefeningetjes af zou komen, maar nee. Geen pizza's bakken de komende tijd! Een verrassende wending.

woensdag 4 januari 2017

Lekker begin van het nieuwe jaar!


Lekker begin van het nieuwe jaar als je plaatselijke supermarkt afgebrand is. Ongeveer een jaar zal het gaan duren totdat-ie weer open is. Een jaar!

Schrale troost: er zal een noodlocatie in gebruik worden genomen, maar het zal zeker enkele maanden gaan duren, voordat die gereed is. En in de tussentijd? Improviseren, vooruitdenken qua boodschappen (niet onze hobby en we vergeten altijd wel iets).

Maar dat leed is niets vergeleken bij het leed van onze dochter, die ineens haar baantje min of meer letterlijk in rook zag opgaan. Oké, ze mag nu bij de vestiging in Arnhem gaan werken, maar dat is een uur in plaats van drie minuten reistijd. Blij dat ze daarmee is! #not

Ach, en de bewoners van de flat boven de supermarkt; die moeten tijdelijk ergens anders gaan wonen. Ik ken er niemand, maar reken maar dat die staan te juichen. #not

Leuk man, dat vuurwerk! Lekker andermans leven verknallen!

zondag 1 januari 2017

Afwerpen, die last!


1 januari: Een mooi moment om de last die je op je schouders draagt, van je af te werpen. Want kijk nou eens goed naar dit beeld van de lastdrager; de last die hij (of is het een zij?) met zich mee torst is toch alleen maar brandhout waar hij gemene littekens van gekregen heeft? En zijn armen lijkt hij/zij  ook al verloren te hebben. Terwijl hij/zij op fluweel staat....

Het lijkt zó makkelijk, maar het is zó moeilijk! Of moet ik zeggen: het lijkt zó moeilijk, maar het is zó makkelijk?

Gezien in de Fundatie te Zwolle bij de prachtige tentoonstelling Zie de mens